Yorgun Savaşçı - Diriliş

Yorgun Savaşçı - ( Diriliş ) - Şule Meryem Canpola



"Güzel işler yorgunluk vermezdi sahibineDoğru adımlarla çoğalırdı yeni hayatlarDoğru insanlar bulmalıydı önceHep kendini dinleyen insanlar oldukça yeryüzünde, hataların sayısı da artacaktı elbetteSadece kendisine hayat hakkı tanıyanlarla, kirlenecekti dünya"


Önce kendimden başlamalıyım diye düşündü yorgun savaşçıÖnce kendimle barışmalıyımYorgundu Çünkü; sürekli tekrar ettiği hatalarla, büyüyordu boşluklarSolgunduZira; bencilliklerine hapsolmuş yüreğiyle, etrafını sarıyordu yanılgılar


En çok kendi elleriyle kapattığı kapılara kızıyordu yorgun savaşçıKalbini kapattığı paylaşımlaraÖfkesine hakim olamadığı anlarda, silip attığı canlaraHiç tahammülü yoktu insanlaraAyağına takılacak diye, duygusal davranışlaraHırslarına yenildiği anlarda karşılıyordu onu savaşlarAdına kariyer dediğimiz, sonu gelmez işler


Kendisine vakit ayırmayalı çok olmuştuOturup ruhuyla sohbet etmeyeli bir hayli zamanYitirdiklerini hesaplayacak vakti yoktu onunKaçırdıklarının ardından gitmeye cesareti deKitaplarla yarışırken unutmuştu, kendiyle yaptığı savaşıİnsanlardan kaçarken sakladığı, sevimli çocukluğunu


"En büyük mutlulukların paylaşmaktan geçtiğini bilmemize rağmen, paylaşımsızlığı seçeriz elimizde olmadanKalabalıklarda, yalnızlığı, güzel anlarda, suskunluğu severiz öyle kiHep istediklerimiz, özlediklerimiz karşılayınca bizi gün gelip, elde olmayanları düşlerizEksikliğine yanarız olmayanlarınFarkında olmaya kalmadan kazandıklarımızın, teşekkürü koyup kenara, hesabını yaparız ahlarımızın"




"Hep zamana ve insanlara attığı özürlerle, bencillik ağına düşüyordu insanlarHataları hep başkalarında aradıkça, yalnızlaşıyordu her insanBeraber yaşamak zorlaşıyordu gittikçeYalnızlığı seçen yorgun savaşçıların sayısı artıyordu gün be gün"


Yorgun savaşçı yeni kararlar alması gerektiğinin farkındaydıIsrar ettikçe çoğalttığı hatalarının daYersiz inatların kendisini sürüklediği uçurumları görmüştü artıkAma hayat büyük kararlar alanlara değil, aldığı kararları uygulayanlara gülümsüyorduZor hayaller kurmanın mahareti, gerçeklerle ölçülüyorduBir şeyler yapmalıyım diye düşündü yorgun savaşçıBir şeylerKalbini kırdığım dostlara karşı bir şeylerKaçırdıklarımı kazanma adına yeni şeylerToparlandı yorgun savaşçıDürüstlük yemini etti, kendine karşı


"Hergün doğan güneş, hayat adına bir umuttuGeceler yorgun savaşçılar için bir dinlenmeAydınlıkta göremediklerimizi karanlıklarda farkederiz bazenİyi zamanları, zor anlarda"


Adına tecrübe dediği hatalarıyla, güne uyandı yorgun savaşçıKitaplardan çaldığı mutluluklarla, güne tutundu bir kez dahaOkuduklarını yaşanılır kılmaya karar vermenin huzuru kapladı yüreğiniGereksiz biriktirdiği yorgunluklarını, atmanın ferahlığıNeden sonra, hiç duymadığı sesleri duyduİçinde kendisini bencilleştiren çığlıklardan kurtulduHep sen haklısın! diyen sesi bırakıp bir yanaTutundu yorgun savaşçı, neşeyle öten kuşlarla sabahaAnı yaşamanın güzelliğini keşfetti ilk defaGeçmişle, gelecekten arınmanın neşesiniAnı yakaladı sonunda yorgun savaşçıKuşlar, ırmak ve ağaçlar gizlice ona göz kırptıHoşgeldin dedi mevsim, gülümsedi gökGeç kaldığı için üzülse de, yorgun savaşçı için devam ediyordu hayat




Güneşe uzanınca savaşçı, aşındı duvarlarTutununca ufak bir delikten sabaha, kırıldı önyargılarSetlerin yıkılışını izledi savaşçıKendini hapsettiği bencillik sarayını gördü ilk defaUzaklaştırdığı insanlarla, büyüttüğü tahtını seyrettiAdına pişmanlık dediği beyaz yapraklarla, ruhunu mıhladığı köşkü terkettiHalkın içine karıştı yorgun savaşçıBarıştıkça kendiyle, barıştı herkesleBeğenmediği şeylerin de hayatın bir parçası olduğunu özümsedi ilk defaHer canlının sevilmeye değer olduğunu da


Aynayı kendine doğrultunca savaşçı, kendisi kadar güzel olduğunu anladı herkesinKırıldı zincirlerKaranlıklar ülkesine gitti nefretlerYersiz savaşlar usulca çekildi meydandanHerkesin kendiyle savaşmasınına adı oldu, büyük savaşlarKılcını atıp, dimdik durdu yorgun savaşçıVerilmiş hesaplarla duruldu bir andaYumuşadı ruhu, yumuşadı bulutlarGüneşle karışınca, rengarenk yağdı yağmurlarIşıl ışıldı dünya, parlayınca ruhlarHerşey ne kadar güzeldi, silinince aynalarŞimdi daha güçlüydü yorgun savaşçıHayat dolu her yanıŞimdi daha kararlıydı yorgun savaşçıGüzellikleri görmeyen gözler yalancı


"Ne kadar yabancılaşmıştık kendimizeNe kadar kilitlenmiştik birbirimizeAdına savaş demiştik hayatınBirileriyle mücadele etmeninEkmek kavgası diyerek anlatır olduk telaşlarımızıPaylaşımları unutup, gurur vesilesi yaptık yarışlarımızıŞimdi çok yorgunuz hepimizHırslarla kirlendi ümitlerimizHani nerde çocuksu sevgimiz?Avuçlarımızda sakladığımız güneşimiz?"


Yüzünü güneşe doğrulttu yorgun savaşçıYorgunluğu toprağa attıİşte güneş, işte toprak usulca göz kırptıKuşlar cıvıldaştılar aynı andaKendiyle barışan ruhların sayısı arttıkça, barış ve sevgi daima olacaktır dünyada




Şule Meryem Canpolat