Zamanı Gelen Ayrılıklar

Zamanı Gelen Ayrılıklar Hikayesi - Zaman Hikayeleri - Gül Şehri - Aysel Bahram Yazıları

Depremden sonra yaşadığımız prefabriklerde çok güzel dostluklarımız olmuştuYakınlarını sevdiklerini kaybedenler,yaralananlar ve kalbi yaralılar bir araya gelmiş tikBazen akan göz yaşlarını paylaştık bazen eski anılarıAcı ile beraber oluşan dostluklar çok başka ve çok daha samimi oluyordu


Kapı önlerinde içtiğimiz çaylar, yapılan hoş ve anlamlı sohbetler, prefabriklerin yan taraflarına toprak dökerek yaptığımız bahçelerden kopardığımız sebzeler,okuduğumuz dergiler her biri hazine değerinde güzel anılar olarak bizimle beraber şimdi


Zaman acıları unutturmuyordu belki ama hafifletiyorduİlk andaki acı yerini hasrete bırakıyorduAllahu Teala kimseye kaldıramayacağı acıyı yüklemiyorduDers alabilen yol alıyor Hak üzere yürüyorduKul olmak için gayret ediyordu


Geçmez sanılan zaman anlayamadan geçip gidiyorduÜç yıl bitmişti bileYeni yapılan deprem evleri sahiplerine teslim edilmiştiKiracı olanlarda ev arıyordu Prefabrik komşulukları artık anılara karışıyordu Ayrılıklar her zaman zor olmuştur biz insanlar içinYine buluşuruz diyerek teselli ederken birbirlerimizi aslında aynı olamayacağını oradaki gibi görüşemeyeceğimizi biliyorduk


(Hala görüşmeye devam ediyoruzO günleri çok özlüyor bir araya gelerek yad ediyoruzO zamanki gibi olmasa da dostlukların devam ediyor olması samimi olduğumuzu ve birbirimizi sevdiğimizi gösteriyorAllah�a çok şükür)


Bizde ev arıyordukBulduğumuz bir evi bakmaya giderken gördük burayıİlk görüşte aşk derler ya bizde buraya aşık olmuştuk Her taraf orman göz alabildiğine yeşillikKeşke burada oturabilseydik derken boş evi gördükNasip bu ya evi hemen o gün kiraladıkÖteki evi bakmaya bile gitmedikBeş yıldır oturduğumuz bu evi,bu çevreyi çok sevdik


Balkonumuzun davetsiz misafirleri olan küçük serçelerle kahvaltımızı paylaşıyordukHer bahar çimenleri dolduran renk renk çiçeklere bakarak gözlerimiz nurlanıyor gönlümüz doyuyorduAçan yapraklar yeniden dirilişi hatırlatıyor hazır mısınız diyorduBurada tefekkür etmek o kadar kolaydı ki her baktığımız bize Rabbimizi hatırlatıyor ne büyüktür dememize vesile oluyordu


Son baharda yağan ilk yağmurların ardından mantarlar çıkıyorduÇam ağaçlarının altında yaratılan kanlıça mantarları toplamak insana huzur veriyorduOnlar tamamen karanlık ortamda yaprakların altında oluşuyorduIşık almadan nasıl bu kadar güzel olabiliyorlardı anlamak mümkün değildiArayan bulur derlediNe aradığımız önemliydiBunu anlamak için kanlıçalara bakmak yetiyorduBulundukları ortamla örtüşmeyen güzellikleri bizim düşünmemizi sağlıyorduIşığa erişmek isteyen karanlıkta da olsa erişebilirdiYeter ki gerçekten istenebilsin

Sararan yapraklar ölüm yakındır derken ansızın gelen kış mevsimi de ölümü temsil ediyordu Ömür neydi ne kadardı? Üç gün,üç saat ya da üç nefes değil miydi?Anlayabilene ne çok şey anlatıyordu yaratılanlarRabbül Alemin anlayabilmeyi ve o doğrultuda yaşabilmeyi nasip eylesin


Her mevsim içinde faklı güzellikler barındırırKışta başka güzel oluyordu buradaHer taraf bembeyaz örtüye bürünüyor temizliği saflığı temsil ediyorduBizim kalplerimizin de böylesine temiz olmasını diliyor hatalarımızın çokluğuna üzülüyordukBelki de hiçbir zaman böylesine saf ve temiz olmayacaktı kalplerimizgerçekten istiyor muyduk yoksa sözde mi kalıyorduİsteyen ve gayret edenlerden eylesin Rabbim

Bazen kış mevsimini kabir alemine benzetiyordukYaprakları dökülen ağaçları ölen insanlara benzetiyor yeniden dirilme gününü beklediklerini hayal ediyordukFazlaca boynu bükülen ağaçları günahları çok olan insanlar,başı dik kalabilenleri iyi kullar ve yapraklarını dökmeyenleri şehitler olarak tanımlıyorduk


Biz neresindeydik bu aleminHazreti Ebu Bekir ( ra)


��Cennette bir kişilik yer kaldı deseler ben olduğumu ümit ediyorumCehennemde bir kişilik yer kaldı deseler acaba ben miyim diye kokuyorum��diyordu


Hazreti ebu Bekir (ra) bunu demişse bizim halimizi düşünemiyorumO ki sıddık makamına erişmiş,adı Resulullah (sav)� in adıyla yazılmış ve imanı bütün müminlerin imanının toplamından fazla olduğu bildirilmiştir


Bunları düşünürken karın çokluğundan boynu bükülmüş ağaçlara takılıp kalıyoruz Gözlerden dökülen birkaç damla yaşla sükut ediyoruz KorkuyoruzÜmit ediyoruz


Herkese yaşadığı yer güzel gelirHer yer farklı güzellikleri barındırır içindeBiz burayı severken bir bütün olarak sevdik


Şimdi yeniden ayrılık vakti gelip çattıHasret şimdiden çöktü yüreklerimize Doğa tutkunu olduğumuzdan ve sıkıntılı zamanlarımızda sık sık dolaşmaya çıkar ormanların gizemine erişmeye çalışırdık Komşum Hayriye hanım endişelenir dönünceye kadar beklerdiZaman zaman azarlardı;


�� Ne işin var yalnız başına oralarda başına bir şey gelecek��

��Ağzını hayra aç Hayriye Hanım�� dememiz yetmez o kızmaya devam ederdi

Merak edilmek, sevildiğini bilmek çok güzel bir şeydi Allah ondan ve diğer bütün komşularımdan razı olsun Bir aile olmuştukKimin neye ihtiyacı olursa diğerleri koşar yardım ederdiİyi ve kötü günlerimizde hep beraber bir bütün olabilmemiz Allahu Teala�nın lütfuyduO�na nihayetsiz şükürler olsun


Oturduğumuz ev satıldıSatın alan hanıma buraları,komşuları öyle anlatmışız ki sözümüz üzerine almışEndişelenmemesini gerçekten hiçbirini abartmadığımızı söylerken biraz kötüleseydik mi acaba demiyor değilim haniSatılmasaydı da taşınacaktık zaten


Müsade buraya kadarmışBaşka bir mahalle,başka komşularYol ayrımı


Artık alıştık diyorduk ayrılıklara Demeyle olsaydı keşke Her ayrılık hasret demektiGideceğimiz yerde bizi nelerin beklediğini bilmiyor olmak ta endişelenmemize sebep oluyorDualar ediyor Allah�tan hayırlısını niyaz ediyoruz


Bu sefer tutabilecek miyiz kendimize verdiğimiz sözü acaba? Her taşınma arifesinde gittiğimiz yerde kimseyle samimiyet kurmayacağım ayrılmak çok zor oluyor derdikBu zamana kadar bu sözümüze sadık kalamadıkŞimdi kalabilir miyiz?Bunu zaman gösterecekVade dolmamış ömür bitmemişseAllahu Teala iyilerle karşılaştırsınÖmründe hayırlısını ölümünde hayırlısını nasip eylesin cümlemize


GÖRELİM MEVLA NEYLER NEYLERSE GÜZEL EYLER

SELAM VE DUA İLE


Aysel Bahram