Sumaları Duyacak Var / Kahraman Tazeoğlu
 

Sen yaranı unutmak için yazıyorsun;
Sen hatırlamak için yaralanıyorsun her defasında.
Söyle bunun neresi yalan usta?
İçin boş. gemiler boş ve gemiler nereye gitse içinden yol bularak.
Boşluğunca büyüyen suskunluğuna çarpıyor.
Hadi yine sus usta.
Çünkü susmaları duyacak var;

Penceresizliğin şairliğinden bakıyor hayata.
Cümlelerinle kolaçan ederken sefersizliğini. gemiler demirliyor gözlerinin rengine.
;Eylül oluyorsun . mevsim ayrılıklarının bütününe.
Geçmiş ama geçmemiş suretler gelip oturuyor yaralarının üstüne
Ve biliyorsun usta. bütün ayrılıklar tuz niyetine sende.

Karşılıklı ihanetleri yazarken ve aslında unutmaya gönüllüyken.
O satırları. hangimizin acısı kanımızda biriken şiirin intiharı diye merakı peydahlıyorsun;
Bol kahkahalı kanamalar arasından.
Ama o bol kahkahalı kanamalar senin a ş k a en son saklanma biçimin. Usta!
Aşkı yaza yaza silebildinse kalbin neden hala ağrılı uçurumlarda a ş k üzere ağlıyor?
Tutunup durduğun ş i i r l e r d e cadde boyu savrulan rüzgarlara niye satıyorlar yaralarını.
Seni tanımak için? Usta!
Hiçbir gidiş a ş k kadar suçüstü yakalanmıyor kalbe.

Kahramanlığının onardığın omuz başlarından başlıyorsun a ş k a asılmaya.
Yollarının dönüş biletlerini yakmışlığın duruyor gidişlerinin ardında kalan kül yığınlarında.
Yabancılığına uyandırıyorsun kendini her a ş k l a.
Biliyor musun usta. korkularımı benden azat etmeyen bu hikayede ayrılık duruyor yüzün.
Aşinayım sana gözbebeklerinde uçurumlaşan şair bakışlarından.
Kentlerin yıkıldığı geceden başlasaydın delirmeye cinnetlerin sana a ş k sunar mıydı yine?
Usta! Ucuca eklesen sende biriken intiharları. kaç hayat eder yorgunluğun?

Harladı kirpiklerinde yaşlanan gözyaşların avuçlarında kalan kelimelerin devrikliğini.
Sustun. şiir oldu yalnızlığın. Konuştun. uykusuzluğu yandı harflerin.
Hadi konuş/sana usta!
Konuşsana altında martı leşlerini sakladığın yastığına yüzün gömerek.
Hadi susarak konuşsana a ş k ı n mecaza çarpıp kentlerde kaybolan karanlığını.
Susmaları duyacak var.