Sen bilemezsin, çaresizlik nasıl boğar insanı?

**Prof. Dr. Sinsi** · 06-23-2012

UNUTAMAMAK

Sen bilemezsin, paslı hançerdir yalnızlık

Gelir, en can alacak yerimden vurur

Sen bilemezsin, gecenin en uzak bir saatinde

Bir böcek nasıl girer beynime, kımıldar durur?

Sen bilemezsin, çaresizlik nasıl boğar insanı?

Yaşamak bir yerde nasıl çekilmez olur?

Tutunacak bir dal aramaktan, koşmaktan, özlemekten

El yorulur, ayak yorulur, yürek yorulur

Sen bilemezsin bu türlüsünü ölümün

Bilemezsin, bir tek kibritin cılız aleviyle

Benzine bulanmış bir insan nasıl tutuşur?

Bu belki sevmektir bir yerde, belki unutamamak

Bu, kişinin kendi içinde eriyip, yok olmasıdır

Bilmesen de anlamağa çalış biraz, ne olur

Bir dağbaşı yalnızlığı yaşıyorum yeniden

,

Dağbaşı yalnızlığı ölümden beter

Hiç kimse aramasa sormasa beni

Sen gelsen yeter

Huzur ellerinin güzelliğidir

Gözlerin karşımda mutluluk denizi

Her sabah soframızda ekmeğimizi

Sen bölsen yeter

Yüreğim seninle yaylalar kadar serin

Ne bir çizgi hasret, ne bir nokta gam

Yayla dumanı gibi gözlerime her akşam

Sen dolsan yeter

Bende çaresizlik sonsuz kördüğüm

Bende sabır sende naz

Gündüzünden vazgeçtim düşümde biraz

Bir yüz görümlüğü sen olsan yeter

Duymasa da hiç kimse şâir gönlümün,

Sende karar kıldığını

Ve içimin şerha şerha yarıldığını,

Sen bilsen yeter

Bir gün duysan bittiğimi, tükendiğimi

Çıkıp gelsen uzaklardan korkulu ürkek

Bir incecik dal gibi üzerime titreyerek,

Eğilsen yeter

06-23-2012	#1
Prof. Dr. Sinsi	Sen bilemezsin, çaresizlik nasıl boğar insanı? UNUTAMAMAK Sen bilemezsin, paslı hançerdir yalnızlık Gelir, en can alacak yerimden vurur Sen bilemezsin, gecenin en uzak bir saatinde Bir böcek nasıl girer beynime, kımıldar durur? Sen bilemezsin, çaresizlik nasıl boğar insanı? Yaşamak bir yerde nasıl çekilmez olur? Tutunacak bir dal aramaktan, koşmaktan, özlemekten El yorulur, ayak yorulur, yürek yorulur Sen bilemezsin bu türlüsünü ölümün Bilemezsin, bir tek kibritin cılız aleviyle Benzine bulanmış bir insan nasıl tutuşur? Bu belki sevmektir bir yerde, belki unutamamak Bu, kişinin kendi içinde eriyip, yok olmasıdır Bilmesen de anlamağa çalış biraz, ne olur Bir dağbaşı yalnızlığı yaşıyorum yeniden, Dağbaşı yalnızlığı ölümden beter Hiç kimse aramasa sormasa beni Sen gelsen yeter Huzur ellerinin güzelliğidir Gözlerin karşımda mutluluk denizi Her sabah soframızda ekmeğimizi Sen bölsen yeter Yüreğim seninle yaylalar kadar serin Ne bir çizgi hasret, ne bir nokta gam Yayla dumanı gibi gözlerime her akşam Sen dolsan yeter Bende çaresizlik sonsuz kördüğüm Bende sabır sende naz Gündüzünden vazgeçtim düşümde biraz Bir yüz görümlüğü sen olsan yeter Duymasa da hiç kimse şâir gönlümün, Sende karar kıldığını Ve içimin şerha şerha yarıldığını, Sen bilsen yeter Bir gün duysan bittiğimi, tükendiğimi Çıkıp gelsen uzaklardan korkulu ürkek Bir incecik dal gibi üzerime titreyerek, Eğilsen yeter