Dosta Giden Yolda Yürek Üşümez

Güllerin, lalelerin, karanfilli çiçeklerin solduğu bahçe dedemirin kırılıp çeliğin büküldüğü gerçekte tek solmayanım, kırılıp bükülmeksizin, canımla can verip kanımla dirilttiğim tek solmayanım; dostluğum, dostlarım gönül bahçemde

Hep dokundum güllereokşadım, sevdim ve tutup yüreğime koydum koparmaya kıyamadanYüreğime koydum ki; ora da buram buram hasret koksun, aşk koksun ve en çok da dostdost koksun, dostluk koksun yürek dalımda asılı öylece

Gül yaprağında ki çığ damlaları bana hep göz yaşını anımsatır; bazı sevinçten bazı kederden ama en çok da sevdiğim canlarımın yokluğuna, insanın vefasızlığına döktüğüm gözyaşını

Nedense canımı yakanlar sizin de dediğiniz gibi, 'hayatında bir güle dokunamamış katı yürekliler' oldu hep Bir güle dokunamamışbir gülün dokunulduğu anda el yakan sıcaklığıyla elini ısıtamamış, yüreğini o sıcaklıkla dolduramamış katı yürekliler

Yüreğimin her kanayışında başımı kaldırıp baktım umutla gögerttiğim semaya, sevecenlikle dolu olarakSerçe kuşların özgürce kanat çırptığı semayaBir serçe kuş nedir ki; el kadar bir şey! ? Ama kocaman yüreği varseven, hisseden, kırılansevdiğine yanan, ağlayan ve ölen serçe kuşİşte o serçenin sevecen sıcaklığıdır avuçlarımı yakıp yüreğime akanSevince mutlu kanat çırpışlarına beni de ortak eden ve yüreğime güç veren serçe

Yaşamım boyunca ne bir gül ne başka bir çiçek koparmadım dalından Onları dalında sevdim, okşadım, canıma sardım sevgimle çoğaltarakBelki de benim avuçlarımda ki bu gül kokusu da ondan

Dostluğun en belirgin özelliği ' vefa ' deriz de hep, nedense bir türlü vefalı dostlukları yürütemeyiz, başaramayız; iyi kötü günde, varlıkta yoklukta bu ölçeği bir türlü tutturamayız Oysa dostluk vefa duygusu olmadan yaşatılabilir mi? Beklentisiz, yürekten gelen sevginin gereğidir vefave yaşam içinde karşılıksız uzatılan bir dost eli; döner geri sana gelir umulmadık bir andaZira sıcacıktır dar günde sana uzanan o el

Ne çok dostluklar gördüm beni yerden yere vuran; vefasızlıklarıyle ölmeden öldüren
Ne kadar azdı çıkarsız dostlarım, canlarım; beni yerden kaldırıp yüreğine saran
Yitirdiğim dostlar hep bitimli ömrün benden kopardıklarıydıFani dünyanın yolcularıgüllerle donanmış sevgi bahçemde gömülü onlar

Ben de balıklar gibi çırpındım, yaşamın nice kalleşlikleri karşısında dostun, dostluğun kıymetini bilerek ' dost,dos t' diye yana yakıla sıcacık bir dost eli bekledim, bekledim de; bilemedim insanoğlunun nankörlüğünüYüreklerde ki can suyunu kurutan, sevgi ateşini söndüren nankörlükYine de dost dedim, dostluk dedim de yüreğimi vurdum yüreksiz çöllere bir derviş misaliyüreğimi

Hep sordum yüreğime: ' Neden seni incitene, vefasıza, nanköre bile güzelsin, derinsin, incelikli, anlamlısıniçtenlikli, sevecensinbir güneş kadar sıcak, toprak kadar bereketli, su gibi durusun? '
Dedi ki: ' sevgidostluk zaten vefadır, duygudur, bir yürek işidir Bütün bunların sarmalanışıdır! Sustum ve içimde açan dostluk gülünü bir kez daha şevkatle, aşkla, dostça okşadım, sevdim, suladım, güneşlendirdim ve ' Yaşamak ne güzel, dostluk ne güzel! ' dedim

Bilirim ki düşmeden, düşürmedenşaşmadan, şaşırmadanyürekte garez taşımadan yaşamın kıyısına tutunup sevmek, dost olmak, dostça yaşamak ne büyük erdem

Gün oldu yüreğime karlar yağdı; eridi bahar gelince
Gün oldu ilk yazını yaşadı yüreğim; tomurcuklandı çiçeği baharın dalındaCoştu, taştı, bereketlendi vefalı toprağım
Ve yaz geldi yüreğime; ısıttı güneş içimi sımsıcacıkkanatlandım masmavi gökyüzünde, özgürlük şarkıları söyledim kuşların eşliğinde uzakta ki dostlarakaranlık geceler de ay ışığı oldum, sarı yıldız oldum fener gibi dostun yüreğini ışıttım Hele, hele o yakamozların eşsiz parıltısında söylediğim dostluk şarkıları!
Derken, hazan düştü yüreğime, baharıma, yazımasarardı yaprağım, titrekdeli poyraza yenilmemek için tutundu kıyısına yaşamın; bahara gebe sevdasına umutlaIslansa da,yağmurlarından dolup taşsa da pınarları, olması gerektiği gibi yaşadı hayatı; dostu, dostluğu ıskalamadan

Ben avuçladıkça dikeniyle dostluk gülünü canım yandı, yüreğim kanadı da, vaz geçmedi yüreğim dosttan, dostluktansarıp sarmaladı
İki elim vardı; biri yüreğimin üstünde, diğeri kalemimdeBiri vicdanımın sesini dinledi, diğeri yazdı duyduklarını
Öyle çok kırıldım kiyine de kıramadım kıranlarıÖyle çok ağladım ki, ağlatmadım yine de ağlatanlarıHep bu vicdan, bu yürektir; başımı dik, alnımı açık tutansevgiyle sarmaş dolaşdosta, dostluğa koşan yürek

Üşüme yüreğim
mevsim hazan olsa da
Baharı düşün; hani mavi gökyüzünde
Sonsuza kanat çırpan kelebeklerin özgürlüğü var ya

Üşüme yüreğim
Nadasa bırakılmış toprağının
Umut yüklü tohumunu düşün;
barışa ve dostluğa sürgün verecek tohumunu

Üşüme yüreğim
Yemyeşil bir ormanda çağıldayan
suyun sesini düşün; bütün berraklığıyle akan bir pınarı
Yeşiline su taşıyan bulutları düşün
Güneşin yedi rengini, özgürlüğü ve
Yaşamın diriliğini
Düşün ve üşüme yüreğim;
seni ısıtan budur

alıntı