Seni Andim Efendim...*( Rıfat Araz )

SENİ ANDIM EFENDİM*

I

Rahmân ve Rahîm olan bir Allah’ın adıyla;

Başladığım bu sözde seni andım Efendim!

Ney misâli dağlandım ayrılığın oduyla;

Düştüm o gül rengine yandım yandım Efendim!

II

Âdemden gelen bir nûr kararıp nasıl söner?

Şirkle nasıl örülür bir ömrün itibârı?

Nefsin o saf edâsı, inkâra nasıl döner?

Kalpten nasıl sökülür bir adalet damarı?

Yedi kat göğü tutu çiçeklerin çığlığı…

Kan kokan o karanlık, hangi putun isyânı?

Dinsin, dursun, durulsun umudun hıçkırığı;

Kumlara inen nûrun şavkı aldı dört yanı!

Kisra’nın temelinde çöktü bir bir sütunlar;

Söndü ateşgedeler tarihe düştü külü!

Silindi ne şerefler, dağıldı nice şanlar;

Hilkâtin ateşinde kurudu Sava gölü!

Sende ihlâs, metânet, sendedir izzet, azim;

Rahmet ile donandı, aşk ile döndü âlem!

Âdil sensin, Emin sen, sen ey öksüz, ey yetim;

Seninle aşka düştü aşk ile levh-ü kalem!

III

Sen kuşandın Hirâ’da sabır yüklü çileyi;

Çektiğin her acıda bin derdin dermânı var!

Sen yardın himmet ile o gökteki şûleyi;

Taif’te şafaklara akseden gül kanı var!

Canında doğan nûru, kalp gözünle okudun;

Bir içli çölde verdin en ağır imtihanı!

Takvânın tezgâhında bir sevdâyı dokudun;

Uyardın, müjdeledin, şahit tuttun zamanı!

Tevhît ile yoğurdun kaç yüreğin özünü;

Elif elif nakşoldu nabzına inen fermân!

Ömrün hüzün yılında hasret yakan izini;

Vuslâtın nûru ile Mir’âç’ta buldu cihân!

Açtı hicret gülleri ensârın gülzârında;

Sen canlara bir cansın, cânânsın sen Efendim!

Gül gül ile kaynaştı kardeşlik kararında;

Okunan gül kokulu Kur’ân’sın sen Efendim!

IV

Bedir’de bir vaattir Mevlâ’dan inen çağrı;

Melekler, ashâp ile iç içe aynı safta!

Yağdı rahmet bulutu, yeşerdi çölün bağrı;

Âlem âlem içinde tesbih eder tavafta!

Uhut’da gül matemi damladı dağdan taşa;

Eğildi edep ile gül üstüne âsuman!

Hayber’de hamd sancağı dikildi arzdan arşa;

Al tüllere büründü güle döndü gülistân!

Varlığın sırrı sende, sendedir aşk iksiri

İrâdenle dağıldı idrâki ezen efkâr!

Kırıldı şirk zinciri ikbâle erdi esir;

Açıldı gül kapısı Kâ’be’ye geldi bahar!

Kaynayan parmağından kaç ensar suya kandı?

Sen damlada bir deryâ, ummansın sen Efendim!

Hem yer ehli gök ehli, melekler seni andı;

Âlemleri şerh eden lisânsın sen Efendim!

V

O derin duâlarda titreyen her dileğin;

Şefâat nağmesidir merhâmet pınarında!

Bir kulluğun yükünü canda eler eleğin;

Kaç mahşeri yaşadın o gönül diyârında?

Beyaz, sarı, al güller senden aldı rengini;

Seninle vecde geldi başımda dönen rüzgâr!

Dilim nasıl anlatır bu aşkın ahengini?

Mâ’rifet ikliminde kızardı, açtı gülzâr!

Sen, canını Mevlâ’ya kalbini kula verdin;

Bağladın gök ipini sonsuz olan bir sona!

Sen özünde âlemi, âlemde özü gördün;

Ötenin ötesinden haber sundun dört yana!

Melekler salat eder, selâm eder şânına;

Devrân içinde dönen devrânsın sen Efendim!

Takdirin tedbir anı, şahittir imânına;

Sen gönül sahibine mihmânsın sen Efendim!

VI

Âh bu âlem içinde, ne oldu bende bana?

Sana hangi hâlimle, hangi yüzle geleyim?

Od almış bir yüreği açmışım senden yana;

Dinmeyen gözyaşımı bir umut ver, sileyim!

Bir bir kalktı hudutlar mülküm, malım kalmadı;

Her secdede değişti renk, ahenk, biçim, edâ!

Sınandım nefes nefes tende hâlim kalmadı;

Aşkınla yanan canım uğruna oldu fedâ!

Her sözün bir diriliş, bir kâinat kitabı;

Sen ezeli bağladın ebedîn menziline!

Sezdin inceden ince bir ilâhî hesabı;

Hakkı teslim eyledin o hakkın Vekil’ine!

Zamanı arla süzdün, aşkla sundun âleme;

Sen mü’minin nabzında mîzânsın sen Efendim!

Âh bu aşkın ahvâli nasıl yansır kaleme?

Bir Sultan’a can sunan Sultan’sın sen Efendim!

Rıfat ARAZ

*Bu şiir, İstanbul/Saraybosna'da Kuba Camii Vakfı'nca

Türkiye genelinde “Peygamber Efendimize Övgü Şiirler”

adıyla 26 Nisan 2008 tarihinde düzenlenen şiir yarışmasında,

995 şiirin arasında birinci olmuştur