Desinler

Desinler Yazısı - Desinler İclal Aydın - İclal Aydın Yazıları

Akşam üzeri yürüyorum Sokak lambalarının ışığında birbirini kovalayan adımlarımı sayıyorum Ciğerlerimdeki dar sokaklar bir ferah bir sisli bu aralar O yüzden adımlarıma yoğunlaşıyorum Ama bazen düşüncelerim saydığım adımların arasına giriyor


Anımsıyorum:


Yıllar önce yine bu şehirdeydim


Aynı sokaklarda yürüyordum


Mevsimlerden sonbahardı İnsanlardan konuşuyorduk Benden yaşca büyük bir arkadaşım “Hiçbir şeye takma sen kafanı, işine bak! Başardın mı hepsi susar” demişti


Başarı dediğimiz, insan hayatının odağında nasıl da önemli bir amaçtı


Ne kadar inandım ben buna!


Başarı herkese vereceğim en büyük cezaydı


Başarmak zorundaydım!


Başarmalıydım


***



Neydi peki başarmak dediğim?


Kime göre başarmak? Neyi başarmak? Kimin alkışını almak için koşmak? Hangi ipi göğüslemek? Kim tarafından onaylanmak? Kim tarafından çok sevilmek?


Çok para kazanmak mı? Çok ünlü olmak mı? Çok izlenmek, çok okunmak, çok tanınmak mı?


Gerçekten nedir başarmak?


***



“Kabul etmek lazım ki ortada bir başarı hikâyesi var” diye başladıkları zaman yoruma, orada bir durup düşünmek gerekiyor sanırım


Objektif olmaya gayret ettiğim durumlarda ben de böyle başladığımı görüyorum bir cümleye


Önce vicdanıma bir sorayım bakalım: Söz konusu kişilerin hangi başarılarını gerçekten başarı kabul ediyoruz biz?


Kendilerine kazandıkları büyük serveti mi başarı kabul ediyoruz?


- “Şimdi çok para kazandım Yeterince ünlü de oldum Stratejik olarak yapılması gerekenler listesindeki her bir maddeyi tek tek uygulayarak kendimi daha da yükseltmeliyim, yürütmeliyim” fikrini en iyi uygulayan mı başarılı?


Parayı nasıl kazandığıyla değil, ne kadar kazandığıyla övünen mi başarılı?


- Yaptığı her hayır işini mutlaka kişisel reklamına çeviren mi başarılı?


- Daima kavgayı başlatan, o kavgada mutlaka iyi dayak atan, ağzı en iyi laf yapan, haksız da olsa daima üste çıkmayı marifet sayan mı başarılı?


- Ne yaptığını bilmediğimiz ama adını bir şekilde ezber ettiğimiz isimlerin arsızlığı mı başarı?


Bu halk “türlü yemeği” sever diyerek sıkıştı mı sufizme, çok sıkıştı mı Atatürk’e; daha da sıkışınca yüce Türk milletinin vicdanına sığınanlar da anketlerde “güvenilir” çıktığına göre, kim bilir belki de budur başarı?


***



Kitap satış listelerini, tiraj ve reyting raporlarını, kazandığım kavgaları, kırdığım kalpleri, aldığım zamları, bana verilen ödülleri, çekmecemde, cebimde biriktirebildiklerimi, alt ettim zanettiklerimi başarı saydığım çok oldu


Hatta bu hep böyle oldu Saldırganlara, kıyıcılara karşı “Ama başardık Ama çok sattık Ama çok izlendik Ama sonunda biz kazandık“ dedik de vaktiyle, sonra ne kaldı geriye?


Yazarken, çizerken ve söylerken Kendimle bitmeyen sohbetim sırasında geride bıraktığım yıllarıma yaptığım eleştirilerimden çıkardığım sonuçları paylaşıyorum sizinle


Niyetim elime balta alıp komşunun bahçesini budamak değil Vaktiyle yaptığım kimi hataların verdiği hasarları onarmaya çalışıyorum kendi içimde Hâlâ anlamaya, öğrenmeye çalışıyorum


***



Yolda yürüyorum


Sokak lambasının ışığı düşüyor kaldırıma


“Başarı nedir peki İclal?” diye soruyorum kendime “Ne öğreteceksin peki kızına? Hani başarı en büyük cezaydı seni üzene?”


Sonra yanıt veriyorum yine kendime:


“Başarı en büyük ceza, evet! Seni üzene değil ama! Seni ezene


Mesela eğer sen 250 bin kişinin katıldığı bir eylemde ‘Çocuklarımın derilerinin rengi ile değil, kişilikleri ile yargılanacakları bir ülkede yaşayacaklarına dair bir hayalim var’ konuşmasını yapabilen Martin Luther King olursan Olabilirsen Bir şeyi değiştirebiliyorsan yani yaşadığın zaman dilimi içinde Yapabiliyorsan dünya üzerinde bir düzenin ters akışını düz etmeyi İşte o zaman başarılısın demektir İşte o başarı bir cezadır zulmedene ”


Hava soğudu


Hava çok soğudu buralarda


Bir düzeni değiştirmek, güneşi güldürmek için mücadele edenler, bunu başarmak isteyenler, birileri “başardı” desinler diye yapmazlar bunu


“Desinler” diye yaşamak inançsızlık taşır çünkü


İclal Aydın