Samuray

Samuray ( ya da (nadiren) buşi ), eski Japonya'da
soylu asker
sınıfı için kullanılan bir terimdi Samuray, eski Japoncada 'hizmet
etmek' manasına gelen saburau kelimesinden türemiştir

Savaş,
Japon kültüründe önemli bir yer teşkil eder Ülkenin önemli klanları
birbirleriyle pek çok kez karşı karşıya gelmiştir Japon topraklarının
sadece %20’sinin tarıma elverişli oluşu, toprak kavgasını doğurmuştur
Toprak savaşları da hem tinsel, hem de fiziksel gelişim ve mücadele
yöntemlerini gerektirdiğinden, Samurayların gelişimi de bu olguya
dayalıdır

MÖ 660'da Ölümsüz Savaşçı adıyla bilinen Jimmu Tenno, bir kabilenin
başına geçti Tenno ve kabilesi Yamato bölgesine yerleştiler Yamato
klanı Asya’ya
çeşitli seferler düzenledi Kore ve Çin’in
kültürel zenginliklerinden, teknolojilerinden ve savaş sanatlarından
etkilendiler İmparator Keiko, tarihte "Shogun" unvanını taşıyan ilk
kişi oldu Bir nevi generallik rütbesi gibi de anlaşılabilecek Shogun
unvanı, Keiko’nun savaş sanatlarında geldiği üst noktayı da
belirliyordu Onun oğlu Prens Yamato da savaş sanatları hususunda çok
yetenekliydi Korkusuz, güçlü, gözüpek bir genç olarak tanındı ve
Samuraylık anlayışında bir örnek teşkil etti

Samuraylar "buşido" anlayışını
temel almıştır Buşido, "Savaşçının Yolu" anlamına gelir Buşido
felsefesinde korkunun yeri yoktur Samuray, ölüm korkusunu yenmiş
kişidir Bu, dinginlik kazandırır ve efendiye sadakat sağlardı

9-12 yüzyıllar arasında samuraylar bir sınıf haline geldi İki adla
anılırlardı: Samuray (şövalye), Buşi (savaşçılar) Bu insanların bir
kısmı yönetici sınıflara bağlıydılar Bir kısmı ise para karşılığı
savaşırlardı Samuraylar, feodal derebeylerine (Daimyo)
bütünüyle bağlıydılar Hizmetlerinin karşılığında mevki ve arazi
alırlardı Daimyo’lar, Samurayları daha fazla arazi kazanmak ve gücünü
arttırmak için kullanırlardı
Samuraylar, at üstünde, yaya, silahlı, silahsız dövüş hususunda
eğitilmişlerdi

Ok
da kullanırlardı Ancak, 13 yüzyılda Moğol
savaşları yaşandıktan sonra, Samurayların kılıç
kullanımı ağırlık kazandı Hatta mızrak
ve naginata denen
ucu kılıç şekilli mızraklar kullanmaya başladılar

Samurayların iki kılıcı olurdu Uzun kılıç daito-katana,
kısa kılıç shoto-wakizashi’ydi Ayrıca tanto adı
verilen bıçaklara sahiptiler Samuraylar çoğunlukla kılıçlarına isim
(mei) verirler ve onların ruhuna inanırlardı

Çift kılıç taşıma ve
kullanmaya daisho denirdi
1605 yılında Japonya’nın gelmiş geçmiş en ünlü samurayı Miyamoto Musaşi, savaşçı yetiştirmek için bir okul açtı 30
yaşına gelmeden 60’ın üzerinde kılıç dövüşünden galip çıkmayı başaran
bu usta, yıllarca kendi okulunda dersler verdi 1615 yılında bir başka
tanınmış Samuray, Tokugawa Ieyasu, samuraylık hakkında bir kitap yazdı
ve Samurayların barış zamanı yaşam biçimleri hususunda çeşitli bilgiler
verdi

Samuray geleneği, 1876 yılında İmparator Meiji tarafından ortadan
kaldırıldı Kılıç taşıma kanunlarını değiştiren Meiji, Samuraylığı
tarihe karıştırdı Ancak ve ancak imparatorluk ordusunda bazı rütbeli
subaylar tören amaçlı kılıçlar taşırdı 20 yüzyılda kılıç tekrar
serbestleşti ancak askeri kullanım dışında sportif gelişim için
kullanılmaya başlandı II Dünya Savaşı'ndan da hatırlanacağı gibi
tüm rütbeliler, hatta kamikaze pilotları da kılıçlıydı Bushi öğretisinde,
hece olarak geçen shi ibaresinin aynı zamanda ölüm demek olduğunu
hatırlatalım Yani, bir nevi bushidoka ölüm korkusunu yenmiş kişidir

Bu dönem öncesinde efendisiz kalan samuraylar, yani roninler zamanla
ya isyan ederek öldürüldü ya da kılıçlarıyla seppuku/harakiri yaparak intihar ettiler Bunun en güzel
örneği Son Samuray filmidir