Tut Ellerimden Hayat! D/Üşüyorum

Tut Ellerimden Hayat! D/üşüyorum yazısı - Şule Meryem Canpolat yazıları - yaşama dair yazılar



Dibe vurduktan sonra, daha ilerisi yok!"Diyordu bir sokak çocuğu"Kaybedecek bir şey yok artık, ya da bir şeyler"Anlamıyorduk biz, dibe vurmak ve sokak terimlerinin yanyana gelişiniAnlamıyorduk bir çocuğun, yokluğa rağmen gülümseyişini

___


Artık çocuk değiliz biliyorsunDaha soğukkanlıyız, sokaklara ve çocuklara karşıYürek ateşimiz sadece kendimizi ıstmaya yetiyorÜlkedeki zamlar artık cepleri değil, yürekleri yakıyorSevgi!Sevgi!Diye bağıran topluluklarVe sevginin, iyiliğin karşısında buz gibi duvarlarÇıkmaz sokaklarda zamanı kemiren insanlık!Almakta cesur, vermekte çekingen yürekler


Hayat!Neden ölülerinin sayısı, seninle hayat bulanlardan daha çok?Ve neden insanlık, kendilerine sunduğun hayattan harap?



Daha önce de düşmüştüm benTaş duvarların üstünden, tam da toprağa doğruDudaklarımın üstünde hala kanamışlığımın izleriBu ilk düşüş adeta, sonraki düşüşlerin habercisiAma ne gariptir ki; taş betondan toprağa sürmüştüm düşerken yüzümüBetonların taşıyamadığı yüreğime, kucak açışını izlemiştim toğrağınBelli ki geldiğim toprakları çok sevmiştim, tıpkı toprağın yüzümü sevdiği gibi


"Sokakların taşlaşmışlığı, insanların taşlaşmışlığına dönüştüğünden beridir, bu hızlı değişim yoruyor zihnimiBen seni ismini bilmediğim topraklardan biliyorumVe ben seni hala o toprak halinle seviyorum"



Şimdi hayat karşısındaki bu çaresizliğimiz neden?Sokak çocuklarının bulduğu, bizim kaybettiğimiz huzur, acaba hangi iklimden?Neden sürekli değişiyor mevsimler?Ve sen sevgilim!Hangi kışlardan kalma, ellerindeki bu derin çizgiler?Bir sokak çocuğundan alınmış gülümseyişin neden bu kadar titrek, rengin atık?Kaybedecek bir şeyi olmayan çocuklardan ve sokaklardan sonra, kaybedecek neyin var zihninde, seni bunca hüzne boğan?Dibe inmekten dem vurmuşken; yükserlerde uçan kuşlar kadar, yerlere inmeyi de bilen insanlar olamadık sanırım bizDipleri, hayatın dip ve köşelerinde yaşayanlara, yüksekleri hep kendimize layık gördükKonduramadık alçakları işteŞimdi mazeret arama sessizliğine

___



Tut ellerimden hayat!D/üşüyorum yavaş yavaşSokak çok soğuk, sokak kimsesizKaybedecek bir şeyim yok bu yüzdenBir annem, babam, ailem yokDizleri dibinde uyumayı hayal ettiğim sevgilim hiç olmayacakBen sokakların büyüttüğü çocuk olarak kalacağımİnsanlar yükseklerden şikayet edecek yine deZ/amanlar değişmeyecek, soğuk duvar anıları daSadece saatler kendince dönüşler yapacakBen aynı mermerin üstünde soğuk düş-üş-ler kuracağım, hiç olmayacak düşlerim içinArada bolca hava olacakYerle gök bu havanın farklı yerlerinde hükmünü icra edecekNe yerdeki göktekini dileyebilecek, ne de gökteki eğilip yerdekileri görebilecekBiz ayrı katmanların çocuğuyuz hayat!Göklerin çocuklarına anlat ne varsa söyleyeceğin!Onlara yerlerin soğukluğundan ve kalabalık dostluklar isterken, sokaklarla konuşmaktan bahset!Belki yerleri görür onların da ayaklarıBelki yüreklerimize dokunur bir gün, tek bir insana hapsettikleri yürekleri


Tut ellerimden hayat!D/üşüyorumSokak ne kadar soğuk bu akşam da, yavaş yavaş ölüyorumHani sevdiklerim, sımsıcak bir yuvayı özlüyorum?Bırakma beni hayat!Herkes gibi ben de rolümü oynuyorumBana yeni roller verme artık!Görünce insanların nankörlüğünü, bu rolü bile kaldıramıyorumTut ellerimden hayat!S/essizce ölüyorum!


"Tüm Sokak Çocuklarına"



Şule Meryem Canpolat