Aşk İle!...

AHİRİM SENSİN!” SÖZÜ, KAÇ “SENİ SEVİYORUM!” EDER ?

Eğreti gülüşlerde avuttum içimdeki hüzünlü çocuğu
Madem, sen böyle hep bir uzaklık olacaksın Araya yılların girdiği mavi yağmurları bekleyeceğim giyinmek için seni …
Ayırdığın vakitler yeter mi ki aşka?
Zamansız mekânsız aşkı yaşıyoruz her dem
Bütün sütunların duruşu ondan böyle dimdik ayakta ;

Aşk ile!

Dünya bu yüzden kendi etrafında dönmekte
Güneşin yanıp kavruluşu niye sanırsın?
Sen baktın mı menekşenin, nergisin gözüne hiç gülerken, görmedin mi ;

Aşk ile!

Söylesene kim demiş aşka vakit yok, destan diyeyim sana ;

Aşk ile!

Başım gövdeden ayrılsın ;

Aşk ile!

Ah be yüreğim, depremlerin kayıp götürdüğü toprak yığınlarını avuçluyoruz bu gecede Şimdi, boşlukları dolduracağız ;

Aşk ile!

Bütün ölüler dirilecek kefensiz ;

Aşk ile!

Kertesinde gecenin ipil ipil inen perdesidir aşk!
Aşk, şimdi hovarda vakitlerinde soyunmuş bir kadındır!
Aşk, bir sıcak elin saracağı pencerendeki “aç ben geldim! ” diye öten hûd hûd!


Ben geldim be gülüm, aç pencereni ;

Aşk ile!

Sarmala mumyaladığım sözlerimi!
Yapıştır dudaklarıma sonrası ;

Aşk ile!

Filiz Nur ATALAN