Gerçek Aşk Ve Acisi

**Prof. Dr. Sinsi** · 08-13-2012

bir gün evimin canımdan bakıyordum

tam karşımızdaki parkta hergün
imrenerek baktığım aşıklar oturuyordu

yüzlerini seçemiyor ama mtluluklarını
herdaim hissedip görebiliyordum

açıkçası aşklarına imreniyordum

dudaklarından dökülen seni seviyorum sözcüğünü okuyabiliyordum
hergün imrenerek baktığım aşıklara bir şeyler olmuştu

yine balkonumda
çayımı yudumlarken kavgalarına şahit oldum bir anda tartışmaya başladılar

çocuk genç kızı parkta bırakıp gitmişti kız hıçkırıklara boğulmuştu bir anda
bir anda evden çıktım ve parka gidip kızın yanında bir banka oturuverdim

kızın
bir elinde gül vardı ve ona bakıp bakıp ağlıyordu

titreyen elleriyle cebinden
çıkardığı sigarayı yakıverdi

dumanı acı gibi çekiyor nefret gibi soluyordu

her önünden geçen sevgiliye mutluluklar diliyor kimi zamn ise ağlayarak bağırıyordu:
''işte sizinde sonunuz bizim gibi olacak'' diye bir kaç gündür aynı hareketleri
yapıyordu fakat tek dikkatimi çeken elindeki gülü hiçbir zamn bırakmamayışıydı

bir gün çığlıklarla uyandım yatağımdan dışarı baktığımda iki adam kızı tutmuşlardı
birinin elinde beyaz bir gömlek vardı diğeri ise gülü almaya çalışıyor fakat
fakat alamıyorlardı

daha sonra gülü aldılar ve kıza beyaz bir önlük giydirdiler
herkez olayın etrafına toplanmıştı ama kimsede birşey yapamıyordu

önlüğün kollarını arkaya bağlayıp bi arabaya bindirdiler arabanın arkasında
''ambulans'' onunda altında ''bakırköy'' yazıyordu

olayın şokuyla direk
perdeyi kapattım ve odama çekildim

hergün bende mutlu olmak adına izlerdim onları
artık kimseleri göremiyordum onlar gibi

bu olayın üstünden 2 yıl geçmiş
herşey unutulmuş ve bende evlenmiştim

eşimi işe gönderdim aradan 1 saat geçti
camdan baktığımda o kızı gördüm evet emindim o yüzü nasıl unutabilirifm oydu

sadece çökmüş bir vaziyette çok bitkin gördüm gözlerime inanamadım o gül
hala elindeydi kurumuş ve birkaç gül yaprağı kalmıştı dalında hemen parka
koşup hemn yanındaki bank a oturdum bir elindede zarf vardı içini açıp açıp
baktıkça ağlıyordu

anladım ki hala acıları yalnız bırakmamıştı

kız bir hışımla koşarak kendini parkın ortasında bulunan göle attı peşinden
bağırmama dur demelerime rağmen yetişemedim ona

hemen ambulansı çağırdım
bi hayli derindi çünkü orası ne oldu bilemiyorum ama merak ettim ve bıraktığı
zarfı açtım düğün davetiyesiydi arkasında eski sevgilime yazıyordu birde ne
göreyim o an ölmek istedim o davetiye eşimin ve benm düğün davetiyesiydi

08-13-2012	#1
Prof. Dr. Sinsi	Gerçek Aşk Ve Acisi bir gün evimin canımdan bakıyordumtam karşımızdaki parkta hergün imrenerek baktığım aşıklar oturuyorduyüzlerini seçemiyor ama mtluluklarını herdaim hissedip görebiliyordumaçıkçası aşklarına imreniyordum dudaklarından dökülen seni seviyorum sözcüğünü okuyabiliyordum hergün imrenerek baktığım aşıklara bir şeyler olmuştuyine balkonumda çayımı yudumlarken kavgalarına şahit oldum bir anda tartışmaya başladılar çocuk genç kızı parkta bırakıp gitmişti kız hıçkırıklara boğulmuştu bir anda bir anda evden çıktım ve parka gidip kızın yanında bir banka oturuverdimkızın bir elinde gül vardı ve ona bakıp bakıp ağlıyordutitreyen elleriyle cebinden çıkardığı sigarayı yakıverdidumanı acı gibi çekiyor nefret gibi soluyordu her önünden geçen sevgiliye mutluluklar diliyor kimi zamn ise ağlayarak bağırıyordu: ''işte sizinde sonunuz bizim gibi olacak'' diye bir kaç gündür aynı hareketleri yapıyordu fakat tek dikkatimi çeken elindeki gülü hiçbir zamn bırakmamayışıydı bir gün çığlıklarla uyandım yatağımdan dışarı baktığımda iki adam kızı tutmuşlardı birinin elinde beyaz bir gömlek vardı diğeri ise gülü almaya çalışıyor fakat fakat alamıyorlardıdaha sonra gülü aldılar ve kıza beyaz bir önlük giydirdiler herkez olayın etrafına toplanmıştı ama kimsede birşey yapamıyordu önlüğün kollarını arkaya bağlayıp bi arabaya bindirdiler arabanın arkasında ''ambulans'' onunda altında ''bakırköy'' yazıyorduolayın şokuyla direk perdeyi kapattım ve odama çekildimhergün bende mutlu olmak adına izlerdim onları artık kimseleri göremiyordum onlar gibibu olayın üstünden 2 yıl geçmiş herşey unutulmuş ve bende evlenmiştimeşimi işe gönderdim aradan 1 saat geçti camdan baktığımda o kızı gördüm evet emindim o yüzü nasıl unutabilirifm oydu sadece çökmüş bir vaziyette çok bitkin gördüm gözlerime inanamadım o gül hala elindeydi kurumuş ve birkaç gül yaprağı kalmıştı dalında hemen parka koşup hemn yanındaki bank a oturdum bir elindede zarf vardı içini açıp açıp baktıkça ağlıyorduanladım ki hala acıları yalnız bırakmamıştı kız bir hışımla koşarak kendini parkın ortasında bulunan göle attı peşinden bağırmama dur demelerime rağmen yetişemedim onahemen ambulansı çağırdım bi hayli derindi çünkü orası ne oldu bilemiyorum ama merak ettim ve bıraktığı zarfı açtım düğün davetiyesiydi arkasında eski sevgilime yazıyordu birde ne göreyim o an ölmek istedim o davetiye eşimin ve benm düğün davetiyesiydi