Dostlarım

Neden beni getirip, teneşirde soydunuz ?
Arkasından yıkayıp, bir tabuta koydunuz ?
Neden toplandı bugün, burada bunca kişi ?
Bir yanlışlık olmalı, anlamadım bu işi !

Niçin bağlandı çenem? Bu kefen neyin nesi ?
Söyleyin! Gerçek midir, duyduğum salâ sesi ?
Ne işim var ki benim, bu musalla taşında ?
Oysa olmam gerekir, işlerimin başında…

Yoksa bu yaptığınız; bir oyun , bir şaka mı ?
Tadında kalsın artık, bırakın şu yakamı
Ya sen, hoca efendi! Oyuna dahil misin ?
Ben nasıl ölürüm ki; bu kadar cahil misin ?

Yoksa kim olduğumu, sen de mi bilmiyorsun ?
Bir özür dileyip de, kendine gelmiyorsun ?
Haberin var mı benim, şöhretimden, şânımdan ?
O derin mafyadaki, büyük itibarımdan?

Belki merak edersin, ünvanımı rütbemi;
Ulemâ susta durur, bir giyersem cübbemi
Bana yakışıyor mu, burada böyle yatmak ?
Sanki ölmüşüm gibi, omuzlarda tur atmak ?

Lütfen, hoca efendi, sürdürme şu oyunu;
Benim gibi bir kurda, güldürme şu koyunu
Hele, şu cebindeki, telefonu bir ver de;
Bak nasıl açılacak, kapılar perde perde…

Şu gördüğün hüzünlü maskelere aldırma;
Onlara inanıp da, sakın namaz kıldırma
Duydum ki; işgüzarlar, mezar bile kazmışlar
Görüyorsun ya hocam, bunlar hepten azmışlar…

Kaldır artık tabutun, kapağını üstümden;
Sıkılmaya başladım, şu dikişsiz kostümden
Aklını kullan hocam! Ben sözümü tutarım;
Seni Ulu Cami’ye imam bile atarım…

Karar ver de bu işi, tatlıya bağlayalım;
Maaşına ilâve , bir katkı sağlayalım
Bu kadar şaka yeter, beni artık salıver;
İlk taksitin yerine, şu zarfı da alıver…

cevap

Dinle ey âciz mevta! Bu konuşan hocadır;
Gördüklerin ne şaka, ne de kandırmacadır
Sağlığında ”yobaz” der, beni hep küçümserdin;
Şimdi ne oldu sana, hocaya postu serdin ?

Uyan artık ey mevta! Sen öldün Sağ değilsin ;
Çırpınışın boşuna, o dik başın eğilsin!
Bu tabutlara daha, ne şöhretler girecek,
Neler gördü bu hoca, daha neler görecek…

Bekliyor Münker Nekir, şimdi seni mezarda;
Rüşvet müşvet geçmiyor, gideceğin pazarda
Bu dünyada put yaptın, şan ,şöhreti, parayı;
Az sonra göreceksin, orda akla karayı

Gelecek kulağına, önce şöyle bir hitap;
”Duymadın mı dünyada , Kurân diye bir kitap?”
Duydum desen bir türlü , duymadım desen yalan
Kurtarır belki seni, mafyadan arta kalan…

Gerçekleri bu fakir, böyle getirdi dile,
Bilirim Bu satırlar, anlayana çok bile
Uzatıp bozmayalım, şiirin kıvamını;
Herkes kendi getirsin öykünün devamını…

(CENGİZ NUMANOĞLU)