Ümit Yaşar - Birgün Anlarsın

Uykuların kaçar geceleri

Bir türlü sabah olmayı bilmez

Dikilir gözlerin tavanda bir noktaya

Deli eder bir uğultudur başlar kulaklarında

Ne çarşaf halden anlar ne yastık

Girmez pencerelerden beklediğin aydınlık

Kapanır yatağına çaresizliğine ağlarsın

Onun unutamadığın hayali

Sigaradan derin bir nefes çekmişçesine dalar içine

Sevmek ne imiş bir gün anlarsın

Bir gün anlarsın aslında herşeyin boş olduğunu

Şerefin faziletin iyiliğin güzelliğin

Gün gelir de sesini bir kerecik duymak için

Vurursun başını soğuk taş duvarlara

Büyür gitgide incinmişliğin kırılmışlığın

Duyarsın ta derinden acısını çaresiz kalmışlığın

Sevmek ne imiş bir gün anlarsın

Bir gün anlarsın ne işe yaradığını ellerinin

Niçin yaratıldığını

Bu iğrenç dünyaya neden geldiğini

Uzun uzun seyredersin aynalarda güzelliğini

Boşuna geçip giden yıllarına yanarsın

Dolar gözlerin için burkulur

Sevmek ne imiş bir gün anlarsın

Bir gün anlarsın tadını sevilen dudakların

Sevilen gözlerin erişilmezliğini

O hiç beklenmeyen saat geldimi

Düşer saçların önüne ama bembeyaz

Uzanır gökyüzüne elSevmek ne imiş bir gün anlarsınlerin

Ama çaresiz ama yorgun ama bembeyaz

Bir zaman geçmiş günlerin hayaline dalarsın

Sonra dizilir birbiri ardına gerçekler acı

Bir gün anlarsın

Hayal kurmayı beklemeyi umut etmeyi

Bir kirli gömlek gibi çıkarıp atasın gelir

Bütün vücudunu saran o korkunç geceyi

Lanet edersin yaşadığına

Maziden ne kalmışsa yırtar atarsın

O zaman bir çiçek büyür kalbimde kendiliğinden

Seni sevdiğimi bir gün anlarsın

(Ümit Yaşar)