Pestil...

Damat, gelini çok uzaklara götürüyorduArabanın çalışmaya başlayan motoru annenin başında elektrikli testere gibi döndüAz sonra bir ayrılığın başlayacağını bundan çirkin bir ses haber veremezdiBir kaç dakika sonra evin önünde sadece kızın ailesi kalacaktıDüğüne katılan diğerleri


gelinle damadın bindiği arabayı başka arabalarla takip memleketlerine öneceklerdiBirbirlerini yüzyıllardır tanıyormuş gibi seven bu iki aile evin önünde kenetlenmiştiHerkes birbiri ile vedalaştıSıra ana-kızın kucaklaşmasına geldiAna, yavrusunu göğsüne bastırıp defalarca öptüGözyaşları birer alev damlası halinde şimşekler çaktırarak birbirine karıştı Genç kız annesinin vücudunda eriyip karışmak istiyormuş gibi kollarına boynuna sımsıkı sarılmış, sarsılarak ağlıyorduAnnenin “kızım…”diyen iniltisi motorun hırlamasını bastırıyor, bu veda bitmeyecek karanlıkta gözüküyordu
Klakson sesleri ortalığı velveleye verirken, anne kızının camdan gördüğü son hayalini hafızasına kızgın demirle vurulmuş bir damga gibi yedirdi
O gece boyunca gözüne uyku girmeyen anne sabaha karşı bir köşede sızıp kaldı
Ayrılığın taze acısıyla uyandığında büfenin önüne gittiKızının resmini okşayacaktı ki bir mektup gördü resmin yanında
Mektubu alıp merak ve sevinçten titreyerek köşesine döndüZarfı telaşla açtıEvet kızının yazısıydı buNefesi kesildiGözlerinin önündeki bulutun ardından okumaya başladı
“Annem,
Sana çok şey anlatacağımAma önce yıllardır içime dert olan bir şeyden bahsetmek istiyorum
Belki sen hatırlamayacaksın bile
Yıllar önceydiKızın yedi yaşındaydı
Komşumuz Hayriye teyze pestil getirmişti birazÇok güzeldi annemBen dayanamadımHepsini yedimBiraz sonra anneannem girdi mutfağa “Hani annene? Ona ayırmadın mı?”dediOnun ana yüreği sana pestil ayırmamama dayanamamıştıBaktım ellerim bomboştu…Hepsini yemiştim pestilinVe sen konuşmaları duyup içerden seslendin:
- Yesin kızım…Üzülmesin…Ben pestil sevmemZaten hepsini ona yedirecektim
Ne anneannemin “hani annene?” diyen sesini, ne “Ben pestil sevmem…” diyen sesini unuttum
Sen pestili çok severdin anneciğim…
Sana pestilden ayırmamış olmanın acısını yıllarca çektimYıllarca ellerimde pestil aradım
Bomboş ellerim hep dert oldu bana
Parmaklarımın ucunda olsun bir parçacık kalması için neler feda etmezdim anneciğim
Annem,
Şimdi mutfağa girEn üst raftaki kırmızı tencereyi açOrada biraz pestil bulacaksınYarısını ben yedim, yarısını sana sakladım
Ne olursun, bir lokmacık atıver ağzına…
Anne mektubu göğsüne bastırıp koşar adımlarla mutfağa girdi…
Gözyaşları ile ıslanmış birkaç lokma pestili ağzına attı