Senin İçin Öldüm Gülüm
 

Senin İçin Öldüm Gülüm

"Ölmek son değildir gülüm,

Ölüm; kavuşmaktır sevdaya.

Ve yüreginle gurur duy ki;

Bedenini korkmadan ölüme

Senin için seren bir sevdaya sahip. "

Bir akşam vakti,

Gözlerine yıldızlarla düşüp

Yüreğini " yüreğimle " yıkayacaktım.

Her gülüşünde,

Gözlerinde yeniden açan baharlara,

Delicesine gözlerimle sarılacaktım.

Geldiğimde,

Yangınlar içinde gördüm yüreğini

Alevleri kuşanıp gözlerine,

Kibritsiz tutuşturmuşsun denizlerini.

Ölümü kazıyıp kirpiklerine,

Kuru toprakla kavuşturmuşsun

Vuslat yolcusu dizlerini.

Gözlerini alevle avuçlarıma düşmüşken

Kirpiklerim kuru kalır mı sanıyorsun ?

Gidişini bin hançer diye

Yüreğime delicesine sürmüşken

Bedenim yaşar mi sanıyorsun ?

Vurma hançeri yüreğime,

Akıtma yüreğini ellerime.

Senin yerine,

Ben diz çökeyim Azrail`in gölgesine.

Senin yerine,

Ben göçeyim ateşin sinesine.

Bir tek söz söylemeden sus ne olur.

Bir günahına bedenimi serecek kadar

Bir acına yüreğimi közleyecek kadar

Seviyordum seni.

Yüreğimi " yüreğine " emanet edip

Darağacındaki urganlarını

Senin saçların bilip

Senin yerine,

Gülümseyerek ben ölmeliyim gülüm.

Ve bir gün gelirsen yanıma,

Yeni açmış kır çiceklerini ser üzerime.

Dokunmak istersen toprağıma,

Yüreğinle dokun üşüyen tenime.

Sorma ne olur neden gittin diye,

Bir nefeslik ömrüm vardı;

Cennet kokulu sevdana yüreğimi adayıp

Senin için öldüm be gülüm.

İsmail Sarıgene