Çanakkale'den Cennete Yürüyüş

ÇANAKKALEDEN CENNETE YÜRÜYÜŞ

Ben mehmedim
Babam yokya yetim mehmet derlerdi köyde
Anamın bir tanesi
Köyümün göz bebeği
Çobandım kuzular bana emanetti
Köyde
Akşam eve gelip
Anamdan şehit babamın hikayelerini dinlerdim
Zaten
Yavuklumda yoktu
Yaşım onyediydi daha

Sabah ezandan sonra bir gün
Muhtar emmim dayanmıştı kapıya
Zeynep bacı dedi anama
Mehmet nerde?
Üzgün bir sesle
Seferberlik var bacı dedi
Canım anacığım
Seferberliği kocasından bilirdi
Daha mehmedim körpecik deyişiyle
Yere yığılışı bir

Çeşmeden bakraçları doldurup
Geldiğimde evin avlusuna
Benimde dünya yıkıldı başıma
Ne olmuştu ki anama
Usul usul kendine geldiğinde
Canımın bır parçası anam
Beni bağrına bastı
Ağladı ağladı ağladı

Ben anamın feryadını
Taa
Çanakkalede
Civan yiğitlerin
Teker teker düştüğünü gördüğümde anladım
Dedim ya
Ben onyedi yaşındaydım
Ben seferberlikten ne anlardım

Köyümden çanakkaleye yolculukta
Kafileler vagonlar
İnsanlar insanlar
Dağlar yürüyordu çanakkaleye
Onlarında çanakkalede öldüğünü
Cennette gördüğümde anlamıştım

Ve çanakkale
Çanakkale felaket
Çanakkale kıyamet
Çanakkale bize ölümün müjdesi
Köye
Anama kurtuluşun müjdesi

Kaç gün olduğunu bilmediğim
Savaş cehenneminin bir orta yeri
Yiğitmi yiğit bir efsaneydi
Kol ağası rıza bey bağırdı
Yere yatın yere yatın
Gök gürler gibi oldu
Top düşmüştü yanı başımıza
Ve sonra beni bırakıp gittiler
Çorumdan raşit çavuş
Hanaktan veli ağam
Bursadan şerafettin onbaşı
Birde yandım ya ona yandım
Tabip asteğmen burhan beye yandım
Uçtular
Yaralı parçalı cesetleri bizim
Ruhları onundu
ALLAH ındı
Hey be
Kol ağası rıza beğde ağlarmış
Hemde ne ağlamak
Ama ateş yanıyor
Ama ateş yakıyor
Biz vuruşuyoruz çanakkalede

Hangisi olduğunu bilmediğim
Bir çanakkale gününde
Komutanım komutanım diye
Kaçarken rıza beyime
Bende yıkıldım yere
Bende yenilmiştim bir kalleş mermiye
Daha canım bende iken
Uçmadan allahıma
Son duyduklarım
Bağırmıştı komutanım
Mehmet mehmet

Ve sonra
Çanakkalenin bittiği yıllardayım
Ben cennete
İbrahimin koçlarına
Çobanlık yapmaktayım
Cennet akşamları
Savaş yıllarının anılarıyla dolar bizde
Birgün aksaraylı ibrahim çavuş
Birgün veli ağam
Gezer gelir cihanı anlatırlar heryanı
Anam ağlarmış köyde
Ama türkün kadını yıkılmaz
Mağrurmu mağrur
İki şehit sahibi
Birde kuzularım bensiz çok hırçınlarmış hani
Bir başka cennet akşamı
Doktor burhan bey gelir
Ruhu gezer anadoluyu
İstanbulu gezer karsı gezer
Gelir ağlardı dizimin dibinde
Mehmet derdi her seferinde
Dün çanakkaleyi geçemediler
Bugün çanakkaleden çok ilerdeler
Ben ibrahimin koçlarının çobanı
Çıkamazdım dışarı
Ama cennet akşamları
Hep havadis alırdım ülkemden
Bazan savaşın acılarından mutluluk çıkardı
Havadisler kötüyken
Birgün bir kara haber gelir
Ülkem kötü ellerde
Yeniden yıkılırız
Yada güzel haberler
O gün ne de mutluyuz
Birgün bir kara haber gelir
Cennet akşamlarına
Cudide bir yavrumuz düşmüş toprağa
Yıkılırız
Bir gün duyarız gebermiş bir eşkiya
Biz yeniden var oluruz cennet akşamlarında
Kol ağası rıza beyin getirdikleri
Ne kadar mutlu ederdi bizleri
O gezerdi okul bahçelerini
Görürdü türkün yetişen yeni filizlerini
O zaman çanakkalenin anlamı var

Ben çanakkaleye geldiğimde
Yaşım onyedi
Neslim soyum sopum yok
Ben ibrahimin koçlarının çobanıyım
Cennette
Beni unutmayın beni unutmayın
Ne olur
Çanakkaleyide unutmayın