Hayatın Gerçeği

Hayatın Gerçeği Yazısı - Hayatın Gerçeği Başak Sayan - Başak Sayan Yazıları

Sevdiğim kimseyi kaybetmedim ben daha önce

Sevdiğim derken, ailemden kimseyi

Ölüm gerçeğiyle ilk karşılaşmam 1998 senesinde oldu İlk erkek arkadaşımı kaybettim bir trafik kazasında

Öyle ani, öyle hesapsız, öyle sinsi geldi ki ölüm, inanamadım uzun süre gittiğine Toprağa verildiği anı gördüğüm halde

Gelemedim bir türlü kendime

Ölümünün ani olmasından çok, o sırada küs olmamız yaşattı asıl acıyı içimde

Yıllarca her hafta, düzenli, onu görmemin nedeni rüyalarımda, belki de bu yüzdendi kim bilir

O gün dua etmiştim Allah'a;

'Sevdiklerimin ölümünü gösterme bana' diye

Sanki duydu duamı O günden sonra sevdiğim birini kaybetmedim bir daha

Ama hayat kısa Uzun zannetsek de biz

Hepimiz bir gün veda edeceğiz yaşama

Çocukluğumun en güzel anılarının sahibi; beni büyüten, anaokuluna elimden tutup götüren; kimselerle konuşmayan, içe kapanık olan bu kız çocuğunu teneffüslerde bile okulun önünde bekleyen; elinde yemek tabağı tüm bahçede peşimde dolanan; bana bin bir türlü masallar anlatarak belki de şuan sahip olduğum müthiş hayal gücünün mimarı olan canımın içi, biricik anneannem de veda etti yaşama geçen hafta

Daha önce yaşadığım ölüm gibi ani değildi ölümü

Alzheimer denen korkunç illetle yaşıyordu son beş yıldır

Bu öyle korkunç bir hastalıktı ki, zamanla unuttukların sadece anıların olmuyordu Her şeyi unutuyordu beyin

Önce yürümeyi unuttu anneannem, kalkamaz oldu ayağa Ardından diğer vücut fonksiyonları zamanla

En son yutkunmayı unuttu bir anda Yemek yiyemediği gibi, su bile içemez oldu son bir, iki gününde artık

Kara haber tez gelirmiş gerçekten

Ankara'dan aldığım 'Anneannen iyi değil, gelip helallik al' sözü gerçekçi gelmedi bana ilk anda

Nedense inanmadım bir türlü bunun olacağına

Benim canım anneannem, o koca çınar, gitmezdi hiçbir yere

Beni gelinlikler içinde görecek, çocuğumu kucağına alacaktı daha

Söz vermiştim ona

Ankara'ya giderken bunları düşündüm yol boyunca

Çocukluğumun geçtiği evin kapısından içeri girdiğimde ağlama sesleri duydum ilk önce Buna rağmen inanmadım gördüğüm manzaraya bir türlü

Sonra bir baktım, en sevdiğim odada yatıyor anneannem boylu boyunca

Çenesini bir eşarpla bağlamışlar, karnında da kara saplı bir bıçakla

Öyle minicik kalmış ki, kuş gibi adeta

Ben gelmeden yarım saat önce kapamış gözlerini hayata

'Hayır' diye haykırdım ama ne gelir elden

Bir kez daha veda edemeden kaybettim sevdiğimi

İçimdeki suçluluk duygusuyla başa çıkmak için, bilmiyorum ne yapmak gerek şimdi

İki saat evvel çıksaydım yola, onun soğuk bedenini yıkarken değil, veda etmeden tutacaktım elini, hayata

Bir kez daha anladım ki her şey boş

Önemli olan yapıp ettiklerinden ziyade biriktirebildiklerin bu yaşamda

Kazanma hırsı, başarı takıntısı, kavgalar, intikamlar, diş bilemeler, acımasız rekabetler, para, pul, şöhret Hepsi boş, hepsi anlamsız

En nihayetinde hepimizin çenesine bir eşarp bağlanacak, karnına bir kara saplı bıçak konulacak bu hayatın sonunda

Bir karanlık delikte unutulacak bedenlerimiz

İnsan, sadece ölüm anlarında hayatın gerçeğiyle yüzleşiyor nedense

Bu yüzden tek tek aradım kalbini kırdıklarımı, üzdüklerimi, intikam almak için yalan söylediklerimi, beni kıranları, üzenleri

Onlar bilmeseler de içimden helal ettim her şeyi

Anneanneme sağken veremediği helalliği onlar sağken verdim en azından böylece

Arayamadıklarım da olmuştur elbet

Onlar da bilsinler ki ben hakkımı helal ettim çoktan

Onlar da etsinler artık


AMY

Asiydi

Çok güzel şarkı söylüyordu

Bu genç yaşında çok önemli ödüller almıştı

Ama aynı zamanda uyuşturucu müptelasıydı

Meret, genç yaşında kopardı onu hayattan

Ardında birbirinden güzel şarkılar bırakarak, bir anda

Ortalık karıştı sonrasında

Ölümü güzel ve çirkin diye ayırdılar ikiye

Kimi ahlar vahlar çekti ardından, kimiyse 'bile bile lades onunki' dedi

Ölümün güzeli olmaz halbuki

Kimin neyi, neden yaptığına, neyin iyi, neyin kötü olduğuna kalabalıklar karar vermez

Bizim için kötü olan, başka biri için iyi olabilir sonuçta

Amy Winehouse'un da neden uyuşturucuya kapıldığını, hangi nedenlerle kullandığını bilemeyiz

Belki kaçtığı şeylerdendi, belki katlanmak zorunda olduklarından

Belki yaşadığı hayatı kaldıramıyordu

Hiçbiri, hiç kimseyi ilgilendirmez

Ve ölüm güzel ve çirkin diye ikiye ayrılmaz

Ölüm ölümdür

Er geç hepimizin bir şekilde yaşayacağı


ASMALIMESCİT'E DAİR

Her zaman sevdim Beyoğlu'nu

Ama özellikle Tünel'i

Asmalı'yı da sevdim hep ama öyle kalabalık oluyordu ki her zaman gitmek istemiyordum

Kalabalıklara giremem ben Agorafobim var

Bu yüzden akşam saatlerinden ziyade gündüz saatleri tercih nedenim olmuştur hep

Ne vakit akşam yolum oraya düşse iki adımlık mesafeyi on beş dakikada almışımdır Böyle kalabalık görülmemiştir

Şimdilerde Asmalı'daki mekanların önleri bomboş, kalabalık yok olmuş

İğne atsan düşmez dediğim yerde yeller esiyor

Evet, masalar yüzünden yaşanan kalabalık artık gına getirmişti

Sokakta yürüyemez olduğum için her seferinde söylenirdim

Ama bunu önlemek için kapı önlerindeki masaların hepsini yasaklamak da olmuyor

Bunun bir arası olamaz mı?

Zabıta belli bir sınır belirlese mekanlar için ve onu takip etse mesela

Çünkü böyle bir şehrin cıvıl cıvıl görüntüsü de yok ediliyor bir anda


Başak Sayan