Samuray
 

Samuray ( ya da (nadiren) buşi ), eski Japonya'da
soylu asker
sınıfı için kullanılan bir terimdi. Samuray, eski Japoncada 'hizmet
...etmek' manasına gelen saburau kelimesinden türemiştir.

Savaş,
Japon kültüründe önemli bir yer teşkil eder. Ülkenin önemli klanları
birbirleriyle pek çok kez karşı karşıya gelmiştir. Japon topraklarının
sadece %20’sinin tarıma elverişli oluşu, toprak kavgasını doğurmuştur.
Toprak savaşları da hem tinsel, hem de fiziksel gelişim ve mücadele
yöntemlerini gerektirdiğinden, Samurayların gelişimi de bu olguya
dayalıdır.

M.Ö. 660'da Ölümsüz Savaşçı adıyla bilinen Jimmu Tenno, bir kabilenin
başına geçti. Tenno ve kabilesi Yamato bölgesine yerleştiler. Yamato
klanı Asya’ya
çeşitli seferler düzenledi. Kore ve Çin’in
kültürel zenginliklerinden, teknolojilerinden ve savaş sanatlarından
etkilendiler. İmparator Keiko, tarihte "Shogun" unvanını taşıyan ilk
kişi oldu. Bir nevi generallik rütbesi gibi de anlaşılabilecek Shogun
unvanı, Keiko’nun savaş sanatlarında geldiği üst noktayı da
belirliyordu. Onun oğlu Prens Yamato da savaş sanatları hususunda çok
yetenekliydi. Korkusuz, güçlü, gözüpek bir genç olarak tanındı ve
Samuraylık anlayışında bir örnek teşkil etti.

Samuraylar "buşido" anlayışını
temel almıştır. Buşido, "Savaşçının Yolu" anlamına gelir. Buşido
felsefesinde korkunun yeri yoktur. Samuray, ölüm korkusunu yenmiş
kişidir. Bu, dinginlik kazandırır ve efendiye sadakat sağlardı.

9.-12. yüzyıllar arasında samuraylar bir sınıf haline geldi. İki adla
anılırlardı: Samuray (şövalye), Buşi (savaşçılar). Bu insanların bir
kısmı yönetici sınıflara bağlıydılar. Bir kısmı ise para karşılığı
savaşırlardı. Samuraylar, feodal derebeylerine (Daimyo)
bütünüyle bağlıydılar. Hizmetlerinin karşılığında mevki ve arazi
alırlardı. Daimyo’lar, Samurayları daha fazla arazi kazanmak ve gücünü
arttırmak için kullanırlardı.
Samuraylar, at üstünde, yaya, silahlı, silahsız dövüş hususunda
eğitilmişlerdi.

Ok
da kullanırlardı. Ancak, 13. yüzyılda Moğol
savaşları yaşandıktan sonra, Samurayların kılıç
kullanımı ağırlık kazandı. Hatta mızrak
ve naginata denen
ucu kılıç şekilli mızraklar kullanmaya başladılar.

Samurayların iki kılıcı olurdu. Uzun kılıç daito-katana,
kısa kılıç shoto-wakizashi’ydi. Ayrıca tanto adı
verilen bıçaklara sahiptiler. Samuraylar çoğunlukla kılıçlarına isim
(mei) verirler ve onların ruhuna inanırlardı.

Çift kılıç taşıma ve
kullanmaya daisho denirdi.
1605 yılında Japonya’nın gelmiş geçmiş en ünlü samurayı Miyamoto Musaşi, savaşçı yetiştirmek için bir okul açtı. 30
yaşına gelmeden 60’ın üzerinde kılıç dövüşünden galip çıkmayı başaran
bu usta, yıllarca kendi okulunda dersler verdi. 1615 yılında bir başka
tanınmış Samuray, Tokugawa Ieyasu, samuraylık hakkında bir kitap yazdı
ve Samurayların barış zamanı yaşam biçimleri hususunda çeşitli bilgiler
verdi.

Samuray geleneği, 1876 yılında İmparator Meiji tarafından ortadan
kaldırıldı. Kılıç taşıma kanunlarını değiştiren Meiji, Samuraylığı
tarihe karıştırdı. Ancak ve ancak imparatorluk ordusunda bazı rütbeli
subaylar tören amaçlı kılıçlar taşırdı. 20 yüzyılda kılıç tekrar
serbestleşti ancak askeri kullanım dışında sportif gelişim için
kullanılmaya başlandı. II. Dünya Savaşı'ndan da hatırlanacağı gibi
tüm rütbeliler, hatta kamikaze pilotları da kılıçlıydı. Bushi öğretisinde,
hece olarak geçen shi ibaresinin aynı zamanda ölüm demek olduğunu
hatırlatalım. Yani, bir nevi bushidoka ölüm korkusunu yenmiş kişidir.

Bu dönem öncesinde efendisiz kalan samuraylar, yani roninler zamanla
ya isyan ederek öldürüldü ya da kılıçlarıyla seppuku/harakiri yaparak intihar ettiler. Bunun en güzel
örneği Son Samuray filmidir.