Kırılmaktan Korkuyorum

Annesini kaybetmiş bir serçe yavrusu gibi hissediyorum kendimi
Öyle aciz, öyle yalnız, öyle uçmayı öğrenmeden terkedilmiş hayata
Koskoca kainatın bağrına bırakılmış bir serçe yavrusunun yalnızlığı var kalbimde



Ne zaman hüzün birikse içimde "Yüreğimde bir çocuk ağlıyor" cümlesi yankılanıyor bedenimde



Ben büyürken yüreğimi de büyütmesini becerememişim, yüreğim hep cocuk kalmıs aslında Ne ölçülü davranmayı nede yerinde doğru karar vermeyi başarabilir Zora geldiginde ağlayan en küçük şeyde sevinen haylaz ama bir o kadarda duygusal küçük bir coçuk benim yüreğim
Neden bu kadar çok ağladıgımı soranlara bir türlü anlatamıyorum içimde hissettiğim garipligi, yalnızlığı
Ben susmayı tercih ediyorum Yüreğim ise ağlamayı




Ağlamak, aslında kaçmaktır hayatın gerçeklerinden, yüzleşmekten daha kolaydır



Kaçmak nereye gittigini bilmediğin, sonunu göremediğin bir yola sapmaktır, doğru olma ihtimali olsada, korkmaktır



Korkmak belki güvenememektir, insanlara, hayata



Evet, evet, aslında güvenememektir



Korkmak, güvenememek belki sadece kabuğuma çekilebilmek icin bahane
Belki kendimi saklayabilmek icin, belki yüreğimi göstermemek icin uydurduğum bahaneler
Dedim ya, benim yüreğim hala küçük bir çocuk, belki düşmekten, dizlerimi kanatmaktan, belki yüreğimi kanatmaktan korkuyorum



Kırılmaktan korkuyorum !