Ateşten Lokma

Rukiye Gönüllü



Henüz altı yaşındaydım Babamın bir akrabasının düğünü için annemle beraber

köye gitmiştik İki gün orada kaldık Daha sonra eski köy minibüsüyle evimize

gitmek için yola çıktık Minibüsün içi çok kalabalıktı Üstelik minibüs çok da eşya

yüklüydü Henüz 3 saat kadar yol almıştık ki minibüs yolda teklemeye başladı ve

sonunda motor boğuldu Bütün yolcular inip gölge bir yerde bekleşti Öğle üzeri

olmuş biz de herkes gibi çok acıkmıştık Benden üç yaş büyük ablam ve ben:


"-Acıktık" diye ağlıyorduk, annem ise:


"-Sabredin yavrularım biraz sonra inşâallâh eve ulaşırız" diye teselli ediyordu

bizi O sırada yolculardan beş-altı kişi etrafındaki bahçelere, bağlara girip üzüm,

elma, şeftali toplayıp getirmişlerdi Yanımızda akan soğuk suyla yıkadılar ve

yolculara dağıtmaya başladılar Herkes sevinçle alıp yemeye başladı Bir taraftan

da:


"-İçimiz yanmıştı, ohh serinledik!" diyorlardı Önce bize uzatılan meyvelerden

ablam ve ben utanıp almadık çünkü annemiz bize yabancılardan bir şey almamayı

öğretmişti Sonra adam anneme uzattı:


"-Al bacı, çocuklar açlıktan ağlıyor, yedir de rahatlasınlar" dedi Annem adama:


"-Bunları kendi bahçenizden mi topladınız?" diye sordu


Adam:


"-Hayır! Kimin bahçesi bilmiyorum" dedi


Annem de:


"-Ben yavrularıma şimdiye kadar haram yedirmedim şimdiden sonra da

yedirmem" dedi


Bu sözleri duyan o civardaki herkes anneme ısrar ediyordu:


"-Burada ne kadar bekleyeceğimiz belli değil hadi inat etme, al çocuklara yedir"

diye Annem de:


"-Cehennemde yavrularıma elimle ateş yedirmek istemem" diyordu Biz o zaman

oradan ancak akşama doğru ayrıldık Çok acıkmıştık ama annem sürekli bize:


"-Allâh size cennette daha güzellerini verecek diye tesellî ediyordu"

Biz de ablamla:


"-Anneciğim, muz da verecek mi, çilek de verecek mi?" diye sürekli soruyorduk

annemize Sabırla bize cenneti, cennetin eşsiz güzelliklerini anlatıyordu Biz o

hâlde arabada uyuyup kalmışız Anneme de o uzun yol biz uyuduğumuz için kısa

gelmiş olmalı


Yıllar geçti bizler büyüdük Ben Kur'ân Kursu'na geldim Bir gece susamıştık

arkadaşımla yemekhâneye su içmek için indik Bir de ne görelim Kasalarda üzüm

dolu Arkadaşım:


"-Haydi, alalım yiyelim" deyince Farkında olmadan:


"-Cehennemde ateş yemek istemem" demiştim Sonra söylediğim söz üzerinde

düşünmeye başladım ve yıllar önce başımdan geçen bu hâdise aklıma geldi İşte o

ân içimden anne ve babama bizi helâl lokma hassasiyetiyle yetiştirdikleri için çok

duâ ettim "İnsanların birbirinin malına göz diktiği, yediğinin helâl mi, harâm mı

olduğuna dikkat etmediği böyle bir devirde", bir lokma da olsa kul hakkı

yememeye ve yedirmemeye çalışan bir anne ve babanın terbiyesinde büyüdüğüm

için Allâh'a sonsuz şükrettim