Bir Anne Öldü

Tepeören Köyü’nün yoksul ailelerinden birinin kızıydı Dördü kız, ikisi erkek, altı çocuklu ailenin üçüncü kızı, Hüsniye


Bilmiyorum ben, başkaları da bilmiyor ; gönlünde bir prens var mı- yok muydu ? Manda arabası koşan köylü babası, uzaktaki bir köyün ekmek fırınına çalı- yıngıl taşır, karşılığında sıcacık beyaz ekmekler getirirdi evlerine Altı kardeş de çok severlerdi o beyaz ekmekleri


Yine uzak bir köyün, zengin ailelerinden birinin tek çocuğuna istediler Hüsniye’yi Fikrine pek önem verilmeden, sevinildi onun adına Söz kesildi, nişan kondu, düğün kuruldu


Yıllarca şiddet gördüğü, hor görüldüğü, ezildiği söylendi koca evinde, hem eşi hem de kaynanası tarafından ’Deli damat’ olarak adlandırıldı eşi Çok az getirildi köyüne Çare bulunamadı ezilmişliğine, maruz kaldığı şiddete


Üç oğlu bir kızı oldu Çocuklar büyüdüğünde destek çıktılar annelerine Hatta baba köyüne taşınıldı, ev-bark inşa edildi Mutluydu Hüsniye Anne-babasını kaybetmiş olsa da çoktan, hem şiddet görmekten kurtulmuştu, hem de ablaları ve kardeşlerini daha sık görüyordu


Üç oğlunu, bir de kızını evlendirip torunlar sahibi bile oldu Kocası amansız bir hastalığa tutulup eline kaldı Ölüm korkusu sardığında, günlerce yalvarıp özürler diledi Hüsniye’den


’Kocamdır, çocuklarımın babasıdır’ deyip elinden geldiğince baktı ona Utandırdı


Göçüp gittiğinde kocası, herkes ’ Kurtuldu kadın, artık hayatını yaşar’ dedi Fakat öyle olmadı Kısa sürede hastalıklar birbirini kovaladı Ameliyatlar sıraya girdi


En son, safra kesesi ameliyatı oldu Sağlığına bir türlü kavuşamadı Kimi ’Ameliyatta hata yapılmış’ dedi Kimisi de,’ Yılların birikimi ’ diyordu


Oğulları doktordan doktora, hastahaneden hastahaneye koşturdular Bir teşhis kargaşası vardı Yemez içmez oldu Hüsniye Küçüldükçe küçüldü Sonunda yoğun bakıma alındı Serumlar verildi Önce ciğerleri, sonra da böbrekleri bitti


Son gün kız kardeşi, onun kızı ve kendi kızı yalvar yakar girebildiler yanına O, bakamıyor, konuşamıyordu Onlar yine de konuştular onunla Gözünden bir damla yaş geldiğini görüp uzunca ağladılar


Helâlleşip ayrıldıklarından bir kaç saat sonra ölüm haberi ulaşmaya başladı Çocukları, kardeşleri, torunları, sevenleri haykırmaktan göğü inlettiler Fenalaşıp hastahaneleik olanlar oldu Sakinleştirici iğneler vuruldu, haplar verildi onlara


’Annemin, babamın yanına gömün beni Eğer kocamın köyüne gömerseniz hakkımı helâl etmem !’ diye vasiyet ettiği halde çocuklarına, o sözü bile dinlenmedi Hüsniye’nin İnadına yapar gibi, yine kocasının köyüne ve onun yanı başına defnedildi


’Çilesi kaldığı yerden devam edecek !’ diyenler de oldu, ’ Şimdi o kocasından hesap soracak!’ diyenler de


Vasiyetinin neden dikkate alınmadığına cevap bulunamadı sadece


Bedeni nerede olursa olsun, ruhu şimdi göklerde Hüsniye’nin


Hüsniye, benim baldızımdı Eşimin ablasıydı Hüsniye ablamızdı


Mekânı cennet olsun İnşaallah !


Fikret TEZAL