Kabağın Sahibi Vardır Elbet !

**Prof. Dr. Sinsi** · 07-12-2012

Kabağın Sahibi Vardır Elbet !

Vaktiyle bir derviş, nefisle mücadele makamının sonuna gelir

Meşrebin usulünce bundan sonra her türlü süsten, gösterişten arınacak,
varlıktan vazgeçecektir
Fakat iş yamalı bir hırka giymekten ibaret değildir Her türlü görünür
süslerden arınması gereklidir
Saç, sakal, bıyık, kas, ne varsa hepsinden Derviş, usule uygun hareket
eder, soluğu berberde alır
- Vur usturayı berber efendi, der
Berber dervişin saçlarını kazımaya baslar Derviş aynada kendini takip
etmektedir Başının sağ kısmı tamamen kazınmıştır
Berber tam diğer tarafa usturayı vuracakken, yağız mı yağız, bıçkın mı bıçkın bir kabadayı girer içeri
Doğruca dervişin yanına gider, başının kazınmış kısmına okkalı bir tokat atarak:
- Kalk bakalım kabak, kalk da tıraşımızı olalım, diye kükrer
Dervişlik bu Sövene dilsiz, vurana elsiz gerek Kaideyi bozmaz derviş
Ses çıkarmaz, usulca kalkar yerinden Berber mahcup, fakat korkmuştur
Ses çıkaramaz
Kabadayı koltuğa oturur, berber tıraşa baslar
Fakat küstah kabadayı tıraş esnasında da sürekli aşağılar dervişi, alay eder:
’Kabak aşağı, kabak yukarı’
Nihayet tıraş biter, kabadayı dükkândan çıkar Henüz birkaç metre gitmiştir ki,
gemden boşanmış bir at arabası yokuştan aşağı hızla üzerine gelir
Kabadayı şaşkınlıkla yol ortasında kalakalır Derken, iki atın ortasına
denge için yerleştirilmiş uzun sivri demir karnına dalıverir
Kabadayı oracığa yığılır, kalırÖlmüştür Görenler çığlığı basar
Berber ise şaşkın, bir manzaraya, bir dervişe bakar, gayri ihtiyarî sorar:
- Biraz ağır olmadı mı derviş efendi?
Derviş mahzun, düşünceli cevap verir:
- VAllahi gücenmedim ona Hakkımı da helal etmiştim Gel gör ki kabağında bir
sahibi vardi elbet ! O gücenmiş olmalı!

Hikâye böyle
Ama hayat da böyle
Ensemize, kafamıza vurup vurup dalga geçen sahte kabadayıların, kabağın da
bir sahibi olduğunu, bu sahibinin de en affetmeyeceği şeyin kibir ve kul hakkı
yemek olduğunu unutmaya başlayanlar bir gün anlayacaklardır

07-12-2012	#1
Prof. Dr. Sinsi	Kabağın Sahibi Vardır Elbet ! Kabağın Sahibi Vardır Elbet ! Vaktiyle bir derviş, nefisle mücadele makamının sonuna gelir Meşrebin usulünce bundan sonra her türlü süsten, gösterişten arınacak, varlıktan vazgeçecektir Fakat iş yamalı bir hırka giymekten ibaret değildir Her türlü görünür süslerden arınması gereklidir Saç, sakal, bıyık, kas, ne varsa hepsinden Derviş, usule uygun hareket eder, soluğu berberde alır - Vur usturayı berber efendi, der Berber dervişin saçlarını kazımaya baslar Derviş aynada kendini takip etmektedir Başının sağ kısmı tamamen kazınmıştır Berber tam diğer tarafa usturayı vuracakken, yağız mı yağız, bıçkın mı bıçkın bir kabadayı girer içeri Doğruca dervişin yanına gider, başının kazınmış kısmına okkalı bir tokat atarak: - Kalk bakalım kabak, kalk da tıraşımızı olalım, diye kükrer Dervişlik bu Sövene dilsiz, vurana elsiz gerek Kaideyi bozmaz derviş Ses çıkarmaz, usulca kalkar yerinden Berber mahcup, fakat korkmuştur Ses çıkaramaz Kabadayı koltuğa oturur, berber tıraşa baslar Fakat küstah kabadayı tıraş esnasında da sürekli aşağılar dervişi, alay eder: ’Kabak aşağı, kabak yukarı’ Nihayet tıraş biter, kabadayı dükkândan çıkar Henüz birkaç metre gitmiştir ki, gemden boşanmış bir at arabası yokuştan aşağı hızla üzerine gelir Kabadayı şaşkınlıkla yol ortasında kalakalır Derken, iki atın ortasına denge için yerleştirilmiş uzun sivri demir karnına dalıverir Kabadayı oracığa yığılır, kalırÖlmüştür Görenler çığlığı basar Berber ise şaşkın, bir manzaraya, bir dervişe bakar, gayri ihtiyarî sorar: - Biraz ağır olmadı mı derviş efendi? Derviş mahzun, düşünceli cevap verir: - VAllahi gücenmedim ona Hakkımı da helal etmiştim Gel gör ki kabağında bir sahibi vardi elbet ! O gücenmiş olmalı! Hikâye böyle Ama hayat da böyle Ensemize, kafamıza vurup vurup dalga geçen sahte kabadayıların, kabağın da bir sahibi olduğunu, bu sahibinin de en affetmeyeceği şeyin kibir ve kul hakkı yemek olduğunu unutmaya başlayanlar bir gün anlayacaklardır