Gizli Bir Mektup

Ne seni unutabiliyorum Nede senden kalanları* Başımın içinde bir ur gibi büyüyorsun Seni unutmamanın verdiği acılara dayanamıyorum artık


Unutamamanın Bu kadar ezici kahredici olduğunu bilmezdim* her yerde* her zaman benimle birliktesin* işin kötüsü herşeyde seni hatırlıyorum Kalabalıkta gelişi güzel söylenmiş bir söz bile yetiyor seni düşünmem icin


Yanlızlığımda ise sesin kulaklarımda* avuçlarının sıcaklını hissediyorum Yaşanmış zamanlar bir film şeridi gibi geçiyor hafızamdan* anılarımızı en küçük noktalarına kadar birer birer hatırlıyorum İşte o zaman bu seni unutamayan başı* duvarlara vura vura parçalamak geliyor içimden Renklerin Kokuların* seslerin ve ışığın bile seni hatırlattığı bir dünyada yaşamak harikulade birşey olurdu belki ama sende unutmasaydın


Beni unutmadığını* hala sevdiğini bilsem herşeye katlanırdım Unutamamanın değilde unutulmamanın vereceği eşsiz mutluluğun içinde erir kaybolurdum


Sevmek bir bakıma unutmamaya mahkum olmaktır

Sevilmemişsek; birde unutulmaya mahkum oluşumuz var en hazini

insan* unutabildiği kadar güçlüyse ; unutamadığı ölcüde yıkık ve ezik kalıyor ancak bir kurşun kadar uzaktasın benden biliyorum ve ciğerlerime saplanmış bir kurşun gibisin hala Seni çıkarıp atmakta elimde değil Sana gelmekte Gelsem ne değişecekki ? Gözlerin eskisi gibi Gülebilecekmiydi? Hayırlayacak sevinecekmiydin ? Hiç konuşmadan << bende seni özledim >> diyebilecekmiydi ellerin? Hayır değil mi! Öyleyse hiç gelmeyeceğim sana Böylesi daha iyi


Gün oluyor seni unutabilmek için bu şehirden çok uzaklara gitmek istiyorum Sokaklar evler cadedeler vitrinler* seni hatırlatıyor Hatırlatmasın diye


Gün oluyor anlıyorum senden ve bu şehirden kaçmanın faydasızlığını Çünkü; Biliyorum* nereye gitsem benimle geleceksin yada gittiğim her yerde senden birşey olacak


SENİ;

UNUTABİLDİGİM GÜN YENİDEN VE DAHA ÇOK SEVMEYE BAŞLAYACAĞIM