Bir Kadın Sevdi Ve Yazdı Aşkı

Ne çok üzmüş ama ne çok sevmiştim seni
Bana boyacı çocuklar ile konuşmayı öğreten bir adam sevdim ben
Cam önlerindeki çiçekleri farkettiren bir adam
Arka sokaklardaki ahşap viran evleri, şile bezinden sehpa örtülerini,
demli çayı, kalemi , karanlığı ve acıyı sevdiren bir adam sevdim

Kendisi ile birlikte beni şehr-i İstanbul`a aşık eden olgunlaşmış üzüm rengindeki

gözlerin sahibi bir adamToprak gibi olgun ve dost, hayat kadar karışık ve net bir
adam Nefesim kadar, su kadar, ekmek kadar sevdim

Derdini sevk edinmiş bir derviş gibi, gülün goncasından çok dikenine aşık bir bülbül

gibi celladına tutkun bir hükümlü gibi sevdim

Korkusuz , yalın ve razı

Ayrılık bir gün aramıza uzak yollar gibi girsede biliyordumki her boyacı çocuğun yüzüydü onun yüzü
Cam önlerindeki çiçeklerin rengiydi gözlerinin yeşili

Saçlarının dalgasıydı boğaz sularında çırpınan

Yağmurlu bir günde üzerine düşen her damla soğuk gecelerde başını yasladığı yastık olurum

Saçını her tarayışında ellerim olur tarağı

Geceleri bıçkın ve bir o kadar yorgun ayakları ile ezdiği yollar, kaldırımlar olurum

Kadıköy`de , Üsküdar`da içtiği çayda bir yudum, elini kestiğinde süzülen kan olurum

Başını okşadığı bir dilenci çocuğun gözleri olur gözlerim

Son nefeste bile yalnızca O olur, O`nun olurum

Bir adam sevdim işte

Boyacı çocukların yüzüydü yüzü