Gittiğin Yerde Kal!

Sanma unutulur kalp agrisi zamanla
Her seyi unutarak yasanir sanma…

Bazen saniyordum ki sen hep vardin… Bazen saniyordum ki, sen hep olacaktinYüregimdeki sevgi kimligini yitirmeyecekti zamanla… Ben hep senin olacaktim Sen hep bana ayni gözlerle bakacaktin Sana ilk kez dokundugum o karanlik aksamdaki gibi, birden bire oluverdi her sey bizim hayatimizda… Bizim bir hayatimiz var miydi onu bile bilmiyorum simdi…

Istanbul’a sanki bir dua gibi, bir sihir gibi yagiyordu kar Karanlik sokaklarda yürüyorduk hiçbir yere varmayi ummadan Bizi bekleyen hiçbir sey yok saniyorduk Oysa ne çok sey varmis Ne çok sey yasanacakmis…

Neydi bir arada tutan sey ikimizi
Birlestiren neydi ellerimizi
Birak
Bana anlatma imkansiz sevgimizi
Sevmek bir çok seyi göze almakti…

Birden bire dokundugun ellerim bir mucizeye tanik olur gibi isinmisti birden bire… Sonra bir mucizenin bitisine tanik oldugunda da yine onlardi gözlerimi kurulayan… Ne baslarken, ne biterken canimi acitmadi bu mucize… Belki biraz agladim…

“Bana gelisin bir tesadüf mü” demistim gülerek “Tesadüf diye bir sey yoktur yasamda” demistin sen de… “Ben her seyi göze alip geldim…” Giderken de her seyi göze aldin biliyordum… Ben de… Bir tek sevmeyi göze alamadik… Belki bu yüzden imkansizdik…

Harcanmis zamanlar yeniden yasanmaz ki
Geç kaldiktan sonra arama bosa…

Gelisin de tesadüftü gidisin de biliyorum simdi… Hayatimdan öylece geçip gitmek için gelmistin… Geçtin… Gittin…

Oysa sen hayatta tesadüf yoktur demistin…

Oysa sen kalmak için gelmistin…

Öyle demistin…

Oysa Geç-tin…

Gittin…