Sakın Terk-i Edebten!

Sakın terk-i edebten!

"Nâbi Efendi", Osmânlı devletinde yetişen bir şâirdir


Hacca gitti bir sene Kâfilede, devlet ricâlinden de insanlar vardı

Vekiller, subaylar, paşalar…

Nâbi Efendi, ResûlullahEfendimiz'e olan dayanılmaz aşkıyla Hicâz yollarında hiç uyumadı

Nihayet Medîne şehri göründü uzaktan


Ve zirveye ulaştı Onun bu “Sevgi”si

O, bu “Aşk”la yanarken, kervandaki biri yatmış, ayaklarını da “Medîne”ye doğru uzatmış, uyuyordu

Onu böyle görünce çok üzüldü ve gayr-i ihtiyârî bazı beytler döküldü dudaklarından

Bir beyti şöyle:


Sakın terk-i edebten! Kûy-ü mahbûb-u Hüdâdır bu!


Nazargâh-ı ilâhîdir Makâm-ı Mustafâ'dır bu!

Bu şiiri yüksek sesle okuyordu ki,


o gafil, bunu işitip, hızla doğruldu

Ve sordu Nâbi'den:


- Ne zaman yazdın bu şiiri?

- İlk defa söylüyorum Sizi böyle görünce içimden geldi

- Amân Nâbi, başkası duymasın sakın!

Ve “Medîne”ye vardılar


Fakat o da ne?

“Mescid-i Nebî”nin bütün minarelerinde, "bu şiir"okunuyordu Çok şaşırıp, sordular müezzinin birinden:


- Bu şiiri nerden öğrendiniz?

- Peygamber Efendimizden

- Nasıl?

- Rüyâda

Meğer Resûlullah Efendimiz, bütün müezzinlerin rüyâsına girip, bu şiiri okumuş ve;

- Ümmetimden Şâir Nâbi Efendi geliyor Onu, bu şiirini okuyarak karşılayınız!


buyurmuşlar