Sırlı Bir Aynadır Gece

Gece; saflığın simgesi İnsanın kendisiyle hesaplaşma, günahlarıyla yüzleşme vakti Gece yarılarında çıkar yerinden, tüm bilinmeyenler ve bilinenlerin meçhul yüzü
Tüm hastalar, yaşlılar eleminden geceleri şikayetçidir Geceleri hatırlanır sevgililer;geceler boyu mahzundur tüm evren
ınsan; bu saatlerde günahlarının çokluğuna, hayatındaki zamansız ayrılıklara ağlar; kendini değersiz hisseder Gün boyu başkalarını suçlamıştır oysa Hep başkaları yüzünden yaşanmıştır çünkü bunca acı! Kimse ne anlamıştır ne de dinlemiştir onu
Karanlık çökene kadar diğerleri vardır hep Ve diğerlerinden bizi ayıran tek özelliktir her şeyi bizim iyi bilmemiz
Gece oldu mu mutsuzluk, o koca cüssesiyle gelir oturur insanın yüreğine Sayfalar arasına hapsedilmiş; unutulmaya, silinmeye çalışılan mutsuzluklar, sıkıntılar ortaya çıkar teker teker
Allahım insan nasıl da acır kendine böyle anlarda! O zaman nasıl da gecenin saflığını, sükunetini yırtmak istercesine haykırır ve hıçkırarak ağlar
Tek yanlış ve tek suçlu kendisidir çünkü Çünkü bütün acılar onun yüzünden yaşanmıştır; nice dost onun yüzünden üzülmüş, ağlamıştır
Öbür yandan bu cesareti gösteremeyenler de var elbet
Yürekleri acıyacaktır; hakikatlerden Dinlemek istemezler yüreklerinin sesini Hatta ona yüklerler bütün kusurların vebalini Oysa bütün çıplaklığıyla haykırır gece: Ey insanlar! Gelin, arının hatalarınızdan; örteyim ne kadar utancınız varsa hayatınızdan Hazin bir tablonun müjdeye dönüşeceği bir anda, nedense kaçmayı tercih ederiz hep Hafakanlar bastıkça müzik dinlemeyi tercih etmemiz de belki de bundan
Gece bir kurtuluş olur hepimiz için; bir gül bahçesi olur karanlıklardan Yıldızlar birer dost; karanlık bir yoldaş; yalnızlık rehberimiz olur hayatımız boyunca
Kirlenmeden yaşayamıyorsak da göz yaşlarımızla arınmanın bilgeliğine ulaşırız