Belkide Ölümün Gizli Provasıdır Ayrılık...

Belki de ölümün gizli provasıdır ayrılık
Aldığın her nefes yalnızlığın zaptına geçmiştir
Gülümsemelerin solduğu yüz çukurlarından savruluyor
Aşkın imla hataları;
Virgüllerin beli kırılır satır ortalarında
Ve noktasız,
Sorusuz, işaretsiz
Hatta ünlemsiz satır sonları

Gidenden sadece " hatıralar " kalır
Boylu boyunca pişmanlıklar uzanır
Gözyaşlarınla deştiğin yastık kenarlarına
Zaman durmuş gibi gelir sana
Her şey bitmiş gibi,
Sona yaklaşmış gibi susa kalırsın kapı diplerinde
Giden, gider velhasıl
Perdelerimden taşınır güneş
Varlığında konuşmayan duvarlar,
Cümleleri sırtına yüklenip
Kirpiklerinde oyalanır kuru ayazlar
Giden, daha gitmeden gömer seni
Ve sen,
Sesini yitirmiş bir rüzgâr gibi kalakalırsın
Mevsimlerin ayak ucunda
Sonra konuşmak,
Deli haykırmak istersin
Ama beceremezsin

Sonra ömür boyu susmak
Ya da delice ağlamak istersin
Onu da beceremezsin
Saklasan da içindeki yalnızlığı,
Seni ele verir ıslak kirpiklerin

Akşamın karanlığı düşer ayak uçlarına
İçinde birikmiş özlemi anlatacak birisini ararsın
Ya da sıcak bir omuz
Ama bulamazsın
Kimsesizliğin sert rüzgârı yalpalar yüzünü
Ve sonunda pes edersin
Yenilirsin
Sonra da esaretin başlar
Gri gökyüzünün altında

Gün gelir ölümü arar olursun
Yenilgiyi kabul etmiş bir asker gibi
Diz çökersin mağlubiyetin ikiyüzlü gölgelerine
Ve beklerken ölümün saatsiz sırasını,
Gözetlerken Azrail'in geçeceği tozlu yolları,
Kelimelerinle yalnızlığın kıyısına kusarsın çığlıklarını
Gözyaşın akmaz sanırsın;
Oysa iç cebinde biriktirdiklerin ayrılığın tek şahididir
Baktığın her kadın,
Gideni hatırlatıyorsa;
Dudaklarında yüreğin yavaş yavaş soluyorsa
Susmaya mecbursun
Yalnızlığın ayak dibine düşmüşsen bir kere
Kalkmak için bir el arama etrafında
Ve boşa çabalama
Artık yenilmişsindir
Tüm zaferler senin eserindir artık


Hayata cezalar kesercesine
Hala sol yanım içten içe kanamakta
Hala cerahatı bitmemiş bir ayrılığın narkozunda yüreğim
Ve soğuk parmak uçlarım,
Israrla onun adını gökyüzüne karalamakta

Sensiz ölmeyi göze alıp ölemiyorsam
Uzaklarda senin saçlarına değil de
Başkasının saçlarında dolaşan ellerini hala özlüyorsam
Hala sevilmektesin
Hala bendesin
Hala yüreğimde " aşka " demlenmektesin


Bir zamanlar el ele dolaştığımız sokaklarda
Anılarımızı ve gül kokunu hala arıyorsam
Saatleri duvarları mıhlayıp,
Hep aynı şarkıyı dinleyip
Rüzgarın kovalandığı caddelerde sana arkası dönük olanları
Hep " sen " zannedip
Senin olmadığını anladığımda
Yüreğimi topuklarımda eziyorsam
Demek ki hala ben de yaşamaktasın
Hala ben de nefes almakta,
Hala ben de " dua dua " kanamaktasın

Belki de yaşadıklarım acıdır
Ama aşk her acıya göğüs gerip gideni hala sevebilmektir
Aşk;
Belki de imkânsızlığın dudaklarına mıhlanmış tek kelimedir
Ya da cümlelerin namlusundan
Yüreğine saplanan kanlı bir gözyaşıdır


" Belki de sensiz aşk;
Ayrılığına göğüs gerip
Bir yudum gülüşünle hiç gitmemecesine seni yaşayabilmektir"

" Belki de sensiz hayat;
Ölümün önsüzünde birkaç cümlelik olsa da
Mutluluğa senin adını yazabilmektir"