Zeytindağı..

Ne insanlar gördüm üzerinde elbise yoktu,
Ne elbiseler gördüm içinde insan yoktu
MEVLANA

Üç tabur, ah üç tabur
Nebi Samoil siperlerinde Kudüs için kan döken Türk askerlerine bu kadarcık yardım edemiyoruz
O yıl Galiçya topraklarında döğüşmek için yirmi bin lüzumsuz Türk bulmuştuk
Bir yığın Anadolu çocuğunu, yurdun kopmuş, uzak Medine içinde, iskorpite ve çöle yediriyorduk
Bir sabah kumandanın odasına girdiğim zaman, gözlerinin ağlamaktan yorulmuş olduğunu gördüm: Kudüs İngilizlerin elinde idi
Oradaki son Türklerin nasıl kahramanca vuruştuklarını masanın üstünden aldığım şifreli telgraftan okudum Kudüs'ü İsrailoğulları gibi bırakmadık; Türkler gibi bıraktık Nebi Samoil üstünden Müslüman veya Hıristiyan mabetlere doğru inenler, Türklerin son gününü hatırlayacaklardır
Karargahın içinde: "Kudüs düştü!" sözü ölüm heberi gibi yayıldı Daha şimdiden Beyrut'a, Şam'a, Haleb'e göz yaşlarımızı hazırlamak lazımdı
Artık yalnız Anadolu'yu ve İstanbul'u düşünüyorduk İmparatorluğa, onun bütün rüyalarına ve hayallerine, Allahaısmarladık!

Zeytindağı'nın çamları arasından, güneşi hiç sönmeyecek, hiç akşam gölgesi görmeyecek gibi bakan Lut çukuru, şumdu bütün İmparatorluğu, içine çeken bir mezar gibi, genişleyip derinleşiyor

Eşyam ve kağıtlarımı bavuluma yerleştiriyorum Artık Şam'dan ayrılıyoruz Cemal Paşa İstanbul'da istifa edecektir

Tren giderken iki tarafımızda Suriye ve Lübnan'ı sanki safra gibi boşaltıyoruzYarın kendimizi Anadolu köylerinin arasında Kudüs'süz, Şam'sız, Lübnan'sız, Beyrut'suz ve Haleb'siz, öz can ve öz ocak kaygısına boğulmuş, öyle perişan bulacağız

Kumandanım harap Anadolu topraklarını gördükçe:
-Keşke vazifem buralarda olsaydı, diyor
Keşke vazifesi oralarda olsaydı Keşke o altın sağanağı ve enerji fırtınası, bu durgun, boş ve terkedilmiş vatan parçası üstünden geçseydi!!

-Eğer kalırsam, diyor; bütün emelim Anadolu'da çalışmaktır

Eğer kalırsa, eğer bırakılırsaAnadolu hepimize hınç, şüphe ve güvensizlikle bakıyor Yüz binlerce çocuğunu memesinden sökerek alıp götürdüğünüz bu anaya, şimdi kendimizi ve pişmanlığımızı getiriyoruz İstasyonda bir kadın durmuş, gelene geçene:

-Benim Ahmed'i gördünüz mü? diyor
Hangi Ahmed'i? Yüz bin Ahmed'in hangisini?
Yırtık basmanın altından kolunu çıkararak, trenin gideceği yolun, İstanbul yolunun aksini gösteriyor:
- Bu tarafa gitmişti Diyor

O tarafa? Aden' e mi, Medine'ye mi, Kanal'a mı,Sarıkamış'a mı, Bağdad'a mı?

Ahmed'ini buz mu, kum mu, su mu, skorpit yarası mı, tifüs biti mi yedi? Eğer hepsinden kurtulmuşsa, Ahmed'ini görsen ona da soracaksın:
- Ahmed'imi gördün mü?

Hayır Hiçbirimiz Ahmed'ini görmedikFakat Ahmed'in her şeyi gördü Allah'ın Muhammed'e bile anlatamadığı cehennemi gördü
Şimdi Anadolu'ya batı'dan doğu'dan, sağdan, soldan bütün rüzgarlar bozgun haykırışarak esiyor Anadolu, demiryoluna,şoseye, han ve çeşme başlarına inip çömelmiş, oğlunu arıyor
Vagonlar, arabalar, kamyonlar, hepsi, ondan, Anadolu'dan utanır gibi,hepsi İstanbul'a doğru, perdelerini kapamış, gizli ve çabuk geçiyor

Anadolu Ahmed'ini soruyor Ahmed, o daha dün bir kurşun istifinden daha ucuzlaşan Ahmet, şimdi onun pahasını kanadını kısmış, tırnaklarını büzmüş, bize dimdik bakan ana kartalın gözlerinde okuyoruz

Ahmed'i ne için harcadığımızı bir söyleyebilsek, onunla ne kazandığımızı bir anaya anlatabilsek, onun övündürecek bir haber verebilsek Fakat biz Ahmed'i kumarda kaybettik!

Kaynak: ZeytindağıFalih Rıfkı Atay
Ey VatanOsman PAMUKOĞLU kitabından