Yıldızlar Dökülürken 2

Yıldızlar Dökülürken 2 - Şule Meryem Canpolat





Güneş ışıklarını esirgemez o sabah da İstanbul'danNecmi'nin yolu vapurdan geçer o sabah daNerdeyse ilk vapura binen odurMartıların çığlıklarını ilk duyan daElinde simidiyle, çay olmadan da mutluluğun tadını çıkaran sadece Necmi'dir sanki Öylesine huzurlu, öylesine deli doludurEn sıcak arkadaşı ise, üşüdüğünde ceplerinde ellerini sakladığı montudur


"Yaşadığımız anların, bir sonun başlangıcı mı yoksa bir başlangıcın sonu mu olduğunu bilemeyiz çoğu zamanHangi gün, nerede, ne şekilde bir sürprizin bizi beklediğini deGelecek olanın acı mı tatlı mı bir sürpriz olduğunu ise asla bilemeyiz yaşamadan"


Necmi de o gün yaşayacaklarının hayatına neler katacağından habersizdi işteYa da neler alacağından daO sadece güne vurulmuştuElbette biraz buruktu yüreğiSevdiceği sılada onu beklerdiO ise anasıyla gurbet ellerde, azıcık toparlanıp köye dönmeyi isterdi


Ama işte ekmek kavgası, bir hayat kavgasına dönüşüyordu bu şehirdeÇoğu zamanlar kim kime, dum duma geçiyordu günlerYufka yürekli Necmi dayanamazdı yine de sokak kedisinin açlığına, bir çocuğun içli içli ağlayışınaDilencilerine değil ama, gözleriyle yokluğu anlatan sessiz isteyicilerine kıyamazdı bu şehrinElinde olan azı paylaşmasını bilenlerdendi oKahvedeki arkadaşlarına küçük harçlıklarıyla çay, kahve ısmarlayacak kadar cömerttiOnu herkese çok sevdiren bir yönü de buydu belkiMasum, kimseye dokunmayan, dünya batsa umrunda olmayan tasasız bir hali vardı Necmi'nin


Bir tek özlem deyince, hasret deyince tütüşünü izlerdiniz onunBazen volkanik dağları andıran sıçrayışlarını, haksızlık deyinceKimsenin kırılmasını istemezdi NecmiKimsenin haksızlığa uğramasını daSesi böyle zamanlarda gürlerdi sadeceSaçları tel tel olup öfke saçardı adetaAma iyiliğe değil, kötülüğeydi onun kiniDünyayı yaşanılmaz hale getirmeye çalışan insafsızlara sadece


Vapurdan indiğinde arkadaşlarıyla buluşması çok sürmedi Necmi'ninKalan yolu çok kısa olduğu için yürüyerek tamamlayacaklardıO iki dakika içinde Necmi'nin esprileriyle neşelendi herkesBir anlığına da olsa tüm dertlerinden kurtuldu işçiler


Ellerindeki proje, ustalarının onlara yapmaları için tarif ettiği son iştiSonra yeni bir inşaat işi çıkıncaya kadar beklemek zorundaydılar hepsi deİşte bu herkesi telaşa sokuyorduBu iş de bittiğinde geçimin nasıl olacağını kimse tahmin edemiyorduHüzünler sevinçlere dönerken kısa anlarda, güneşin bulutların arasından sıyrılması gibi ferahlıyordu işçilerBu da genelde ya Necmi sayesinde oluyordu ya da etrafta gördükleri bir kaç güzel şeyleBu şehir çok güzeldi ama sıkıntılar şehri görmeye engel oluyorduBazen gamsız olmak bile yetmiyordu bu kalabalıktaİşçiler dikkatle son işlerini tamamladılar o gün deSoğuğa aldırmadan, teslim ettiler işlerini itina ileHesaplarını kesip ustalarıyla vedalaştılar akşam olduğunda


Herkeste hem para kazanmanın sevinci vardı hem de işsiz geçecek günlerin huzursuzluğuYine de bir umutla atıldılar yolaKatık edip mutluluğu adımlarına, inançla koyuldular farklı sokaklardan kalplerini ısıtan yuvalarınaEve en son varan neredeyse Necmi olduAma o akşam para kazanmanın şevkiyle içilen çorbanın tadı başka olduKuru fasulyenin yanına, elle vurularak bölünen soğanın lezzeti bambaşkaBulgur pilavı sanki hiç bu kadar güzel yapılmamıştı bu evdeKedinin mır mırları bu kadar coşkulu çıkmamıştı başka akşamlardaNecmi'nin her gün rengi atık sandığı kireçli duvarlar hiç bu kadar renkli görünmemişti diğer zamanlardaYemek bitince anasına teşekkür eden Necmi kazandığı paraları anasına teslim edip, çayı kahvede içeceğini söylediVe kahvede onu bekleyen arkadaşlarının yanına varması çok sürmedi


Para kazanmış olmak tüm yorgunluğunu almıştı sanki Necmi'ninUzun zaman sonra yaşamanın tadına varmıştıHayallerinin gerçekliğine biraz daha inanmıştıSevdiceğine kavuşacağı günlerin sayısı azalmıştıSevinçlerini taktı yüzüne Necmi, hüzünlü gözükmeye çalışmadan neşesini saçtı etrafınaKahvenin de rengi değişti onun gelişiyleAynı oyunları tekrar tekrar oynamaktan yorulan arkadaşları yüzlerini Necmi'ye çevirdi artık


Necmi söyledi onlar güldülerNecmi anlattı onlar dinledilerAjansların her gün verdiği karamsar haberlerden daha çok etki bırakmıştı Necmi o akşam da kahvedeİçilen çayların tadına doyulamamıştı yineSonra sırayla herkes ordan burdan, havadan sudan, biraz da ülkeyi kasıp kavuran fırtınalardan konuştular


Son zamanlarda kalabalık yerlerde kundaklamaların sayısı artmış dedi bir tanesiDevlet kargaşayı önlemekte yetersiz kalıyormuş dedi bir diğeriGençler söz dinlemiyormuş diye ekledi kahvenin sahibiGülücükler adeta örselendi son sözlerleKim isterdi ülkede huzursuzluk olsunGereksiz şeylerle yürekler bölünsünKahvedeki kasveti dağıtan yine Necmi olduBulanan manzara bir anda duruldu


Gece derinlemesine inerken bu şehre vakit epey ilerlemiştiSokakta havlayan köpeklerle, " bozaaa" diye bağıran adamın sesi vardı sadeceNeden sonra büyük bir patlama sesi duyulduNeler olduğunu ne kimse anladı ne de gördüBüyük bir duman tabakası yayıldı kasvet çöken şehrin üstüneCam kırıkları ve ne olduğu bilinmeyen parçalar yağdı kahvenin üstüneŞehir sustu o geceSadece sessizlik konuştuBir de içli bir havlama sesi Kedinin sobanın yanındaki iniltisiSobanın hışırtısı, anaların bir şeylerin olduğuna dair yürek cızırtıları duyuldu kahveden uzaktaBir kaç itfaiye, bir kaç polis arabasıBüyük bir öykünün ilk ve son olmayacak habercisiŞehrin içinde yitenlerin buruk hikayesiFigüranlara biçilmiş rolün anlık karmaşasıVe tutunamayanlara dair hazin sonlar konuştu o gece son bir kezBilinmez bu bir son mu, güzel yaşamlara doğru atılmış bedelli bir yolculuk mu?Geceye gömüldü , acılar kadar bilinmeyenler de


Birbirini sevenler ve kardeşliği seçenler neredeler?Kimse bulamadı o gece iyiliğin yolunuKardeşliğe giden türkünün sonunu kimse dillendiremedi o geceSanılmasın son geceydiKedi sobanın yanında barışı mırıldandıYıldızlar dökülse de ansızın, yenileri parladı semadaGüneşe doğru dakikalar kala şehir toparlandıHiçbir şey olmamış gibi birbirine kenetlendi güzel insanlarOyunlara dalmadan, yarınlara kaydı tüm bakışlar, bir de yere dökülen yıldızlaraBarışı en çok onlar anlattılarYıldızlar her defasında daha çok parladılarHer düşen yıldız, yenisine yol verdiYarım kalmasın diye güzel düşler, yıldızlar o gece hiç ağlamadıBelki diğerleri de hiç kaymadı o geceSaçıldı sandıklarımız huzura vardıKimse bir şey görmedi o geceŞehir karanlığa karşı kenetlendi o son gecedeGüçlenerek güneşe uyandı insanlıkAyrımcılığa ve zulme lanet okur gibi doğdu aydınlıkGüneş küstürdü karanlığı sevenleriUmutla direnenler, hayal kırıklığına uğrattı hileler kuranlarıO geceden sonra her yıldıza bir ad koydu birbirini sevenler


Necmi'ye toparlanmak düştü saçıldığı yerdenO da kahveden yaralı olarak kurtulmuştu herkes gibiBombanın etkisiyle hafızasını emanet vermişti sadeceSevdiceği kaneviçesine bir yıldız işledi o akşam da her akşam gibiAdını bir kez daha koydu nişanlısınınYıldızım diye hitap etti ona taa uzaklardanKaymadan gel, dümdüz gel diye ekledi gecenin koynundan


Sabah ajanslar bombadan bahsetti her saat başıBomba kahvenin uzağına değil de ya kahveye düşseydi?Yorumlar peşpeşe birbirini izlediAllah hain saldırılara fırsat vermediNecmi henüz kendinde değildiAma yeni hayatıyla o bambaşka biriydiBakalım hayat, Necmi'lere nasıl gülecekYıldızı zayıf olanlara neler verecek?İnsanlar birbirini ayırmadan ne zaman sevmeyi bilecekKavgasız bir dünyayı ve barışı sevecek?


Zaman, dedi bir yıldız gökyüzündenZaman gerek parlamak içinAydınlık dedi güneş başka bir yerden, aydınlık olması gerek dünyanın, ışığımı yaymam içinŞehir ara vermeden sürdürdü yoğunluğunu o sabahAydınlık için büyüdü yüreklerEn çok karanlığı sevenleri korkuttu taşan yüreklerNe olursa olsun doğrularından ödün vermedi Necmi'ler


Az önce kahvenin önünde uyanan Necmi'nin ta kendisiydiAğrıyan yanlarına inat o yine ilk gülümseyendi



Şule Meryem Canpolat