Sensizliğin Günlüğünden

Haşlanmış pirinci pilav niyetine sadece senin hatırın için yiyebilirdim

Ya da İzmirim' den belki sadece senin hatırın için -kısa bir süre-vazgeçebilirdim

En mahsun ve en kızgın zamanlarımdayken sadece sen sesimi duymak istediğin için gülümser ve

konuşabilirdim

Kanayan dizimde babamın eli, ürkek yüreğimde güvenilir bir adamın sesi olmuştun sen


Güvendeydim benBen olduğum kadar "sen"deydim


Gittiğini anlamamışımSahi gittin mi , yoksa uyuya mı kaldın?? kaç haftadır her elma yediğimde aklıma

gelir buÖyle ya bu anlamsız yokluğunun bir açıklaması olacaksa o da ancak cadının zehirli

elmasından yediğini düşenecek kadar saçma bir neden olmalı


Ve bir tek susukunluğunu bırakmışsın yokluğunda bol bol kullanabileyim diye


Nazar boncuklarımızı da ben kaldırdımbir kutunun içine yerleştirdim sessizceÖyle ya biz diye bir şey

kalmadıysa,neyin nazarına siper olacaklar ki zatenKızmazsın umarım


Güvendiğim dağlara kar yağması olmuş kaderim diyorum içimdenBir kez daha göl olmuş birileri

diyorum ve inanmak istemeyen kalbimi ikna etmeye çalışıyorum yeniden

Nazar boncuklarımın kutusunu fırlatıp o gölün en dibine ve O gölün başında ben işte aynen de

böyle "verdiğim kayıpların beni ne kadar büyüttüğünü gördüm gölgemde"


Gölgemden korktum


Etrafta bir sessizlik


Bir anda vazgeçme diyor sanki gölde zıplayan bir kurbağa

İrkiliyorum

"Evet, beni öpmen sadece masallarda, ama bir gün çıktığımda karşına, sunduğum aşk, bu çektiğin acıya bedel

bedel olacak güven " diyor bana

Ah be kurbağa ben seni yüz 1000 kez öpmeye razıydım ama

diyorum

Yok oluyor kurbağaSenin gibiKurbağayı görüyorum ama sen yoksun ki


(Bir rıhtım kenarında ben bir kurbağa ile konuştuğuma inanamıyorum )


Göle düşen son gözyaşıma sadece güneş şahit olmuşken, içimden milyonlarca kez kuşlara

yalvarıyorum

"Yalvarırım sevdiğimin en azından hala nefes alabildiğinin haberini siz getirin bari"

diyorum


("Ne olur sevdiğim yaşıyor olsunne olur sadece yaşıyor olsun bari" )



Neden bu kadar suskun olduğumu merak ediyor yeni tanıştığım insanlar ve eski dostlar


Tabağımda kalan pirinç tanelerine bakıp ta neden ağladığıma anlam veremiyorlar

Ya da çok sevdiğim

İzmir akşamlarında fazladan pişmiş kahve fincanının o sehpada ne aradığını hiç kimse bilmiyor


Bir de neden bu kadar suskunlaştığımı anlayamıyorlar söylemiş miydim??


Ve biliyorumbir gün sol omzumun üzerinden dalıp gittiğim o uzaklardan biri gelecekVe geldiğini o

sessizlikte duyduğum o eşsiz soluktan anlayacağım ben


Kuşlarım söz verdi çünkübiliyorum


Hem neden bu kadar suskun olduğumu merak ediyor insanlar söylemiş miydim??


(Diyemiyorum her şeyimi giderken aldı diyeOlur da birgün dönerse, döndüğünde başı onlara

eğilmesin sevdiğimin diye)


Bir başlarsam konuşmaya durdurmayacaklarından korkuyorum ! Ağladıkça konuşmaktan,

konuştukça seni, beni, belki kırıntısı kalmış bizi yıpratmaktan korkuyorum


İşte ağlamıyorsam şayetbil ki susuyorumdur da hala

sessizlik çemberimde (önüm,arkam,sağım,solum sen iken) akrep ve yelkovanı mıh gibi çivileyerek olduğu yere, Gelmeni bekliyorumdur


Ama ağlarsamSakınnnn!!

Biliyorummm o zaman zaten dönmenin bir anlamı da kalmayacaktır geriye (değil mi?)


Ama "S"EVDİĞİM

Ama güzel gözlüm

Ama bak hala AĞLAMIYORUM ki ben??


Bir de geldiğinde gör diye,

bak hala birkaç küçük haşlanmış pirinç tanesi bırakıyorum tabağımda

(gerçekten)

Onların hatırına bari gelirsin ümidiyle


Ve kahven

Bak

Bu akşamda pişti sevgilim


Hadi gel


Hem bak vallahi hala AĞLAMIYORUM ben

Ceyda Arslan


Sensizliğin Günlüğünden - Yaşam Hikayeleri - Öyküler - Ceyda Arslan