Şizofren Yalnızlık

''Sen gideli iki gün oldu,


Ben iki şarkı ezberledim''


Gideli kaç gün oldu hesaplamadımbilirsin sayılarla aram iyi değildir,saymaya kalksam hesapları şaşırır ve yine üçte takılı kalırımişin kötüsü band bu kez bozuk çıkmaz ve geriye sarmaz



Her şey birdenbire oldu diyen de kimdi?kız birdenbire,erkek birdenbireOrhan Velihaklıydıbirdenbire düşüvermişti çukura



birdenbire mi aşık olurdukbirdenbire yalnız kalırdık öyle mi?birdenbire yaşar,birdenbire ölüverirdikHer şey tamam (da) Veli amca,yalnızlığın birdenbire olduğuna inanasım gelmiyorbiz değilmiyiz onun yolunu gözleyen,en güzel şekilde ağırlayan,el üstünde tutanyalnızlık herkese misafirliğe gelmez,hele yatıya hiç kalmaz diyerek pamuk yataklarda yatırıp üstünü üşümesin diye sıkı sıkı örten biz değilmiyiz??Gittiği zaman yanaklarımızı avuçlarımızın arasına alıp babasını bekleyen çocuk hüznünde dış kapının basamağında onu bekleyen



Yalnızlık gelirken kokulu çikletler getirir bizeen kremalısından bizküviler,rengarenk balonlarçilek aromalı şekerler cabasısonra bir köşeye oturur onları iştahla tüketişimizi izlerdiKendini ağırdan satar,sallanan koltuğunu kimselere bırakmazdı yalnızlık



''bilmezler yalnız yaşamayanlar''şarkısını koro halinde söyletir,yaptığımız hatalara kahkahalarla gülerdi yalnızlığımızBiz çocuk şarkısı söyleyen edasında kocaman harflerle şarkıyı tekrar ederken Veli amcam belki de düştüğü çukurdan kafasını uzatır eşlik ederdi bize



Sonra sallanan sandalyesinden kalkar,gitarını alır ve ayakta ne kadar uzun süre kaldığını ıspatlayanın gururunda şarkılar söylerdi bizeAdı ''yalnızlık şarkıları''diye kazınırdı zihnimizeAniden elimizden tutar bir sokağa götürürdü bizikaranfil sokak değildi buışıkları yanmazdıadı ''yalnızlık sokağı''Hepimiz toplanmanın heycanını yaşarken ki bu birden bire olurdu kalkıp giderdi yanımızdanişte bu yüzden adı yalnızlıktı



Giderdi o ve biz iki şarkı daha ezberlerdik



Gitmesini istemezdimkapı eşiğinde bekleme saatlerini sevmezdim çünküçocuk şarkılarımdan eser kalmazdı



Yalnızlığımdı ne de olsaen yakın arkadaşım,sevgilim bazen damağımda kalan çilek aromalı cikletim



Ben onu uyutmaya çalışırken sıkı sıkı örttüğüm yorganından kafasını kaldırır kalın sesiyle masal anlatmaya başlardıkoyun,kuzu sayma gibi geleneksel yöntemleri de kullanmazdı omasalında bir kimse vardıbirde o kimsenin kimsesizliğiuyutmak için söylediği her sözcük ''yalnızlık masalları''ndan alıntıydı


Uyanıp da yanımda göremediğim,sesinden uzağa düştüğüm zamanlar da damarlarımda kan yerine öfkenin aktığını hissederdimyalnızlığım beni bırakıp hangi eve misafirliğe gitmiş olabilirdigittiği evde yalnızlık şarkıları söyletip,ahaliyi yalnızlık sokağına götürüp,içlerinden birine yalnızlık masallarından sözcükler sıralarmıydıyada en sevdiğinin alnına bir öpücük bırakırmıydı


Bilirim kimsede uzun süre kalmazdıkalamazdıkalmadıişte bu yüzden adı yalnızlıktısarıldığımda yalnızlık kokar öptüğümde damağımdaki çilek aroması aniden gider ve ağır bir yalnızlık tadı kalırdı



Gideli kaç gün oldu hesaplamadımbilirsin sayılarla aram iyi değildirsaymaya kalksam hesapları şaşırır yine üçte takılı kalırımyalnızlık saatlerini birdenbire değil aksine ağır ağır yaşarken misafirimi en iyi şekilde ağırlamanın hevesinde mahalle bakkalına koşar tüm çilekli cikletleri avuçlar renkli balonlarla eve dönerimkoşarken attığım her adımda gideceği telaşını yaşayarak


Kapı eşiğinde ayağım takılır,yere kapanırım yüzümle beraber''karnımda inanılmaz bir ağrı''sesim cıkmazüstümdeki tozları silkelemenin telaşı,sağ avucumun yere gelen kızmındaki acı,dizimde henüz kabuğu düşmüş yaranın tekrar kanayan yanı birbirine karışır da sol avucumu açmaktan korkarım


sol avucumda söylediği şarkılar vardırbirde anlattığı masallarbirde onun için aldığım çilek aromalı cikletleryıldız tozlarını hiç saymıyorum


sol avucum,beş parmağım kardeş olur da hiç açılmaz bir daha


çünküyalnızlığım,benim olan yalnızlığım sade sadece sakince kendisine açılan parmakları sever


yalnızlığımgit miş (di)r