Kırmızı Çizgi Geçti Hayatımdan

Güneşli pırıl pırıl bir güne uyanmıştı kadın Güne hâlâ yaşıyor olmanın

mutluluğu ile başlamıştı; biraz da bazı gönül kırıklıklarının hüznü ile,

Ama her şeye rağmen yaşamak çok güzel bir duyguydu onun için

Sonra yine sevinç ve mutlulukla işine gitti Çok yoğun bir programı vardı

ama aynı zamanda heyecan verici başlangıçların ve buluşmaların günü idi

onun için O kadar hızlı çalıştı ki öğlenin nasıl olduğunu anlamamıştı

bile Öğlen çok sevgili bir arkadaşı ile yemek yiyecekti Geç kalma

endişesi ile acele yola çıktı

Çok güzel bir yemek olmuştu Yemekte o çok kıymetli, çok sevgili eski

dostu ile ölüm bilincinin hayata nasıl bir renk ve anlam kattığından

konuştular uzun uzun; sonra sevgilerin ve dostlukların öneminden Sonra

kadın dedi ki, "sen benim öğüdümü tutup bir kırmızıçizgi çekiyor

musun her güne"; "her günü son gününmüş gibi yaşayabiliyor

musun; yoksa sıradan bir fani gibi ömrünü sarf etmekle mi meşgulsün? Bi

düşünsene bu akşam benim öleceğimi bilsen bana nasıl davranırsın,

değişmez miydi bana göstereceğin özen? Bana daha iyi davranmaz

mıydın?"

Gözlerinin derinine, en derinine bakarak cevap verdi eski dostu;

"hiçbir şey değişmezdi, çünki, zaten sen benim hayatımdaki en

kıymetli varlıksın bunu bilmesen de, istemesen de bu böyle Hiç

değişmedi değişmeyecek Ama bu akşam öleceğini bilsem senden

esirgediğim iki cümle var hayatımda, onu sana söylerdim"

"Şimdi söyle" dedi kadın, "kim bilir belki başka

fırsatın olmaz, her şey bizim için"

"Olmaz" dedi ötekisi, "öleceğin gün haber ver, o zaman

ancak"

"Şimdi söyle" dedi kadın, "sanki bugün ölecekmişim gibi

hissediyorum" "Numara yapma" dedi öteki,

"söyletemezsin"; "haa, sakın bugün ölmeyi deneme"

diye de ekledi ardından gülümseyerek

Ayrıldılar

O kendi yoluna gitti, kadın işine döndü

Biraz sonra başka misafirleri geldi kadının Yeni, sağlam, güçlü,

güvenilir, kardeşçe bir dostluğun temelini atmak üzere yapılan bir

ziyaretti bu, herkes çok mutlu oldu Çok güzel feyizli bir görüşme

gerçekleşti aralarında İyi dilekler ile ayrıldılar

Hâlâ bitmemişti gün, tabi görüşmeler de Şimdi sıradaki görüşmesi için

çıkması gerekiyordu Kalktı, iş arkadaşları ile vedalaştı ve hızla çıktı

Kısa sürede çıkış kapısına ulaştı, merdivenlerin başına geldi, bir adım

attı ve film koptu

*****

Gözünü açtığında bilmediği bir yerdeydi Yığınla makine ve insan vardı

etrafında Ama yüzleri net değildi Herkes büyük bir telaş içindeydi Bir

ses "tansiyon hızla düşüyor hasta şoka girmek üzere" dedi

Diğeri "bir damar yolu daha açalım, daha hızlı serum

gönderelim" diye bağırıyordu Güçlükle konuşmaya çalıştı Aman

Allah'ım, bu ne şiddetli bir acıydı Sanki ses telleri bel

kemiğinden geçiyormuş gibi acı veriyordu konuşma çabası; sustu

Uzun zaman sonra kendine geldi Baktı, o çok kıymetli, çok sevgili eski

dostu başındaydı Elini tutmuştu "İyi denemeydi" dedi

"ama söylemeyeceğim" O gün ve o günden sonra hiç yalnız

bırakmadı kadını arkadaşı Kadın, "ya o gün ben ölseydim de sen o

iki cümleyi söyleyemeseydin, ne yapacaktın" dedi

Şöyle bir baktı arkadaşı: "hiç olur mu" dedi "Ben o

iki cümleyi sana

söyleyeceğim gün uğruna, o iki cümle uğruna harcadım bütün ömrümü Onları

sana söylemeden ölmene izin verir miydim sanıyorsun Eğer bensiz ölseydin,

sırf onları sana söylemek için mezardan çıkarırdım seni, ya da daha

kolayı ben gelirdim senin yanına, orda söylerdim Hem orda seni yalnız

bırakmak da olmazdı"

Sonra tuttu ellerinden kadını ve yavaşça konuşmaya başladı Kadının başı

dönmeye başlamıştı Sevdiğinin ağzından bir kere duymak için ömrünü feda

edebileceği birkaç sihirli cümleyi en eski en yakın dostu fısıldıyordu

kulağına Hayatının sözlerini yanlış bir ağzından işitmek de varmış meğer

kaderinde Başını eğdi, konuşamadı Kadın boğazına ölümüne sarılan

eleminden ağladı, adam sevincinden Arınıncaya kadar ağladılar birlikte

*****

Zaman geçtikçe iyileşmeye başladı Omurgasındaki kırık yavaş yavaş

kaynıyordu Kapı her açıldığında içten içe bir heyecanla bakıyordu gelen

kim diye Sonra hastanenin bahçesine gelen araçlara bakıyordu, tanıdık

biri var mı diye Aslında gözlerinin aradığı tek bir kişi vardı Şimdi

yanında olmayan ve bu durumu bilmeyen tek kişi; gönlünün sultanı Bir tek

o yoktu Bunun acısını anlatmaya yetecek kadar kelimesi de yoktu kadının

Sessizce kapadı gözlerini, süzülen iki damla yaşta şunlar yazılıydı

"Kırmız çizgi ansızın geçti hayatımdan; bir tek seni görmeyi diledi

gözlerim o anda Sen yoktun O an da anladım ki; aslında kemik kırığından

daha çok gönül kırıkları acıtıyordu insanın içini, Anladım ki sen bir daha

dönmemek üzere gitmiştin Anladım ki, gitmek senin elindeydi ama geri

dönmemeni sağlamak benim Ve yine anladım ki, ben artık dönmeni

istemiyordum Mademki sen kırmızıçizgi hayatıma dokunduğunda benim yanımda

değildin, şimdi hangi nilgülünün yanında isen ebediyyen orda kalmalıydın;

ben de o iki sihirli cümlenin yanında"

"Ey gönlümün her koşulda tek sultanı, şimdi sana kucak dolusu elveda

gönderiyorum Beni özlediğinde bana dönmeyi dilediğinde sarılman için

Çünkü sen varlığımda kıymetimi bilemedin; bildiğinde ise beni

bulamayacaksın"