Doğuda Çocuk Kalmak

**Prof. Dr. Sinsi** · 07-11-2012

internette karsıma cıkan bir yazıBenimle hiçbir baglantısı yokOkudugumda kendimce kötü oldum , üzüldümSizler ile de paylaşmak istedim

DOĞUDA ÇOCUK KALMAK

Karlı bir bahçemiz vardı o zamanlar

Bir de arıları o komşunun

Balkonumuz
ahşap döşemeli, önü açıktı

Malatya'nın ücra bir köşesinde yaşama savaşıydı
bizimkisi

Aslında benim savaşım olamaz

Çünkü hiçbir şeyden habersiz
yaşıyordum

Çocuktum, güzeldim, saftım, temizdim

Henüz kötü aşk hikâyelerim, başarısız tensel deneyimlerim, kavgalarım,
karnemde zayıflarım olmamıştı hayatta

Hiç yere düşmemiştim ki bacağım
kanasın

Sadece gülen gözlerim ve küçük bir bedenim vardı hayata
yansıttığım

En güzeli de; zaten ben yansıttığımdan ibarettim

Ne fazlası,
ne eksiğiydim

Her salonda giyecek farklı bir maskem yoktu

Annemdi hayatıma ilk soktuğum kadın

O beni umarsız, sebepsiz, karşılıksız
sevmiş bir kadındı

Yıllarca ben de onu sevdim

Sonra galiba biraz büyüdüm
ve aldatmayı öğrendim

İlk önce annemden başladım aldatmaya

İlk aşkımla
aldattım annemi

Sonra bir başkası, bir başkası derken annemi defalarca
aldattım

Annem ise beni hiç aldatmadı

Annem beni hiç aldatmayacak!

Tabanında hava yastığı olan ayakkabılar vardı ben küçükken

Bir de onların
emperyalist markaları

Hatırlıyorum da çarşı pazar gezmiştik en ucuzundan
almak için babamla

Ucuz olmalıydı çünkü biz ucuz bir hayatın pahalı insanlarıydık

Ucuzdu hayatımız, mesela bir bisikletim olmadı hiç

Defalarca bisikletçi
dükkânına gidip en güzelini beğendim halde

İnsan her istediğine sahip
olamazdı

Hayatın kuralıydı bu ama nerden bilebilirdim

Ben henüz çocuktum

Çocuk olmak da emek ister ucuz yaşamlarda

Arkadaşlarına özenemezsin, güzel
kıyafetler giyemezsin, en güzel çanta senin olamaz

Güçlü
Olmak daha çocukken bir zırh değil, bir gereksinim olur

O anaokulunu hiç unutmayacağım

Evimizden 1 veya 2 kilometre uzakta ve
tepedeki, yokuşu dik anaokulu

Komşunun çocukları ile giyinir kuşanır kar
kış dinlemez yürürdük o yolu

Aslında o yol bizim anaokulunun yolu değildi,
aynı mahalleden çocukların yürüdüğü kader yoluydu

Evden başlar ve nerde
biteceği belli olmaz bir yoldu o

Şimdi kimi mühendis, kimi
Doktor o çocukların

Dedim ya o yol evden başlar ama anaokulunda bitmezdi

Fakat biz hep biter sandık

Yürüdük, yürüdük

O yolu her gün yürüdük biz,
her gün o sonmuşçasına

Bir gün bir kutu gördüm pencereden baktığımda

İnsanların elleri üstünde
taşıdığı, karlar üstünde yavaş yavaş yürüyen bir kutu

Anneme sordum 'tabut' dedi

İçinde ise arkadaşım varmış

Ebedi yolculuğa
erken çıkmıştı Pınar

O yolu şimdi eller üstünde ve gözleri kapalı
gidecekti

Annesinin eve gelmesini beklerken kara yenik düşmüş Pınarım;
gözleri karla kapanmış

Gördüğüm ilk cenaze; arkadaşımın cenazesiydi

Dedim ya çocuktuk, güzeldik, saftık, temizdik

Ölümler bizi üzemezdi

Biz o
yolu yine ertesi gün hiç bir şey olmamış gibi
Yürüyüp gidecektik

Doğuda çocuk olmak, batıdaki orta halli bir adamdan daha ızdıraplıdır

Bunu
Batı bilemez, Batı ancak tartışır

Duyarlılığınızın devamını dilerim , iyi günler

**Prof. Dr. Sinsi** · 07-11-2012

Hakikaten etkilenmemek mümkün degil
insan olanin bu hikayeden etkilenmesi kadar dogal bir sey olamaz
yazinin son kisminda su bölüm bencce cok yerinde bir satasma vede cok doguru iste o kisim

Doğuda çocuk olmak, batıdaki orta halli bir adamdan daha ızdıraplıdır

Bunu
Batı bilemez, Batı ancak tartışır

Duyarlılığınızın devamını dilerim , iyi günler

07-11-2012	#1
Prof. Dr. Sinsi	Doğuda Çocuk Kalmak internette karsıma cıkan bir yazıBenimle hiçbir baglantısı yokOkudugumda kendimce kötü oldum , üzüldümSizler ile de paylaşmak istedim DOĞUDA ÇOCUK KALMAK Karlı bir bahçemiz vardı o zamanlar Bir de arıları o komşunun Balkonumuz ahşap döşemeli, önü açıktı Malatya'nın ücra bir köşesinde yaşama savaşıydı bizimkisi Aslında benim savaşım olamaz Çünkü hiçbir şeyden habersiz yaşıyordum Çocuktum, güzeldim, saftım, temizdim Henüz kötü aşk hikâyelerim, başarısız tensel deneyimlerim, kavgalarım, karnemde zayıflarım olmamıştı hayatta Hiç yere düşmemiştim ki bacağım kanasın Sadece gülen gözlerim ve küçük bir bedenim vardı hayata yansıttığım En güzeli de; zaten ben yansıttığımdan ibarettim Ne fazlası, ne eksiğiydim Her salonda giyecek farklı bir maskem yoktu Annemdi hayatıma ilk soktuğum kadın O beni umarsız, sebepsiz, karşılıksız sevmiş bir kadındı Yıllarca ben de onu sevdim Sonra galiba biraz büyüdüm ve aldatmayı öğrendim İlk önce annemden başladım aldatmaya İlk aşkımla aldattım annemi Sonra bir başkası, bir başkası derken annemi defalarca aldattım Annem ise beni hiç aldatmadı Annem beni hiç aldatmayacak! Tabanında hava yastığı olan ayakkabılar vardı ben küçükken Bir de onların emperyalist markaları Hatırlıyorum da çarşı pazar gezmiştik en ucuzundan almak için babamla Ucuz olmalıydı çünkü biz ucuz bir hayatın pahalı insanlarıydık Ucuzdu hayatımız, mesela bir bisikletim olmadı hiç Defalarca bisikletçi dükkânına gidip en güzelini beğendim halde İnsan her istediğine sahip olamazdı Hayatın kuralıydı bu ama nerden bilebilirdim Ben henüz çocuktum Çocuk olmak da emek ister ucuz yaşamlarda Arkadaşlarına özenemezsin, güzel kıyafetler giyemezsin, en güzel çanta senin olamaz Güçlü Olmak daha çocukken bir zırh değil, bir gereksinim olur O anaokulunu hiç unutmayacağım Evimizden 1 veya 2 kilometre uzakta ve tepedeki, yokuşu dik anaokulu Komşunun çocukları ile giyinir kuşanır kar kış dinlemez yürürdük o yolu Aslında o yol bizim anaokulunun yolu değildi, aynı mahalleden çocukların yürüdüğü kader yoluydu Evden başlar ve nerde biteceği belli olmaz bir yoldu oŞimdi kimi mühendis, kimi Doktor o çocukların Dedim ya o yol evden başlar ama anaokulunda bitmezdi Fakat biz hep biter sandık Yürüdük, yürüdük O yolu her gün yürüdük biz, her gün o sonmuşçasına Bir gün bir kutu gördüm pencereden baktığımda İnsanların elleri üstünde taşıdığı, karlar üstünde yavaş yavaş yürüyen bir kutu Anneme sordum 'tabut' dedi İçinde ise arkadaşım varmış Ebedi yolculuğa erken çıkmıştı Pınar O yolu şimdi eller üstünde ve gözleri kapalı gidecekti Annesinin eve gelmesini beklerken kara yenik düşmüş Pınarım; gözleri karla kapanmış Gördüğüm ilk cenaze; arkadaşımın cenazesiydi Dedim ya çocuktuk, güzeldik, saftık, temizdik Ölümler bizi üzemezdi Biz o yolu yine ertesi gün hiç bir şey olmamış gibi Yürüyüp gidecektik Doğuda çocuk olmak, batıdaki orta halli bir adamdan daha ızdıraplıdır Bunu Batı bilemez, Batı ancak tartışır Duyarlılığınızın devamını dilerim , iyi günler

07-11-2012	#2
Prof. Dr. Sinsi	Doğuda Çocuk Kalmak Hakikaten etkilenmemek mümkün degil insan olanin bu hikayeden etkilenmesi kadar dogal bir sey olamaz yazinin son kisminda su bölüm bencce cok yerinde bir satasma vede cok doguru iste o kisim Doğuda çocuk olmak, batıdaki orta halli bir adamdan daha ızdıraplıdır Bunu Batı bilemez, Batı ancak tartışır Duyarlılığınızın devamını dilerim , iyi günler ©LEVIS-501 PAYLASIMIN icin tesekkürler Samsunlu