Çizginin Bittiğı Yer

**Prof. Dr. Sinsi** · 08-02-2012

HEPİMİZ aynı yöne koşuyoruz

Var gücümüzle

Yanımızda günahlarımız, sevaplarımız

Çünkü hayat, hep aynı yöne doğru sürdürülen bir koşudur

Koşu biter; biz biteriz, koşu biter

• • •
Dünyaya ölmeye gelinir

Yaşanmaya gelinseydi,
koşunun sonu hep yeni yaşamalara çıkardı

Koştukça hayata yaklaşır,
bitmeyen ömürleri tekrar tekrar yakalardık

“Her fâni ölümü tadacaktır

”
Koşuların, hedeflerin,
bitirişlerin son soluğunda ölümü tatmak var

Geldik, gideceğiz

Çare yok

Giderken doğduğumuz günkü gibi saf,
temiz ve haramsız olabiliyor muyuz? Kazanç budur

Zor olan, imkânsız görünen budur

Ve inanmak, imkânsızı başarabilme gücü,
azmi ve kuvvetidir

İnanmak, dolu dolu yaşamaktır

• • •
Aylardan ne, günlerden hangisi, ayın kaçındayız?
Dün kimler göçtü, bugün kaç kişi uğurlandı,
yarınlar kimleri çağırmada? Dünler,
bugünler ve yarınlar, bizleri hem çağıran, hem uğurlayandır

Dünler de bitiyor

Dünler de koşmakta idi bizim gibi

Demek, “dünya zamanı” da ömürlü

Bugün, dünün bittiği çizgi

Bugün ancak yarının sınırına kadar yaşayacak

Zaman bile sonsuz değil, mekân bile

Ve insan, zaman ve mekân ile birlikte eskiyor,
koşuyor, tükeniyor

• • •
Zaman, mekân ve insanın benzerlikleri kaderlerinde

Üçü de bitişe hizâlı ve hızlı

Güneş her sabah bir başka zemine doğuyor;
bir gün daha yorulmuş olarak, yorulmuş bularak

Bütün büyümeler sona doğrudur

Kâinat bile büyümekte ve kaderine koşmakta

Demek ki, yaratılmışların tamamı ölüme yönelik

Bu ölümde, beraberlikler ve büyüklükler olmalı

Şair ne kadar haklı

“Ölüm bunca güzel olmasaydı, Efendimiz ölmezdi

”
• • •
Ölüm bunca güzel olmasaydı, güzeller ölmezdi

Giden, gitmeyi hak edebilmeli

Dünyaya yaşamaya gelmek; ölüm varsa, yalandır, yanlıştır

Çiçekler ölüyor, kuşlar ve ağaçlarla birlikte

Ekinler ölüyor, yamaçlarla, dağlarla beraber

Gün gelecek, ân gelecek, ölüm bile ölecek

Zaman, mekân ve insan ile birlikte

Ölüm, “ölecekler” tükenince ölecek

Çünkü, kâinat çapında bir görev sona ermiş olacak

En son, en başa kardeş olacak

Sonsuz büyüklükte bir aynaya bakar gibi,
en son, en başı; kendini görecek

• • •
Ölüm “kötü son” değil

Sürpriz netice değil

Ölüm, koştuğumuz ve ulaştığımız tazeliktir

Ölümün bir adım ötesi yenilik

Ölümde konaklamadan ölümsüzlüğe varılmaz

Ölümde dinleniriz

Ömür boyu süren yorgunluklar orada üstümüzden atılır

Yaradana ve İki Cihan Efendisi’ne (asm) yorgunluksuz kavuşuruz

Yepyeni!

?

Gürbüz Azak

08-02-2012	#1
Prof. Dr. Sinsi	Çizginin Bittiğı Yer HEPİMİZ aynı yöne koşuyoruz Var gücümüzle Yanımızda günahlarımız, sevaplarımız Çünkü hayat, hep aynı yöne doğru sürdürülen bir koşudur Koşu biter; biz biteriz, koşu biter • • • Dünyaya ölmeye gelinir Yaşanmaya gelinseydi, koşunun sonu hep yeni yaşamalara çıkardı Koştukça hayata yaklaşır, bitmeyen ömürleri tekrar tekrar yakalardık “Her fâni ölümü tadacaktır” Koşuların, hedeflerin, bitirişlerin son soluğunda ölümü tatmak var Geldik, gideceğiz Çare yok Giderken doğduğumuz günkü gibi saf, temiz ve haramsız olabiliyor muyuz? Kazanç budur Zor olan, imkânsız görünen budur Ve inanmak, imkânsızı başarabilme gücü, azmi ve kuvvetidir İnanmak, dolu dolu yaşamaktır • • • Aylardan ne, günlerden hangisi, ayın kaçındayız? Dün kimler göçtü, bugün kaç kişi uğurlandı, yarınlar kimleri çağırmada? Dünler, bugünler ve yarınlar, bizleri hem çağıran, hem uğurlayandır Dünler de bitiyor Dünler de koşmakta idi bizim gibi Demek, “dünya zamanı” da ömürlü Bugün, dünün bittiği çizgi Bugün ancak yarının sınırına kadar yaşayacak Zaman bile sonsuz değil, mekân bile Ve insan, zaman ve mekân ile birlikte eskiyor, koşuyor, tükeniyor • • • Zaman, mekân ve insanın benzerlikleri kaderlerinde Üçü de bitişe hizâlı ve hızlı Güneş her sabah bir başka zemine doğuyor; bir gün daha yorulmuş olarak, yorulmuş bularak Bütün büyümeler sona doğrudur Kâinat bile büyümekte ve kaderine koşmakta Demek ki, yaratılmışların tamamı ölüme yönelik Bu ölümde, beraberlikler ve büyüklükler olmalı Şair ne kadar haklı “Ölüm bunca güzel olmasaydı, Efendimiz ölmezdi” • • • Ölüm bunca güzel olmasaydı, güzeller ölmezdi Giden, gitmeyi hak edebilmeli Dünyaya yaşamaya gelmek; ölüm varsa, yalandır, yanlıştır Çiçekler ölüyor, kuşlar ve ağaçlarla birlikte Ekinler ölüyor, yamaçlarla, dağlarla beraber Gün gelecek, ân gelecek, ölüm bile ölecek Zaman, mekân ve insan ile birlikte Ölüm, “ölecekler” tükenince ölecek Çünkü, kâinat çapında bir görev sona ermiş olacak En son, en başa kardeş olacak Sonsuz büyüklükte bir aynaya bakar gibi, en son, en başı; kendini görecek • • • Ölüm “kötü son” değil Sürpriz netice değil Ölüm, koştuğumuz ve ulaştığımız tazeliktir Ölümün bir adım ötesi yenilik Ölümde konaklamadan ölümsüzlüğe varılmaz Ölümde dinleniriz Ömür boyu süren yorgunluklar orada üstümüzden atılır Yaradana ve İki Cihan Efendisi’ne (asm) yorgunluksuz kavuşuruz Yepyeni! ? Gürbüz Azak