Tarih Deyimleri Terimleri K

Tarih Deyimleri Terimleri K

KABE : Mekke'deki kutsal yapı, Allah Evi (Müslümanlar'in hacı olabilmeleri için bu yapıyı tavaf etmeleri yani etrafını dolaşmaları şarttır)
KADI : İslâm hukukuna göre karar veren yargıç (Kadıların ilçelerde belediye başkanlığı ve kaymakamlık görevleri de vardı)
KADIN EFENDİ : Onsekizinci yüzyıldan itibaren padişah eşlerine verilen unvan
KAFTAN : Değerli kumaştan ve genellikle ipekten yapılan uzun, süslü elbise Osmanlı devrinde önemli hizmetler görenleri ödüllendirmek için hediye edilen özel bir elbise idi Kumandanlara bir imtiyaz verildiğinde, buna işaret olarak kılıç ve kaftan da verilirdi
KÂİME : Eskiden büyüklerden küçüklere yazılan resmî kâğıtlardan birinin adı (Küçüklerden büyüklere yazılanlara 'arîza' denirdi)
KALGAY : (Kınm'da) 1 Veliaht (İkinci veliahta 'Nureddin' denirdi)
KAM : Eski Türkler'de din adamı
KANUNİ ESASİ : Esas Teşkilât Kanunu Meşrutiyet Anayasası
KAPI : Hükümet dairesi anlamında kullanılırdı Halk 'Kapu' diyordu
KARGU, KARGUY : Nöbeçi kulesi Dağ tepelerinde düşmanı ihbar için yapılan kule, düşmanı haber vermek için yapılan ateş kulesi Nöbetçi, muhafız
KAVAS : 1 Eskiden vezirlerin maiyetinde bulunan silâhlı muhafızlar
2 Elçilik ya da konsolosluklarda çalışan hademe, yasakçı
KAVUK : Başa giyilen, giyenlerin görevlerini, derecelerini, sosyal durumlarını da az çok belli eden bir serpuş Sonraları herkesin kavuğu birbirine karıştığı ve pahalı bir serpuş olduğu için, kavuk yerine fes giyildi (Vezir kavuğu, molla kavuğu/yeniçeri kavuğu)
KAZA : İlçe 'Yargı' anlamına da gelir
KAZAN KALDIRMAK: Yeniçerilerin isyan başlatması
KAZASKER :İlim, din ve yargı bakımından en büyük rütbe (Kadı asker)
KERVANSARAY : Yolcuları barındırmak, kervanları dinlendirmek, malları sahiplerine ve tüccara teslim edinceye kadar muhafaza etmek için kârgir olarak yapılan bina Han
KETEBE : Bir hattatın yazdığı yazıya koyduğu imza
KETHÜDA : Büyük devlet adamları ile zenginlerin işlerini gören kimse Kâhya
KIBLE : 1 Namazda yönelinen yön
2 Güneyden esen yel
KILA-YI ERBAA : Dört kale Eskiden İstanbul'daki Anadolukavağı ve Rumeli-kavağı ile Yûşa ve Telli Tabya hakkında kullanılırdı İmparatorluğun çeşitli yerlerinde birbirine yakın dört kale için de aynı deyim kullanılmıştır
KILIÇ KUŞANMA: Tahta çıkan padişahın Eyüp Sultan'a giderek dinî törenle kılıç kuşanması
KIRAT : Ağırlık ölçülerinden biri Mücevher, özellikle elmas tartısında kullanılır Karat da denir
KIZIL ELMA : Eski Türkler'de varılması gereken yüce hedef Bütün Türk-ler'in biraraya toplanması ülküsü Yeryüzünde bütün Türklerin birleşip kuracakları yeri belirsiz ülke Osmanlı Türkleri tarafından Roma'ya da (hedef seçildiği için) bu ad verilmiştir
KIZLAR AĞASI : Harem Dairesi'nin en büyük âmiri Dar-üs-saade Ağası Daha çok hadım zencilerden seçilirdi
KONSİL : Hıristiyarilar'ın, önemli konuları görüşmek için en yüksek düzeyde ama seyrek olarak toplanan din meclisi
KORSAN : Osmanlılar'da deniz komando askeri (Bugün deniz haydudu anlamında kullanılıyor)
KÖK : (Eski Türkler'de) Gök rengi, gökyüzü, mavi, lacivert, yeşil, hava, sema
KÖLEMEN : Çerkez kölelerden ve bunların soyundan gelenlerde, Kıpçak Türkleri'nden Mısır'da ve Trablusgarp'ta meydana getirilen asker Memlûk
KUBBE ALTI : Topkapı Sarayı'nda hükümet toplantısının yapıldığı yer
KULLUK : Eskiden karakol yerine kullanılan bir deyimdi 'Kul yeri' anlamına da gelir Kul, köle veya bende anlamınadır
KURGAN : Mezar üzerine toprak yığılarak yapılan tepe Höyük Tepe biçiminde mezar
KURIKAN : Çadır Kurıkan Türk boyu
KUT : (Gdktürkler'de) Devlet, saadet, baht, mutluluk, kut
KÛFÎ : En eski İslâm yazı stillerinden biridir Küfe şehrinde icad edildiği için bu ismi almıştır
KÜLLİYE KÜLT : Osmanlılar'da cami merkez olmak üzere bunun etrafında toplanan ve birbirini tamamlayan binalar bütünü Kompleks Dinî tören, ibadet, tapma, tapınma