İşte Sevginin Gücü(Çok Güzel, Duygusal Bir Hikaye)

**Prof. Dr. Sinsi** · 08-13-2012

Otobüs yolcuları elinde beyaz bir baston taşıyan genç ve güzel kadının

otobüse binişini içten gelen bir sempati ile izlediler

Basamakları geçti

Boş

olduğu söylenen koltuğu el yordamı ile buldu

Oturdu

Çantasını kucağına

aldı

Bastonu koltuğa yasladı

34 yaşındaki Susan, bir yıldır görmüyordu

Bir yanlış teşhis sonucu görmez

olmuş, birden karanlık bir dünyanın içine düşmüştü

Öfke, kızgınlık, kendine

acıma

Hayatta tek dayanağı artık kocası Mark'tı

Mark hava kuvvetlerinde

subaydı

Susan'ı bütün kalbi ile seviyordu

Susan gözlerini kaybedince, Mark

karısının içine düştüğü umutsuzluğu hemen farketmişti

Ona yeniden güç

kazanması, kaybettiği kendine güvene yeniden sahip olması için yardım

etmeliydi

Susan gene kendi kendine yeterli olduğuna inanmalı, kimseye

bağımlı olmadan yaşayabilmeliydi

Sonunda Susan'ı işine dönmeye ikna etti

Peki ama evden işe nasıl

gidecekti? Genelde otobüsle giderdi

Ama şimdi koca kenti bir uçtan ötekine

tek başına geçmekten korkuyordu

Mark her sabah onu arabası ile işe

bırakmayı önerdi

Kendi işi tam aksi yönde olduğu halde

İlk günler Susan

kendini rahat hissetti

Mark da, "Görmüyorum, artık hiçbir işe yaramam"

diyen karısını çalışmaya başlattığı için mutluydu

Ama bir süre sonra Mark

işlerin iyi gitmediğini farketti

Başkasına bağımlı yaşamın Susan'ı mutlu

etmesi mümkün değildi

İşe eskiden olduğu gibi kendi başına otobüsle

gitmeliydi

Ama Susan hala o kadar hassas, o kadar kırılgan, o kadar

öfkeliydi ki

Ne yapabilirdi? "Otobüs" lafı ağzından çıkar çıkmaz, Susan

öfkeyle haykırdı

"Nasıl yaparım? Görmüyor musun ben körüm! Nerde olduğumu nerden

bilirim, nereye gittiğimi nasıl anlarım

Galiba sana ağır gelmeye başladım,

beni başından atmaya çalışıyorsun

"

Duydukları Mark'ın kalbini fena halde kırdı

Ama ne yapacağını biliyordu

"Her sabah ve akşam otobüsünü arabamla takip edeceğim

Sen bu

yolculuğu tek başına yapmaya hazır olana dek sürecek bu

"

Tam iki hafta Mark, Susan'ın otobüsünün arkasından gitti

İki hafta boyu

karısına görme dışındaki duyularını nasıl kullanacağını anlattı

Özellikle

duymanın pek çok sorunu çözeceğini izah etti

Kulakları ona nerede

olduğunu söyleyebilirdi

Yeni yaşam tarzına alışmasına yardımcı olabilirdi

Otobüs şöförü ile ahbap olursa, herşey kolaylaşır, şöför her gün ona önde

bir yer bile ayırırdı

Nihayet Susan, yolculuğu tek başına yapmaya hazır

olduğunu hissetti

Pazartesi sabahı geldi

Ayrılırken, otobüsünün geçici

eskortu kocasına, hayattaki en büyük dostuna sarıldı

Gözleri yaşla doluydu

Susan'ın

Kocasına öyle teşekkürle doluydu ki

Onun sabrı, sadakati,

desteği ve sevgisiyle umutsuzluk uçurumundan nasıl çıkmış, nasıl yeniden

hayata dönmüştü

"Allahaısmarladık" dedi kocasına ve uzun zamandan beri ilk defa ters

yönlerde yola çıktılar

Pazartesi

Salı

Çarşamba

Her gün mükemmel geçti

Susan için

Kendini hiç bu kadar iyi hissetmemişti

Yapıyordu

Başarıyordu

Tek başına başarıyordu

Kendi kendine gidip gelebiliyordu işte

Cuma sabahı, Susan her günkü gibi otobüse bindi

Ofisinin karşısındaki

durakta inerken bilet parasını uzattı şöföre

"Sizi kıskanıyorum bayan" dedi, şöför

Susan şöförün başkasına hitap

ettiğini düşündü

Bir körün gıpta edilecek nesi olabilirdi ki?

"Neyimi kıskanıyorsunuz benim" diye sordu şöföre "Sizin kadar sevilmek,

sizin kadar şefkat ve sevgiyle korunmak çok hoş bir duygu olmalı bayan"

dedi şöför

"Nasıl yani" dedi, Susan

"Bir haftadır, her sabah yakışıklı bir subay köşede duruyor ve siz otobüsten

inene kadar izliyor

Yolu kazasız geçmenize bakıyor, ofisinize girene kadar

oradan ayrılmıyor

Sonra size bir öpücük yolluyor, elini sallıyor ve yürüyüp

gidiyor

Siz çok talihli bir kadınsınız bayan "

Mutluluk göz yaşları Susan'ın yanaklarından akmaya başladı

Ve birden

hatırladı

Markı hiç görmüyordu ama, bir haftadır yanında olduğunu hem de

öyle kuvvetli hissediyordu ki

Talihli, gerçekten çok talihli idi

Öyle bir

armağan vermişti ki ona hayat, görmekten daha değerliydi

Bu armağanın

varlığına inanması için görmesi gerekmiyordu

Sevginin aydınlatmayacağı hiçbir karanlık yoktu çünkü

08-13-2012	#1
Prof. Dr. Sinsi	İşte Sevginin Gücü(Çok Güzel, Duygusal Bir Hikaye) Otobüs yolcuları elinde beyaz bir baston taşıyan genç ve güzel kadının otobüse binişini içten gelen bir sempati ile izlediler Basamakları geçti Boş olduğu söylenen koltuğu el yordamı ile buldu Oturdu Çantasını kucağına aldı Bastonu koltuğa yasladı 34 yaşındaki Susan, bir yıldır görmüyordu Bir yanlış teşhis sonucu görmez olmuş, birden karanlık bir dünyanın içine düşmüştü Öfke, kızgınlık, kendine acıma Hayatta tek dayanağı artık kocası Mark'tı Mark hava kuvvetlerinde subaydı Susan'ı bütün kalbi ile seviyordu Susan gözlerini kaybedince, Mark karısının içine düştüğü umutsuzluğu hemen farketmişti Ona yeniden güç kazanması, kaybettiği kendine güvene yeniden sahip olması için yardım etmeliydi Susan gene kendi kendine yeterli olduğuna inanmalı, kimseye bağımlı olmadan yaşayabilmeliydi Sonunda Susan'ı işine dönmeye ikna etti Peki ama evden işe nasıl gidecekti? Genelde otobüsle giderdi Ama şimdi koca kenti bir uçtan ötekine tek başına geçmekten korkuyordu Mark her sabah onu arabası ile işe bırakmayı önerdi Kendi işi tam aksi yönde olduğu halde İlk günler Susan kendini rahat hissetti Mark da, "Görmüyorum, artık hiçbir işe yaramam" diyen karısını çalışmaya başlattığı için mutluydu Ama bir süre sonra Mark işlerin iyi gitmediğini farketti Başkasına bağımlı yaşamın Susan'ı mutlu etmesi mümkün değildi İşe eskiden olduğu gibi kendi başına otobüsle gitmeliydi Ama Susan hala o kadar hassas, o kadar kırılgan, o kadar öfkeliydi ki Ne yapabilirdi? "Otobüs" lafı ağzından çıkar çıkmaz, Susan öfkeyle haykırdı "Nasıl yaparım? Görmüyor musun ben körüm! Nerde olduğumu nerden bilirim, nereye gittiğimi nasıl anlarım Galiba sana ağır gelmeye başladım, beni başından atmaya çalışıyorsun" Duydukları Mark'ın kalbini fena halde kırdı Ama ne yapacağını biliyordu "Her sabah ve akşam otobüsünü arabamla takip edeceğim Sen bu yolculuğu tek başına yapmaya hazır olana dek sürecek bu" Tam iki hafta Mark, Susan'ın otobüsünün arkasından gitti İki hafta boyu karısına görme dışındaki duyularını nasıl kullanacağını anlattı Özellikle duymanın pek çok sorunu çözeceğini izah etti Kulakları ona nerede olduğunu söyleyebilirdi Yeni yaşam tarzına alışmasına yardımcı olabilirdi Otobüs şöförü ile ahbap olursa, herşey kolaylaşır, şöför her gün ona önde bir yer bile ayırırdı Nihayet Susan, yolculuğu tek başına yapmaya hazır olduğunu hissetti Pazartesi sabahı geldi Ayrılırken, otobüsünün geçici eskortu kocasına, hayattaki en büyük dostuna sarıldı Gözleri yaşla doluydu Susan'ın Kocasına öyle teşekkürle doluydu ki Onun sabrı, sadakati, desteği ve sevgisiyle umutsuzluk uçurumundan nasıl çıkmış, nasıl yeniden hayata dönmüştü "Allahaısmarladık" dedi kocasına ve uzun zamandan beri ilk defa ters yönlerde yola çıktılar Pazartesi Salı Çarşamba Her gün mükemmel geçti Susan için Kendini hiç bu kadar iyi hissetmemişti Yapıyordu Başarıyordu Tek başına başarıyordu Kendi kendine gidip gelebiliyordu işte Cuma sabahı, Susan her günkü gibi otobüse bindi Ofisinin karşısındaki durakta inerken bilet parasını uzattı şöföre "Sizi kıskanıyorum bayan" dedi, şöför Susan şöförün başkasına hitap ettiğini düşündü Bir körün gıpta edilecek nesi olabilirdi ki? "Neyimi kıskanıyorsunuz benim" diye sordu şöföre "Sizin kadar sevilmek, sizin kadar şefkat ve sevgiyle korunmak çok hoş bir duygu olmalı bayan" dedi şöför "Nasıl yani" dedi, Susan "Bir haftadır, her sabah yakışıklı bir subay köşede duruyor ve siz otobüsten inene kadar izliyor Yolu kazasız geçmenize bakıyor, ofisinize girene kadar oradan ayrılmıyor Sonra size bir öpücük yolluyor, elini sallıyor ve yürüyüp gidiyor Siz çok talihli bir kadınsınız bayan " Mutluluk göz yaşları Susan'ın yanaklarından akmaya başladı Ve birden hatırladı Markı hiç görmüyordu ama, bir haftadır yanında olduğunu hem de öyle kuvvetli hissediyordu ki Talihli, gerçekten çok talihli idi Öyle bir armağan vermişti ki ona hayat, görmekten daha değerliydi Bu armağanın varlığına inanması için görmesi gerekmiyordu Sevginin aydınlatmayacağı hiçbir karanlık yoktu çünkü