Git Hünkardan Ferman Getir !

Fâtih Sultan Mehmed Hân, bir gün tebdîl-i kıyâfet ederek halkının arasında gezmeye çıkar Akşama kadar dolaşır Unkapanı kapısına geldiğinde kale kapısının kapanmış olduğunu görür Kendisinin çıkardığı fermana göre, kale kapıları akşam ezanını müteâkip kapanıp, sabah ezanı vakti açılmaktadır

Padişah yanındakilerle kapının önüne gelir ve kapı muhâfızı Sinan Çelebi ile aralarında şu konuşma geçer:

— Aç şu kapıyı Sinan Çelebi!

— Kimsin sen, bana kapıyı aç diye nasıl emredersin?

— Kim olduğuma ne bakıyorsun, kapıyı aç yeter

— Nasıl bakmam? Niçin bu zamana kadar dışarda kaldınız? Dost musunuz düşman mısınız, Padişah’ın emrini bilmez misiniz? Ben sana kapıyı açmam Var git, başının çaresine bak

Fâtih bu cevaba güler ve Sinan Çelebi ile konuşmasını sürdürür Açarsın açmazsın derken, nihayet Sinan Çelebi;

— Git Hünkâr’dan ferman getir Ancak o zaman içeri girebilirsin, der

Padişah artık dayanamaz:

— Yâhu Sinan Çelebi, Hünkâr benim, der Sinan Çelebi, dikkatlice bakınca Hünkârı tanır ve kapıyı açarken de;

— A Hünkârım, kendi kanununu, kendin neye bozarsın? Madem bozacaksın, böyle kanunu ne diye koyarsın? mealinde söylenir

Fâtih atından iner ve tâvizsiz davranışından ve vazifesine bağlılığından dolayı son derece memnun olduğu Sinan Çelebi‘ye;

— Sen yavuz bir er, mert bir kişiymissin Padişah emirlerine bu kadar bağlı ve sâdık adamlar az bulunur Dile benden ne dilersen? der Sinan Çelebi de;

— Sultanım, der, gerçekten istediğimi yapacaksan, benim adıma bir câmi yaptırıver Tâ ki kıyâmete kadar hasenât defterim açık kalsın

Büyük kumandan derhal onun adına bir câmi yaptırır

İslâm’ın fazîlet hislerinin vicdanlarda hâkim olduğu o devirlerin insanları işte böyleydi Dünya nimetlerine gark olmak varken, onlar cemiyete yararlı, insanın âhiretine faydalı şeyler isterler, sadece Allah rızâsına tâlip olurlardı