Pencerede Bekleyen Kadınlar

Anneanne bir saattir gözlerini cep telefonundan ayıramayan torununa baktı

Bekliyor musun?

Evet, dedi genç kadın, onu bekliyorum

Şöyle bir durdu anneanne, ayaklarını altına toplarken mırıldanır gibi konuştu

Biz pencerede beklerdik, dedi; pencereden bakan kadınlardık hepimiz


Upuzun bir tarih yavaş yavaş silinip gidiyor muydu yoksa?

Şimdi o pencereler küçülmüş minik bir dijital ekranın içine sığışmıştı

Belli bir saat gelince gözler o ekrana odaklanıyor, ışığının yanması bekleniyordu

Zaten artık kimsenin dünyası pencereden görünenden ibaret değildi

"Dünya" ekrandı çoktandır

Televizyon ekranı, bilgisayar ekranı, cep telefonu ekranı


Bu konuşma bana aktarılınca hemen aklıma Camille Laurens'in "Aşkın Romanı" adlı yapıtı geldi

O kitapta "pencerede bekleyen kadınlar" üzerine bir bölüm olacaktı, hatırlıyordum

Açtım, buldum O da ninesinden, anneannesinden ve annesinden söz ederek açmıştı konuyu

Şöyle anlatıyordu Camille Laurens

"Pencerede bekleyen kadınlar soyunun üçüncü kuşağındanım Ninem bir şey yapmadan duramıyordu Camın yanında gözlerini kaldırmadan dikiş dikiyordu Anneannem, öğleden sonraları en sevdiği koltuğunda oturur, pencereden dışarı bakardı Dizlerinin üzerinde örgüsü dururdu Ama o hiç kıpırdamadan otururdu Sanırım bir taraftan da düşünüyordu Hayatını, aşkı, bizi

Sonra annemin, perdenin arkasından kulesindeki prenses gibi Andre'yi bekleyip gözetlediğine tanık oldum Pencerede çok kalmıyordu Annem onu merdivenin başında karşılıyordu

Bana gelince

Ben tek bir kare cam için yanıp tutuşuyorum

Ah! Ayakta burnu cama dayalı dikilmiş annesini bekleyen bir çocuk gibi aşkı bekleyeceğim o pencere kenarını ve o zamanı bana bir verseler!"


Beklemek

Başlı başına sevmektir

Hatta ne zaman ki erkek de beklemeye başlar; içindeki "dişi" yan ortaya çıkar; aşıktır kesin!

Ama erkekleri bir kenara bırakıp yine kadınlara dönelim; pencerede bekleyen kadınlara

Bir yandan "yol gözleyen" bir yandan hayatı yeniden yeniden gözden geçiren kadınlar var mı hâlâ?

Gün içinde haberleşmeyi sürekli kılan, kimsenin birbirinden habersiz kalmasına izin vermeyen o aygıtlar var ya

"Bekleme"yi kalbin derinliklerinden koparıp kısa endişelere indirgeyen o aygıtlar

Belki de sevme ve sevilmeyi yeniden şekillendiriyorlar

Farkında mıyız?

Haşmet Babaoğlu