Mutsuzluğa Da Var Mısın ?

"Şimdi sen kalkıp gidiyorsunGit
Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar Gitsinler
Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin"

Gidince bitmiyor ki iş Gidince sevmek bitmiyor ki Belki asıl o zaman başlıyor
Yaşananları taşımak kolay Anılar zor Yok canım İlle de büyük anılara gerek yok, hatırlamak için Çamların altındaki buseler falan değil Öyle basit, öyle küçük şeyleri hatırlıyorsunuz ki Hatırlatıyor ki onuBir gece yarısı eve gelmişiz Dışarısı karlı Dışarısı buz gibi Apartman kapısından giriyoruz Saniye sonra sıcacık yuvamızda olacağız Kapımızın kilidine anahtarı sokmak yerine asansöre koşuyorum Çağrı düğmesine basmamı şaşkınlıkla izliyor Mana veremiyor "Şaşırdın mı" diyorBir zamanlar sekizinci katta oturmuştum Soğuk gecelerde eve geldiğimde, üst katta duran asansörün gelmesini beklemek, asır gibi gelirdi bana"Bizden sonra gelen olursa, o da çabuk kavuşsun evine" dedim, dönüp anahtarı deliğe sokarken Sarıldı boynuma "Alem adamsın" dedi yanağıma dudaklarını değdirirken
"Seni biraz da bunun için seviyorum" Apartman kapısından her girişte Tam karşıda duran asansörün gene altıncı katta durduğunu gördüğümde
Yani her gece eve girerken Yanaklarımda o sıcak nefes dolaşıyor sanki

Sevmek hem de nasıl, hatırlamaktır!
Hatırlamak beklemeyi getirir ardından
Bitmiştir Bittiğini bilirsiniz Dönmeyeceğini de Gözlerini alıp gitmiştir o Ama beklersiniz Kapının zilinin çalmasını beklersiniz Çalan telefonun ardından, cevap makinesinden onun sesini beklersiniz "Aloo Orda kimse var mı?" Orda kimse hep var Ama artık soran yokturve de o kahrolası cep telefonu Eve gelirsiniz Mesaj işareti yanar ekranında Sarı bir zarf "Ondan mı?"
O umut var ya O imkansıza dahi umutlanmak İnsanı ayakta tutan, yaşatan umut Sizi durmadan beklemeye mahkum eden umut
Lanet Bir reklam mesajıdır gelen Telefonu şömineye fırlatmak gelir içinizden Fırlatmazsınız Ertesi günü beklersiniz
Sevmek hem de nasıl, beklemektir
Ve beklenti acı getirir Günler, haftalar, aylar boyu beklemek acı getirir Hele boşu boşuna beklediğini bile bile bekledin mi, acı derinden vurur yüreğini
İnsan mutluyken herşeyi ve herkesi sever Ya da sevdiğini sanır Mutluluk içinde sınanması mümkün değildir sevginin Ölçülmesi hele mümkün değildir Asıl mutsuzken, asıl yanında yokken, asıl bırakıp, gözlerini de alıp gitmişken anlarsınız ne kadar sevdiğinizi Acının yoğunluğu, sevginin ölçüsü olur

Sevmek hem de nasıl, acı çekmektir
Cemal Süreya'nın dizelerini Tilbe okuyordu kendime geldiğimde

"Kim istemez mutlu olmayı
Mutsuzluğa da var mısın?"

"Varım be" dedim "Varım Beni mi korkutacaksın"
Mutsuzluk olmasa, insan mutluluğu bilebilir miydi?
Sevmek hem de nasıl, mutsuz olmaktır!