Zıkkımın Kökü...

Kendini sola çeken bir banliyö görüldüğünde
Gölgesine basmadan yürüyen bir çocuk düşer sakallarımdan
Düğüm atmak isterken çığlıklarına…
Gününü şaşırmış takvim yaprağı adres değiştirir
Gölgesine yaslanır adam…
Dudağının kıyısında papatya saçlı bir kızın sevgisi uçuklar…
“seviyor,” “sevmiyor”
Geceyi sürme diye çeker gözlerine…
Esmer tenli bir şarkı düşer dilinden…
Tempo tutar geveze kargalar
Bu bir intihar düeti

Tanışamadığım sesimden dinlemiştim…

Çırılçıplaktır gözyaşları gökyüzünün
Yüz çizgilerinde yarıştırdığı bulutların yağmurunda yıkanır kediler
Durmuş bir zaman görülür
Nabzının orta yerinde kelebeklerin …

Anavatanıdır hüzün şairin
Acılar dublör çoğaltır durmadan…
Gamzesinden terk edilir tebessümler bir sevdanın
Bir ölünün ağız kokusu utandırır küfürleri

Esrik bir keman sesi duyulur
Ölümüne yay ile savaşan
Şimdi boğazıma yapışmış…
Zıkkımın kökü

İsmet Baygın