Burda Olsaydın...

Sabaha kadar oturdum bu gece

hayatımın bundan sonrasını

seninle mi yoksa sensiz mi geçirmek istediğimi düşündüm

iki düşünce de eşit ağırlıktaydı

sadece zaman zaman beraber olmak ağır basıyordu

sensiz nefes bile alamayacağımı düşünüp

bugüne kadar sen olmadan boşa geçirdiğim zamanlara ağlıyordum

sensizlik çok ağır bir yük oluyordu omuzlarımda

taşıyamıyor sana gelip bu yükü tamamen üstümden kaldırmak

bütün acılarımı bitirmek

bir dakika bile olsa o mutluluğu yaşamak istiyordum

eminim ki o bir dakika bir ömre bedel olurdu benim için

o anda ölsem de farketmezdi artık

belki seni başkasıyla paylaşma korkusu bunları düşündürüyordu

beynimi kemiren kıskançlıklarım itiyordu beni sana

benim olmalıydın

ben seni bu kadar çok severken sen başkasına ait olamazdın

ben başkasının olsam da sadece seni seviyordum ama sen öyle olmayacaktın

belki başkasını beni sevemediğin kadar seveceğin korkusu bu kadar bağlıyordu beni

Zaman zaman da senden ayrı olmak istiyordum

bugüne kadar yaşadıklarım ayrı olmam gerektiğini söylüyordu

HATA bir kere yapılırdı ikincisi yapıldığında ise bu hata olmaktan çıkıp

alışkanlık haline gelmiş oluyordu ve sen alışıktın beni bu derece üzmeye

gizli bir zevk mi alıyordun bilmiyorum

intikam mıydı sana yaptıklarıma ya da yapmadıklarıma karşı ?

korkuyordum başıma daha kötülerinin geleceğinden

ömür boyu üzüleceğimden korkuyordum

hiç sevmediğinden sadece elde etme arzusu olmasından korkuyordum

bu aşkın bitmesinden beni kendinden nefret ettirecek şekilde davranmandan

senden nefret etmekten korkuyordum

beni tekrar kıskançlık krizlerine sokmandan

karşıma geçip acı çekmemden zevk alır gibi gülmenden korkuyordum

bir başkasına DAHA sevgi sözcükleri söylemene dayanamazdım artık

bir daha bütün hayallerimin yıkılmasına dayanamazdım

korkularım mı ağır bastı bu gece yoksa

sana olan ucunu bucağını göremediğim kadar büyük sevgim mi ben karar veremedim

ben bahanelerimin arkasına sığınıyordum sana göre

seninse bahanelerin benimkilerden daha çocukça daha inanılmazdı

sana göre ben yoktum olmadığım zamanlarda

sevdiğini söylediğin insanı beni

bu kadar kolay silmek hakkındı nasıl olsa ilkinde sesini bile çıkaramamıştı

seviyordu ikinci kere kabul etmişti güveniyordu herşeyiyle sana aitti

ve ne yaparsan yap hala sana ait olacağından emindin

bu gece sabaha kadar düşündüm

BİR İNSANA EN FAZLA KAÇ KERE ŞANS VERİLEBİLİRDİ ?

hiç bir yanıt bulamadım

bir başkası olsaydı düşünmeden asla derdim

ama o O bir başkası değildi

emindim ! O bu derece sevebileceğim tek insandı

hiç bitmeyen bir aşkla bağlı kalacağım tek insan

hayatımda onun gibi birisi çıkmayacaktı karşıma

her zaman dediği gibi belki onu benim kadar seven de olmayacaktı

beni en çok üzen de bu oluyordu belki

kimse ona hakettiği değeri veremeyecekti

bir annenin bebeğine baktığı yumuşacık bir sevgiyle kimse bakmayacaktı ona

ama o çok daha fazlalarını hakeden bir melekti benim gözümde

çok kısa zamanda beynime yerleşen onun kusursuz bir insan olduğu fikri

hayatımın sonuna kadar – ne kadar yanlışını da görsem – hiç değişmeycekti biliyordum

hiç kimse onun yerini almayacaktı alamazdı ki

belki O da bana bir çok kere sanş vermişti ve farkında değildim

ben de yeni farkına varıyordum bunun

kaç insan tamammül edebilirdi ki böyle bir ilişkiye

adı ilişki bile olmayan bir ilişkiye

buna rağmen defalarca benden vazgeçmeyeceğini ve sevdiğini söylemiş

hala da söylüyordu

yoksa bu da inanmak istediğim yalanlarından birimiydi ?

sabrı şefkati onun benim gözümde daha da büyümesinin tek sebebiydi belki de

bana yaşama sebebimsin zorluklara göğüs germemi sağlayan tek insansın dediği hiç aklımdan çıkmıyor düşündükçe ağlıyor bu insanın kıymetini bilememek bir kere daha acıtıyordu içimi

hataların yarısı ondaysa yarısı bendeydi biliyor ama kabul etmek istemiyor bütün suçu ona yüklemek istiyordum

ben nasıl onun yaptıklarını haketmediysem

o da benim yaptıklarımı hiçbir zaman haketmedi farkındaydım

bu gece senin şerefine içtim

ve birbirine hiç uymayan beni de anlamsızlaştıran şarkı sözlerini senin için söyledim

bir tanesinde AŞKIN BENDE ÇIKMAZ SOKAK ÇÖZÜLMEYEN DÜĞÜM GİBİ derken seni hatırlıyorum

diğerinde ise İÇİMDE ÖYLE GÜZELSİN Kİ ONU KİRLETMEYECEĞİM SENİNLE derken ağlıyorum

o kadar uzundu ki bu gece

seninle yaşamak mı ? sensiz her gün ölmek mi ?

sen beni öldürür müydün yanında olsam yoksa yaşama sebebim mi olurdun ?

sensiz yaşayabilir miydim ?

bir ömür varlığıma tahammül edebilir miydin ?

ben senin nefesini hissetmeden daha ne kadar dayanabilirdim ?

senin için herşeyimden vazgeçebilir miydim ?

sen benim herşeyim miydin ?

ben senin herşeyin olabilir miydim ?

sorularımın hepsi cevapsızdı

burda olsaydın
belki de beni etkileyecek bişeyler söyleyip fikrimi değiştirebileceğini düşündüm