Affetmek Kendimize Yaptığımız İyiliktir

Bir lise öğretmeni bir gün derste öğrencilerine bir teklifte bulunur Bir hayat deneyimine katılmak ister misiniz? Öğrenciler kabul ederler ' O zaman ' der öğretmen bundan sonra ne dersem yapacağınıza söz verin, öğrenciler bunu da kabul ederler

Hepiniz birer plastik torba ve beşer kilo patates getireceksiniz Öğrenciler bu işten pek birşey anlamazlar Ama ertesi sabah hepsinin sıralarının üzerinde patates ve torbaları hazırdır
Kendisine meraklı gözlerle bakan öğrencilerine şöyle der öğretmen:

- Şimdi, bugüne kadar affetmeyi reddettiğiniz her kişi için bir patates alın, o kişinin adını o patatesin üzerine yazıp torbanın içine koyun Bazı öğrenciler torbalarına üçer beşer tane patates koyarken bazılarının torbası ise neredeyse ağzına kadar dolar

Öğretmen, peki şimdi ne olacak der gibi hayretle bakan öğrencilerine:

- Bir hafta boyunca nereye giderseniz gidin bu torbaları yanınızda taşıyacaksınız Yattığınız yatakta, bindiğiniz otobüste okuldayken sıranızda, kısacası hep yanınızda olacak

Aradan bir hafta geçtikten sonra, öğrenciler şikayet etmeye başlar Hem sıkıldık, hem yorulduk, insanlar tuhaf bakıyorlar bize artık
Öğretmen gülümseyerek öğrencilere şu dersi verir:

- Görüyorsunuz ki affetmeyerek asıl kendimizi ruhumuzda
ağır yükler taşımaya mahkum ediyoruz Affetmeyi karşınızda ki kişiye yapılmış bir ihsan olarak düşünüyoruz Halbuki affetmek en başta kendimize yaptığımız bir iyiliktir