Kapını Çalan “Sensin! Sen!”

Kapını Çalan “SENSİN! SEN!”





Bir gün bir âşık sevgilisinin kapısına gidip kapıyı çalınca sevgilisi içerden seslendi:
“Kapıyı kim çalıyor?
Kim O?”
Âşık cevap verdi:
“Ey yüce sevgili!
Kapına gelen benim;
ben zavallı kölen”
Sevgili öfkeyle bağırdı:
“Çekil git kapımdan
Sen daha olgunlaşmamışsın
Bu sofrada hamlara yer yok
Bu ev küçük iki kişi sığmaz”
Zavallı adam çaresiz ayrıldı
Tam bir yıl O sevgilinin ayrılığına dayanıp dolaştı durdu kavrulup pişti
Bir sene sonra sevgilisinin kapısına geldi
Heyecanla kapıyı çaldı
Sevgili içerden seslendi:
“Kimdir O?
Kim çalıyor kapımı?
Çaresiz âşık perîşan bir halde cevap verdi:
“Ey câna cân katan sevgili!
Ey bir bakışıyla binlerce âşığı perişan eden gönül avcısı!
Kapını çalan
“SENSİN!
SEN!”
Sevgili gönül okşayan bir sesle:
“Madem ki “SEN BENSİN”
Ey BEN!
Gel içeriye gönül evi burasıdır
Oraya iki kişi sığmaz” dedi
(Mesnevî)