Ölüm...

ölüm

Ölüm: Dört gözle beklediğin halde gelmeyip te sonra beklemekten vazgeçip hayatla barıştığın an birdenbire beklenmedik sürprizler yapmaya bayılan… şey

Ne ölümden korkan birisiyim, ne de hayatı her şeye rağmen yaşamaya değer görüyorumHiç kaçmadım ölümden; ona yakın olduğumu hissettiğim an bile

Onun soğuğunda titremeyi ben seçtim, bilerek; ama aslında istemeden gittim kapısına O da istememişti beni o gün

Kadere inananlardanım O günden itibaren eceli de inandıklarım listesine ekledim

Sonra dönüp bir de hayata baktım O da çok meşguldü

Yani o an kollarını açmış beni bekleyen tek şey yatağımdı belki de

Işığa tahammül edemiyorum!

Pencereden odama süzülen sokak lambasının aydınlığına bile!!

Yani yorganı başına çekip, perdeleri kapatarak bunalıma girmeye gayet müsait bir ortam

Başucumda uyku hapları ve ağrı kesiciler; biraz da su Onlar olmadan uyuyamıyorum

Neden, neden bırakıyorum ki kendimi bu kadar?

Ölüm aslında bana bir yolculuk gibi geliyor Başka bir ülkeye göç etmek gibi bir şey Tek farkla- yatacak yerini, oturum iznini, vizeni ve her şeyin vaktini karşı taraf ayarlıyor

Bunu bildiğim halde neden kendimi küçük düşürüp kapısına kadar gidiyorum ki sanki?

Kaç kapı çaldım şimdiye kadar Hiç te gerek yoktu! Gittiklerim bana gelebilirlerdi Gelecekler de!

Asil ben çalınması gereken tek bir kapıya gitmeyi unuttum! Üstelik bana davetiye bile göndermişken

Kime olursa olsun, ne dakika olursa olsun, çalındığında mutlaka yürekten ‘hoşgeldin’ diyen biri tarafından ardına kadar açılan bir kapı…!!