Diyalog-- Özdemir Asaf

DİYALOG

Bir gün, bir evde, bir kedi

Vardı

O gün, bir evde, o kedi

Benden sıcaklığını esirgemedi

O gün, o evdeki o kedi

Beni bana götürdü getirdi

Ona şarkılarımı söyledim;

Uyudu, bakıyordum, benimleydi

Bir ikilem oldu beklenmedik;

Geçmiş günlerin yumaklarını didikledi

Var mıydı, yok, var gibi

Kucağımdaydı kedi

Gözlerindeydi gözlerim,

Gözleri gözlerimdeydi

Ellerimi tırmalıyordu elleri

Ürperdim, birden içim titredi

Bir gün, bir evde, bir kedi

Vardı

O gün, bir evde, o kedi

Beni taa çocukluğumdan aldı

O gün, o evdeki, o kedi,

Bak-işte, neler olmuş der gibi,

Getirdi beni gençliğime bıraktı

Anı bahçelerinde üşümek sıcaktı

Babamın öldüğünde aylardan Hazirandı,

O elli dördündeydi, ben yedi

Bir ışık söndüğünde yol yandı

O kedi bunları nasıl da bildi

Bir gündü, bir evdi, o kedi

Taş attı bütün kuyularıma

Durup-dururken dikenli uykularıma

Ninniler söyledi

Bu bir öykü idi;

Ben mi anlattım, o mu dinledi

Saklamalı mıydı, ya da söylemeli mi;

Ne o ev vardı, ne o gün, ne de o kedi

ÖZDEMİR ASAF