Hey Aşk Seni Hiç Aldatmadım

'Hocam hayat kaç kere yere serdi sizi ?' dedi

'Birden çok fazla' dedim

'Ne yaptınız sonra?' dedi

'Ayağa kalktım hayatın yasası bu Düştükten sonra kalkarsın' dedim

'Hocam ben kalkamadım' dedi, ağlamaklı bir sesle, 'denemeye bile kalkmadım'

'Ne oldu hocam' dedim

Bir süre düşündü, derin bir soluk aldığını duydum sonra

'Kırkyedi yaşındaydım' dedi 'o zamanlar Evlenmemiştim Bir evim vardı ama annem yalnız

ve yaşlı olduğu için onda da kalıyordum bazen İyi bir işim vardı Sanat adamıydım ben zaten

Dışarıdan bakıldığında çok insanın imrendiği bir adamdım Ama içim bomboşmuş ve

bunu sonradan anlayacaktım Kafama göre bir insan bulamamıştım Ruh ikizi denen o şey var ya

onu arıyordum sanırım Çok seçiciydim Ve artık bunun olmayacağına karar vermek üzereydim

Zaten artık yaşlanıyordum da Ama bir gün, o akşam üstü herşey alt üst oldu

Orta boylu, güleç yüzlü, gencecik, kıpır kıpır, güzel, esmer bir kadına rastladım bir şiir dinletisinde

O kadar güzel ve derinden baktı ki, inanın içim titredi Şiiri bile unutacaktım az kalsın

O hayranlık dolu bakışlar, o içtenlik, o hafif gülüş elimi ayağımı birbirine dolaştırmaya yetmişti'


Yine o suskunluk, tavanlara dikili gözler

'Onu unutamadım Gece rüyama girdi İzmir'deydim bulmaya karar verdim onu

Ama nasıl? Sonra aklıma yeni bir şiir dinletisi düzenlemek geldi Oraya gelebilirdi Ve geldi

Artık onu kaçıramazdım Dinletinin ardından tanıştık Onu alıp sahile yürüyüşe çıkardım

Sonra bir yere oturup çay içtik Ve nasıl başardıysam duygularımı açtım ona'


'Onun tavrı ne oldu hocam' dedim

Başını hafiften bana çevirirken, 'O anda sarıldı boynuma Yanaklarımı öptü ve

'beni bulacağını, beni isteyeceğini biliyordum' dedi bana '

'Ve ruh ikizini bulan iki insan olup çıktınız sonra' dedim

Derin bir iç geçirdi Bir sigara yaktı Dumanı üfledi tavana doğru

'Daha da ötesi oldu hocam' dedi, 'ruh ikizimi ararken bir cennet bulduğumu kısa sürede anlamıştım

Dokunuşu, sevmeleri, sıcaklığı, gözlerindeki o derin ışık, sevişmelerimizin doğallığı,

aldığımız hazzın yoğunluğu kendimden geçiriyordu beni Onu çok sevmiştim Ona aşıktım

O da aynı durumdaydı Benim yarı yaşımdaydı Ama deli gibi seviyordu beni

Birbirimizi koyacak yer bulamıyorduk Sürekli öpüşen, el ele göz göze bir çifttik artık

Onu kıskanmıyordum ama biliyor musunuz? Gerek yoktu ki kıskanmaya O ruhu ve bedeniyle benimdi zaten

O da kıskanmazdı Ondan başka biri olamazdı ki hayatımda Bunu adı gibi biliyordu

Bütün enerjimiz, hayatlarımız birbirimiz içindi'

Yeniden sustu Yorulmuştu Konuşmak için enerji toplaması gerekiyordu

Bacağını ötekinin üzerine atmakta zorlanıyordu

'Tam üç yıl sürdü bu aşk hocam, tam üç yıl Bir gecesine, bir anına bile razı olacağım aşk

tam üç yıl sürdü Cennette üç yıl yaşadım Tanrı bana cenneti bu dünyada bahşetmişti'

ve ağlamaya başladı Gözlerinden boşanmaya başladı yaşlar

[]

'Tanrım ne yaptın? Tanrım ne yaptın?' diye söylendi sonra bir süre

Birkaç dakika sonra sustu gözyaşları

'Tanrı ne yaptı hocam' dedim

'Beni cennetsiz bıraktı' dedi ağlayarak, 'meleğini geri çağırdı'

Yıkılmıştı Bitirmişti onu içindeki kasırga Bütün ruhunu yıkamıştı acılı gözyaşları

Kadehini tutuşturdum eline ve bir yudum almasını rica ettim bakışlarımla Gördü beni galiba

Bir yudum aldı

'Bir trafik kazası' dedi, 'lanet bir kaza işte Bir kamyonun altında kaldı meleğim'

Sonra kağıt mendille kurulamaya çalıştı gözyaşlarını Bir sigara daha yaktı

'İzmir'den kaçtım onu toprağa verdikten sonra' dedi madeni bir sesle, 'oralarda kalamazdım

Kalsam delirirdim Biliyordum bunu Ama delirmek istemiyordum Yaşamak istiyordum

Bir süre daha en azından Her sevgililer gününde, her doğum gününde gittim İzmir'e

Ve mezarına bir karanfil bıraktım Bunu ömrümün sonuna kadar da yapacağım

Bir gün ne yaptım biliyor musunuz? Onunla ilk kez şarap içtiğimiz yere gittim Epey içtim Ağladım

Sonra çıldırmak üzere olduğumu anlayınca kalktım ordan

Ve gidip mezarını ellerimle kazımaya kalktım Alıp eve götürecektim onu Orada yatamazdı o

Benimdi o Sevgilimdi Aşkımdı Meleğimdi Cennetimdi Toprağın altında olamazdı

Sonradan aklım başıma geldi Ve oracıkta iki söz verdim kendime Onu aldatmayacaktım

O aşkı kirletmeyecektim Zaten aşkı kirletemezdi insan Aşk aldatılamazdı Aldatılırsa aşk olmazdı

O yüreğinde yaşadıkça başka birine dokunamazdın Bunu biliyordum

Geceydi Ve bağırdım geceye doğru mezarlıkta

HEY AŞK dedim, SENİ HİÇ ALDATMAYACAĞIM!


İkinci sözüm ise şuydu hocam Altmışlı yaşların ortalarında ben de gideceğim yanına

Hemen de gidebilirdim Ama bunu o da istemezdi sanırım Yirmi yıla yakın bir süre o aşkı yaşayacağım içimde

Doya doya Acıyla, kanla, hasretle, ağlayarak Bir şey daha var hocam

Kendimi öldürmeden önce mezarına gideceğim Ve sözümü tuttuğumu haykıracağım orada meleğime:


HEY AŞK! SENİ HİÇ ALDATMADIM