Susmak Ve Öğrenmek !

- Susmak ve Öğrenmek -

Bir gün susmayı öğrendim Öyle bir sustum ki belki sonsuza kadar
susacaktım

Çünkü susmak benim küçücük dünyamda babamla kurduğum iletişim tarzıydı
Babam akşamları eve yorgun dönerdi Ben bütün gün evde sıkılır onun gelişini
iple çekerdim

Daha o kapıdan girer girmez boynuna atılır onunla oynamak isterdim Babam
sarılır, öper sonra da, hadi odana git, derdi Yemek hazırlanınca annem
çağırır bu defa masada bir araya gelirdik babamlaOnlar annemle konuşurken
ben araya girer, sesimi duyuramayınca da bağırırdım Babam sinirlenir,
'Bütün gün insanlara kafa patlatmaktan bunaldım, birde sen kafamı ütüleme!'
derdi Annem de 'Bütün gün zaten seninle uğraştım, bir çift laf da mı
konuşturtmayacaksın babanla?' diye
çıkışır, beni odama gönderirdi
Çaresiz bir şekilde boynumu büker odama yani hapishaneme doğru yol alırdım
Babam arkamdan, 'Bizim bir odamız bile yoktu, her şeye sahip, hâlâ ne
istiyor anlamadım' diye bağırmaya devam ederdi 'Keşke benim de bir
odam olmasaydı, keşke bizim de evimiz bir odalı olsaydı da hep birlikte otursaydık' derdim içimden;
ama yüksek sesle söylemeye cesaret edemezdim
Yemekten sonra babam kanepeye uzanır, eline kumandayı alır, televizyon
seyrederdi Beni yanına çağırır biraz severdi Onun izleyeceği
önemli birşey varsa
beni adeta yerimden bile kıpırdatmazdı Azıcık hareket edip koşup oynamaya
çalışsam oda hapsim yeniden başlardı Bir gün anladım ki susunca babamla
daha iyi anlaşıyoruz Bu defa susarak yapabileceğim oyunlar geliştirmeye
başladım Önce resim yaparak başladım işe Babam çizdiğim resimleri
çok beğeniyor; 'Bak, böyle uslu uslu oyna işte' diyordu Babam bazen
göz ucuyla bakıyor, resimle ilgili bir şey sorsam afallıyordu Ama bana
kızarak beni artık odama göndermiyordu
'Son günlerde ne de akıllandı benim oğlum' diye komşulara anlatıyordu
annem halimi

Resimlerim arttıkça ortalık dağılmaya başladı Annem 'Odanı topla!'diye
odama kapattığında işe nereden başlayacağımı bilemiyordum
Ben bunlarla uğraşırken zaman geçiyor; ama odamı toparlamayı beceremiyordum
Annem odama gelip 'Bak sana resim yapmayı yasaklayacağım' dedi bir gün
Susuyor olmamı usluluk olarak değerlendiren ailem resim yapmayı da elimden
alırsa ben ne yapacaktım?
Bu düşüncelerle bir aile tablosu yaptım Babam eve gelince uygun zamanı
kolladım Her zamanki gibi yemekler yendi, odaya geçildi Babam oturur
oturmaz çizdiğim resmi getirdim Babam baktı Hım, dedi 'Çok güzel
olmuşBu adam benim herhalde' dedi
Ben 'Hayır o adam değil, bu çocuk sensin'dedim O 'Hayır, bu adam benim,
bu çocuk sensin, bu küçük kız da arkadaşın'dedi
Ben yine 'Hayır, o büyük adam benim, bu küçük adam sensin, bu küçük kız da annem' dedim
Babam benimle uğraşmaktan vazgeçip: 'Peki neden bizi küçük çizdin?' dedi
Heyecanla başladım anlatmayaBen büyüyüp adam olacağım İş bulup
çalışacağım
Siz yaşlanıp küçüleceksiniz Beliniz bükülecek, komşumuz Ahmet amca ile
Ayşe teyze gibi küçücük kalacaksınız Ben işten geldiğimde yorgun olacağım
Siz benimle konuşmaya çalıştığınızda işyerinde kafam şişmiş olacağından
sizi duymayacağım bile Siz benimle bir şeyler paylaşmak istediğinizde
'Hadi odanıza çekilin de kafa dinleyeyim' diyeceğim Ve bir de bağıracağım
'Her şeylerini alıyorum Sıcacık odaları da var, daha ne istiyorlar' diye
Annemle babamın gözleri fal taşı gibi açılmıştı Duyduklarına inanamıyorlardı
Bana sarılıp beni öyle içten bir okşayışları vardı ki sonsuza kadar
konuşsam hiç bıkmadan dinleyecekler gibiydi
Farkında' Olmalı İnsanKendisinin, Hayatın Olayların, Gidişatın Farkında Olmalı

Ömür Dediğin Üç Gündür,
Dün Geldi Geçti
Yarın Meçhuldür,

O Halde Ömür Dediğin Bir Gündür,
O Da Bugündür