Yitirdim Seni

Soğuk çok soğuk Hava nasıl da soğudu bir anda Puslu, kasvetli Sanki yağmur değil, kan yağacak Ölümün soğuk yüzü olmalı bu dondurucu hava

Anlayamıyorum, neden ve nasıl, kim ve ne uğruna harcanıyoruz Yok oluş süreci ne kadar da kısa Daha az önce tutuyordum ellerini Saçlarının arasından yanağına süzülen kızıl acıya rağmen gülümsemeye çalışıyor, hoşçakal diyordun bana Oysa söyleyen ben olmalı, yok olan ben olmalıydım

Katlanılmaz bir acıyla kavruluyor yüreğim Küçücüksün, küçücüktün daha Doğduğunda da yağmur yağıyordu hışımla Bereketiyle geldi, dedi büyükler Bereketmiş Hangi gün mutlu oldun doyasıya, hangi günü yaşadın hesapsızca Bereketmiş Kime bereket? Nasıl da mağrur, başın hep dik, hep güçlü, hep kendinden emin görünüyordun, ama bir ben bilirdim yüreğindeki çaresizliği, bir tek bana açardın o küçük bedendeki kocaman yüreğini

''Büyük adam olacaksın,'' derdim ama zaten büyüktün

Giderken; ıslak gözlerime, dinmeyen gözyaşları ekledin Geçmişim, geleceğim, umudum Bana hoşçakal derken, ışıldayan gözlerinin donuk bakışlara dönüşüyle yitirdim seni



Nurgül KILIÇ