Allah Ve İnsan

Tekmil insanlık her an Allah duygusuna aç,
Zihinler şirâzesiz, zihinler O’na muhtaç

Sezer her zaman temiz vicdanlar bu duyguyu,
Düşünce çıkmazları Rabb’e ulaşma koyu

İlmin o engin ufku, mantıkin hünerleri,
Dolduramıyor imandan boşalan yerleri

Bir sürü ulemâ ve bir sürü de filozof
Nazariyeleri çarpık, düşünceleri kof

Ne fikirlerinde sadra şifa veren beyan;
Ne madde ötesini olduğu gibi duyan:

Anlayışlar kısır; her şeyin mebdei meçhul,
Ve yığınlar faraziyeler ağında malûl

Oysa, her renkte ve her seste O’ndan bir ma’nâ,
Ruh ve hikmet ufkunda her şey insandan yana:

Varlık O’nun nuru, o Nur’un dalgalanışı,
O, hem varlığın hem de hâdiselerin başı

Bu sırrı kavrayan gönüller oturaklaşır,
Ancak oturaklaşan ruhlar O’na ulaşır

Gözsüz görmese de her yanı O kaplamakta,
Sırra, hep bu ilâhî münasebet akmakta

Ve duygular O’na uyanmakta perde perde,
Bir vuslat istikametinde ki az ilerde

Her tarafta kevserden gürül gürül çeşmeler,
Her yanda insan-Allah bestesinden nağmeler

Fikir bu ufka erip gönülle birleşince,
Ayrı bir visal kapısı açılır her gece

Bu eşiği aşan ruh kendi özüne erer,
Gerçek insan olmaktan gaye de buymuş meğer

ALINTI